Patriotyzm Made in USA

Rok 1991. Floryda. XXV Super Bowl ligi amerykańskiego footballu. Miliard ludzi w transmisji telewizyjnej. Ponad 70 tysięcy kibiców na Stadionie Tampa. Kilka tysięcy mil od tamtego miejsca, amerykańscy chłopcy na czele koalicji 34. innych państw oswabadzają Kuwejt z irackiego najeźdzcy. Hymn na rozpoczęcie meczu nie mógł być tu zwykłym hymnem. Miał być symbolem wolności i zwycięstwa. Tego chciała publiczność.

Na murawę wyszła murzynka w białym dresie z czerwono-niebieskimi naszywkami i przepaską na głowie. Nazywała się Whitney Houston. Pięć oktaw, bez wysiłku z uśmiechem na twarzy i radością w oczach. Ciągle ma się dreszcze. Dziś nie pamiętam już, który zespół zdobył Puchar tamtego wieczoru, ale głos piosenkarki pokonał czas, stając się symbolem wolności. Wykonanie hymnu przez Houston wydane później na singlu, uczyniło „The Star-Spangled Banner” pierwszym hymnem w historii, który wszedł na listę Top 10 muzycznych hitów Billboardu.

Rok 2002. XVII Mistrzostwa Swiata w Piłce Nożnej. Polacy walczą z Koreą. Edyta Górniak dokonuje majstersztyku swingując takt ¾ Mazurka Dąbrowskiego. Na żywo, trzymając tempo i tonację, mimo echa odbijającego się po stadionie i kilku tysięcy naszych kibiców, którzy wyli swojego mazurka w tempie lokomotywy. Przegraliśmy mecz i ukamieniowaliśmy piosenkarkę, „bo śpiewała za wolno”. Narodowy hymn zamiast symbolizować naszą walkę i wysiłek, stał się symbolem naszej porażki i manifestacją naszych narodowych wad.

Jaki hymn, taki naród

Amerykański hymn „The Star Spangled Banner” (flaga usiana gwiadzami) jest opowieścią o fladze, która przetrwała nocne bombarowanie „do świtu nowego dnia”.

W XIX-wiecznych stylach prowadzenia wojny, flaga spełniala rolę militarną; istnienie flagi na szańcach sygnalizowało pozycje wojsk i status toczacej się wojny. Dokumentując scenariusz filmu o Kazimierzu Pułaskim doszedłem do wniosku, że w 1779 roku Pułaski zginął na szańcu Springfield w Savannah, gdyż rzucił się do walki, gdy zobaczył zatkniętą tam na krótko flagę Old Glory trzymaną uparcie w ręku ciężko rannego Kurta von Stedingka.

Stąd też w 1812 roku dowódca Fortu McHenry pod Baltimore, Major George Armistead  zlecił uszycie dużej, 400. metrowej flagi widocznej dla wojsk z oddali. Brytyjczycy bili w tę flagę ze statków 25 godzin non stop. Nastał świt i taką zobaczył ją autor tekstu późniejszego hymnu, Francis Scott Key: podziurawioną pociskami i „usianą gwiazdami — ciągle w łopocie nad ziemią wolnych i domem odważnych.”

Flaga nie występuje jednak w hymnie amerykańskim jedynie jako emblemat bądź sygnał militarny. Jeśli jest flaga, są też i ludzie, którzy ją dzierżą lub bronią. Flaga staje się symbolem narodu – wolnego i niepokonanego wobec wysiłków wroga.

Mazurek Dabrowskiego jest w tym sensie podobny do hymnu amerykańskiego. Twórca naszego hymnu  również odwołuje się do konkretnego faktu w historii: wymazania Polski z mapy Europy po Trzecim Rozbiorze i nadziei związanej z jej odrodzeniem pod dowództwem generała Jana Dąbrowskiego. „Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy” jest jedną z najpiękniejszych linijek patriotycznego tekstu jaka kiedykolwiek powstała, podchwyconą później w swych hymnach przez narody byłej Jugoslawii i Ukrainy. Oba hymny, amerykański i polski sa równie stare (1814 i 1797), w podobnym czasie uznane za hymy państwowe (1931 i 1926). A jednak, inaczej niż u Amerykanów, nasz patriotyzm wyrażany odśpiewaniem państwowego hymnu albo manifestuje się wstydliwie, albo zgoła popada w wojujący etnocentryzm.

Patriotyzm stadionowy

Dominacja polityczna, ekonomiczna i militarna USA eksportuje dziś amerykańska kulturę na skalę równą zalewie Europy francuszczyzną w czasach  Ludwika XIV. Oglądamy amerykańskie filmy, słuchamy amerykańskiej muzyki, zaś amerykańskimi I-phonami (made in China) komunikujemy się w sieci amerykańskiego Facebooka i Twittera. Jedno, co się nas nie ima, to duch amerykańskiego patriotyzmu, na który pozostajemy dziwnie impregnowani, a od którego skutecznie izolują nas, przez zamilczenie, polskie media.

The Pledge of Allegiance – Slubowanie na Flagę recytuje każde dziecko w amerykańskiej szkole przed początkiem zajęć wymawiając sakramentalne ”naród pod Bogiem” z prawą ręka na sercu, jak przy śpiewaniu hymnu – zachowania n.b. regulowane Kodekesem Prawnym USA. Amerykański Kongres codziennie zaczyna obrady modlitwą. „Bogu Zawierzamy” widnieje na każdej amerykańskiej monecie. Flagi na domach wiszą tu nie tylko od święta, a często na codzień. Nie ma miasteczka w Ameryce w którym nie istniałby skwer upamiętniający ofiary wojen w Korei, Wientamie, Iraku, Afganistanie, bądź wojen niepodległościowych. Parada Memorial Day jest jednym z najbardziej wzruszających wydarzeń roku w którym uczestniczy dobrowolnie młodzież szkolna i skauci oraz przeróżne szkolne zespoły muzyczne, które przygotowują się do tego wydarzenia, jak nad Wisłą Jasie i Małgosie (przepraszam: Sylvie i Maksy) do matury.

Ameryka chołubi swą historię i tradycję, hymny, barwy, flagi, kościoły i symbole, które jednoczą naród „wolnych i odważnych” pod jedną flagą – jedną, judeo-chrześcijańską tradycją i „jednym Bogiem”.

Nam z kolei, hymn państwowy kojarzy się z meczem (na ogół przegranym). Barwy białoczerwone utożsamamiamy ze skokami Małysza, Boga z moherem, wiarę z zabobonem, religię ze skansenem. Wobec braku znaczącej, nowoczesnej siły konserwatywnej w polskim spektrum politycznym wykształcił się swoisty “patriotyzm stadionowy”– ubrane w bialo-czerwone szaliki bojówki skandujące co popadnie, wykrzykujące słowa Mazurka Dąbrowskiego i najczęściej skłonne dać wszystkim łupnia już po słowach „szablą odbijemy”.

W ankiecie ARC Rynek i Opinia „Czy EURO 2012 będzie sukcesem organizacyjnym, czy porażką?”, aż 63 % respondentów obawia się kompromitacji Polski, a 57% ankietowanych obawia się zamieszek wywołanych przez polskich kibiców. Ja boję się o nasz hymn na otwarcie. Boję sie, że pseudo-kibice będą darli ryja w takcie trzy czwarte.

Skoro tak bardzo wzorujemy nasze życie na amerykańskim, importując telewizyjne You Can Dance’y, angażując „account managerów”, sprzedając „last minute” i oglądając „Pana i Panią House”– skopiujmy Super Bowl 1991 na Euro 2012. Niech zawyją nad głowami nasze F-16, a hymn niech zaśpiewa polska Whitney Houston. My zaś połóżmy rękę na sercu, spójrzmy ze łzą w oku na białoczerwoną flagę łopocącą na wietrze i posłuchajmy w spokoju. Pokażmy, ze jesteśmy u siebie. Swiadomi naszej tradycji, wiary, flagi, przekonań i pewni „świtu nadchodzącego dnia”.

Nie jestem pewnien, czy mecz – ale na pewno „coś” tym wygramy.

Mariusz Max Kolonko

www.MaxKolonko.com

( Publikacja w The Huffington Post – CZYTAJ )

Z szacunkową ceną 100 mld dolarów i największą bazą danych osobowych świata, Facebook wchodzi na nowojorską giełdę.

Srodowa zapowiedź wejścia Facebook Inc. na giełdę Wall Street ma przynieść portalowi 5 mld dolarów i ustawić jego wartość rynkową na ok.100 mld dolarów. Internetowa sieć socjalna, która 8 lat temu zaczynała od inwestycji 15 tysięcy dolarów i kolekcji fotek „gorących” studentek stworzyła molocha zrzeszającego dziś 800 mln ludzi na sześciu kontynentach.  Facebook stanie się jedną z największych firm świata. Gdyby Facebook był państwem, miałby PKB większy, niż Slowacja i cztery razy większy, niż Litwa. Jesli wszystko pójdzie po myśli inwestorów, założyciel Facebooka, Mark Zuckerberg, na swoje 28 urodziny w maju tego roku stanie się 23. najbogatszym człowiekiem na ziemi. Przynajmniej na papierze.

Fabryka Niczego

Facebook nie produkuje nic, prócz kawiarnianego szmeru. W nim wymieniamy się zdjęciami opiniami; Mój pies i ja. Jola i Tola w Tora Bora.Trzecie dziecko Krysi chodzi. A mnie boli mały palec. Gdy pytam maklerów giełdowych Wall Street, czy ten internetowy szmer wart jest100 mld „nieżywych prezydentów” jak na Brooklynie nazywa się dolary, drapią się po głowach. Sprzedawca gazet w kiosku na Trzeciej Aleji już bardziej po prostu w głowę się puka. Pytał znajomych – uważają tak samo. Ma ich 360.  Rzecz jasna, na Facebooku.

Na Facebooku ma swój profil sprzedawca arbuzów z Wietnamu i prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama. Możesz mu posłać zdjęcie swojego psa i skomentować tort prezydentowej z jej urodzinowego przyjęcia.

Facebook urósł w potęgę w ciągu zaledwie 8 lat. Bycie na Facebook jest cool. Stało się symbolem  pokolenia zwanego Gen Y – dzieci baby boom generation opiniujacych w mniej, niż 140 liter (Twitter), sluchających Swedish House Mafia i przeróbek pokoleniowych songów stworzonych przez ich rodziców wybijanych teraz w rytmie techno. Pokolenia, które en masse nie stworzyło dotąd nic godnego uwagi poza długami na kartach kredytowych rodziców. Nic, prócz Facebooka.

Mark Zuckerberg najsłynniejszy reprezentant pokolenia Y ciągle chodzi w laczkach do pracy ale myśli już jak znienawidzeni przez jego generację bankierzy z korporacji na Wall Sreet fundując facebookowej społeczności swoisty hocus pocus.

Polega on z grubsza na tym, ze Facebook w ośmiolatkę zrobił to, co od dziesiątek lat usiłowali robić domokrążcy bezskutecznie zatykając w nasze drzwi ulotki reklamowe, które wyrzucamy hurtem do kosza nie otwierając nawet koperty. Faceboook podał nam to, jak trojańskiego konia. W domowym komputerze wraz ze zdjęciem naszego dziecka umazanego urodzinowym tortem, które załadowaliśmy sami.

Prawdziwa twarz Facebooka

Dzieki sposobie, w jaki FB funkcjonuje (prześlij ulubioną fotkę, napisz o czymś grupie przyjaciół, lubisz to?) , Facebook wie już m.in., że masz dziecko. Wie, sądząc po jego zdjęciu (to z tortem), że dziecko łyka słodycze i z danych w profilu wie, że mamusia jest po trzydziestce i nie dba o dietę. Wie też, gdzie mieszkasz, wie nawet czym jeździsz, bo obok jest wasze zdjęcie w Cadillacu Escalade  na wczasach na Florydzie.  Wie zatem także, gdzie jeździsz na wakacje i wie, że jeżdżąc drogim autem,  dobrze zarabiasz. Zobaczysz zatem na swoim profilu reklamę aut z górnej półki i kupony z restauracji w Miami.  Facebook połyka reklamy jak twoje dziecko czekoladę. Do Facebooka należy 28% całego rynku banerów w internecie. Drugi z kolei Yahoo ma mniej niż połowę tego. Google 3.5%.

Facebook wie, kto jest twoim mężem, żoną. Wie kto jest sąsiadką, a kto koleżanką, zaś po liczbie kliknięć „lubię to” wie nie tylko co ty lubisz ale i co ona lubi  i co lubi twoja przyjaciółka i 4999 innych przyjaciół, których nieopatrznie przygarnąłeś do swojej szerokiej, facebookowej piersi mimo, że tak naprawdę nie wiesz często kim owi „przyjaciele”  są i czym się w istocie zajmują.

Tak powstała baza danych Facebooka, która  przyćmiewa wszystko, co stworzyły pazerne  na informacje osobowe kompanie telefoniczne, czy wyszukiwarki Google. Facebook dysponuje dziś bazą zdjęć spakowanych w tysiącach terabitów,  ładowanych przez facebookowców w tempie 250 mln dziennie. Biblioteka, która przewyższa kilkaset razy Biliotekę Kongresu Stanów Zjednoczonych i bazy Aurora i Hawkeye sieci telefonicznej AT&T uważane dotąd za największe na świecie, a do których przyłożyła ucho Narodowa Agencja Bezpieczeństwa USA inwigilująca świat siecią globalnego podsłuchu Echelon.

Największa (dobrowolna) sieć szpiegowska świata

Dzieki Facebookowi możesz zobaczyć, gdzie twoja eks-dziewczyna spędziła wakacje i z kim teraz kręci (jeśli masz kłopoty ze snem w tej sprawie w nocy), możesz poznać upodobania pięknej nieznajomej i zaskoczyć ją pod jej domem (co za przypadek!), uwagą na temat filmu, który wiesz, że lubi (coś takiego!). Możesz pojść do jej ulubionej (nie do wiary- mojej też!) restauracji i wypić z nią ulubionego (popatrz, ja też to uwielbiam!) drinka.

Możesz również obrabować bank i używając zręcznego oprogramowania, udowadniać potem w sądzie, że jesteś niewinny, bo właśnie w tym czasie czatowałeś na Facebooku. Możesz też otrzymać niepodważalne alibi. W 2009 roku 19. latek z Harlemu został oczyszczony z zarzutu napadu z bronią w ręku. Przyniósł do sądu dokumentację wskazującą, że gdy popełniono przestępstwo był w swoim domu, gdzie aktualizował swój status na Facebooku.

W ub. roku policja w Austin w Texasie założyła na FB stronę, której używa do szybkiej identyfikacji poszukiwanych złodzieji. Ma już zarejestrowanych  ponad tysiąc facebookowych informatorów. W Wisconsin policja ukarała mandatami 19 nieletnich za pijaństwo na podstawie zdjęć, którymi pochwalili się na Facebooku. Władze amerykańskich uniwersytetów regularnie przeglądaja wpisy swoich studentów na Facebooku, by zobaczyć, czy w akadamikach zachowują się jak trzeba. Według Grupy Uczelnianej Wydziału Prawa Uniwersytetu Suffolk w Bostonie, Facebook stał się także głównym źródłem pozyskiwania przez prawników informacji w sprawach rozwodowych.

Facebook pozwala ci także na szpiegostwo twoich przyjaciół. Ładując aplikację „kto się gapi na twoje fotki” możesz zobaczyć kto ogląda zdjęcia na twoim profilu. Z tej szpiegowskiej aplikacji korzysta aż 450 tys. użytkowników miesięcznie. Furorę zrobił niedawno FanCheck – aplikacja zezwalająca na podglądanie kto ze społeczności Facebooka odwiedził twoją stronę i jak często. Facebook zdelegalizował aplikację choć jej różne klony ciągle są dostępne w sieci.  Mówi się, że gadżet wymyślili sami programiści portalu. Uznali ją jednak za zbyt niebezpieczną z powodu konsekwencji prawnych dla firmy (np. żona dowiaduje się, że mąż ciągle ogląda zdjęcia jego eks, więc morduje go z zimną krwią. Facebook trafia do sądu o nieumyślne spowodowanie morderstwa).

Choć Facebook ma zabezpieczenia prywatności jeszcze przed miesiącem twoje ustawienia traciły moc za każdym razem, kiedy firma dokonywała update stron (a robi to dość często) Wtedy ze zdumieniem mogłeś zobaczyć, że np. twój numer  telefonu, który był oznaczony w informacji o tobie, jako „widoczny tylko dla ciebie”, jest do wglądu dla każdego użytkownika internetu, o czym dowiesz się najpierw po serii telefonów od sprzedawców.

“Możesz zmienić swoją datę urodzin ograniczoną liczbę razy” (z instrukcji Facebooka)

Kiedy w 1998 roku jadłem lunch na dole Manhattanu ze Stephanem Paternotem współtwórcą TheGlobe.com  zauważyłem z niejakim zdumieniem, że założyciel popularnego dotkomu, które poprzedniego dnia zadebiutowało na Wall Street przynosząc mu 50 mln dolarów zysku,  nie miał pieniędzy na lunch. Zapłaciłem za rachunek i założyłem na głowę otrzymany prezent; czapkę z logo firmy. Dobrze zrobiłem, bo czapka okazała się być wszystkim, co z firmy zostało. Cena TheGlobe.com w ciągu kilku lat od wejścia na giełdę spadła z $97 do 10 centów za akcję. Dziś praktycznie nie istnieje.

Pamiętamy MySpace? Jeszcze kilka lat temu MojeMiejsce było cool. Było miejscem, gdzie musiałeś być. A jednak najbardziej uczęszczana sieć socjalna świata kupiona w 2005 roku przez News Corporation Ruperta Murdocha za $580 milionów, przez następnych 6 lat po wejściu na giełdę skurczyła się z 1600 pracowników i 100 milionów odwiedzających stronę do 200 pracowników i 31 milionów użytowników obecnie. Murdoch sprzedał w ub. roku swą $580 milionową inwestycję za $35 milionów i 5 % udziałów kompanii reklamowej Specific Media i aktorowi Justinowi Timberlake.

Losy Facebooka na Wall Street mogą potoczyć się różnie. W 70 % z portalu korzystaja ludzie młodzi. W Ameryce, której młodzież narzuca światu ton i mody, zmiana zainteresowań przychodzi tak szybko, jak nowy gadżet ze świeżą aplikacją. Ruch Okupuj Wall Street zrzeszający na FB 150 tys. użytkowników po wejściu portalu na giełdę będzie okupował samego siebie.  Młodzi lubią konsumpcję ale nie lubią establishmentu ją tworzącego.  Facebook i 23 miliarder świata Zuckerberg tym establishmentem się właśnie stał. Facebook przestał byc cool. Stał sie kolejnym korporacyjnym gigantem, który rąbnął nas po cichu wąbiac, jak na bułkę z masłem możliwością globalnej przyjaźni, która okazała się być podszyta marketingowym interesem bogaczy z Wall Street. A my, jak proletariusze wszystkich krajów połączyliśmy się udawaną przyjaźnią w sieci, w która złapała nas korporacyjna chciwość paru cwaniaków grających w golfa.

Facebook informuje cię w instrukcji, że “możesz zmienić swoją datę urodzin tylko ograniczoną liczbę razy”. W życiu, jak i na giełdzie, pojawiasz się niestety tylko raz. Potem, panie Facebook, możesz już tylko albo żyć, albo umrzeć.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

przedruki tego artykulu takze w:

Best Financial News

Road Runner

Brief News

On-Call Pros

SMRLT

Ludzie mają naturalną tendencję do utożsamiania ważnych wydarzeń  świata z wielkimi wydarzeniami w ich życiu. To jest trochę tak jak z Kennedym: gdzie byłeś kiedy go zastrzelono? Gdzie byłeś kiedy w południową wieżę World Ttrade Center wbił się lot numer 175 United Airlines, a  lot numer 11 skończył się na dywanie korytarza firmy Marsh USA Inc. na 96 piętrze wieży numer 1?

Jeden z moich kolegów mówił, że siedział na tarasie z widokiem na WTC i pisał pracę naukową z apokalipsą w tytule. Koleżanka była „właśnie w drodze do WTC”, inna była „tuż, tuż” , ktoś inny „miał być ale nie doszedł” itd.  Jakby się wszyscy uwzięli, żeby o 8:46 we wtorek 11 września 2001 roku gnać do monolitów wież . Jakby ich ich los miał się tego dnia złączyć z dwiema wieżami ze stali i betonu choć w istocie,  w pewnym sensie, się złączył.

Otóż ja byłem w łazience.  Goliłem się. Zadzwonił telefon i kolega z redakcji telewizyjnej w Warszawie i powiedział mi co  się stało przed chwilą w Nowym Yorku.  Taki losowy bzik. Pamiętam, że przełączylem kanał i zobaczyłem dymiącą wieżę WTC. Dymu jeszcze nie było dużo. Wyglądało na wypadek. Jakby jakiś mały samolot wbił się tam. Wieża wyglądała jak pęknięta osłona chłodnicy  w moim pierwszym samochodzie.

Pamiętam, że krem do golenia schnął mi na twarzy. Stałem nagi patrzyłem na ten obraz i coś mi tu nie grało. Ostatni raz, kiedy samolot uderzył w wieżowiec w tym mieście, to było prawie pół wieku temu. Był to samolot wojskowy. Była mgła. Najwyższym budynkiem na Manhattanie  był Empire State. I wiem już co mi nie grało. Tego dnia był piękny ranek. Widoczność z tamtego szczytu wieży mogłaby  sięgać dobrych  50 kilometrów dokoła. To nie mógł być przypadek. Nie dzisiaj.

Co chwilę dzwoni telefon. Na przemian komórka i stacjonarny . Redakcja chce wiedzieć co się dzieje. Przeciągam minutę. Potem drugą. Wchodzimy na żywo. Słyszę głos ze studia i słyszę swoją odpowiedź. Powiedziałem, jak nowojorczyk.  Powiedziałem jak człowiek, który przeżył w tym mieście kilkanaście lat. To jest  atak. To jest terror. To jest największy akt terroru, jaki można sobie wyobrazić, zaplanowany i obliczony na niespotykaną skalę. Kiedy to mówię, słyszę to samo od kolegi z NBC. Nikt nie wie nic. Jedyne co możesz robić, to mówić, co czują twoje jaja.

Dopiero później dowiedziałem się, że budynek palił się od środka . Płomienie pomału topiły spawy grubych na dwa palce, stalowych konstrukcji. Christa Staub powiedziała mi potem, że jej brat z grupą ludzi pobiegli na dach. Drzwi były jednak zamknięte. Zbiegli na dół. Schody pożarowe są żarodporne ale drzwi prowadzące na nie były również zamknięte. Byli odcięci. Zadzwonili z komórki do kogoś aby powiedział strażakom, by otworzyli te cholerne drzwi. Poniżej miejsca, w które uderzył samolot, było mniej dymu. Ludzie zbiegali w dół po schodach. Widzieli strażaków mozolnie wnoszących po schodach butle z tlenem… jak powiedział jeden ze świadków zastygając w nagłym  wspomnieniu: „młodych, silnych ludzi, którzy ocierając pot z czoła, szli po swoją śmierć.”

***

Kiedy w wieżę południową wbił się drugi samolot, góra wieży Numer Jeden dymiła jak Titanic na Atlantyku. Dzień poźniej dopiero  dowiedziałem się co działo się na pięciu piętrach między miejscem zderzenia i szczytem wieży.Widziałem zdjęcia kolegów z CBS: człowiek obejmujący lśniącą w słońcu belkę aluminium stał na 108 … kobieta w rozwianej pędem wiatru fioletowoczarnej sukni lecąca ze szczytu twarzą w dół. Leciała długo, kamerzysta miał czas by zzoomować. Przebierała w powietrzu rękami, jakby chciała odepchnąć od siebie pędzący ku niej beton chodnika. Pomyślałem sobie, że wyglądała trochę jak anioł. Tylko, że anioł szybuje jakoś skosem, poetycko jakby, czy coś. Ona spadała jak kamień.

Po pierwszym uderzeniu w wieżę kilkanaście osób wypadło na zewnątrz. Spadali na ulice i dachy. Burmistrz miasta, Guliani, który był w dole widział, jak powiedział: ”jak człowiek spadał, aż spadł”.  Ktoś kazał mu patrzyć w górę, aby coś lub ktoś nie spadł mu na głowę. Więc tak szedł i patrzył, aż zawaliła się wieża numer jeden. Uciekli do wnętrza budynku . Poprowadzili go od drzwi do drzwi ale wszystkie wyjścia pożarowe były zamknięte. Ktoś wpadł na pomysł, żeby przejść na drugą stronę budynku i  tam sprobować szczęścia. Kiedy w końcu wyszli, wieży numer dwa już nie było. Słychać było ryk samolotu. Ktoś z jego biura krzyknął – O rany, leci następny! Ktoś inny odkrzyknął spoglądając w górę: nie, to nasz. Nasz?

***

11 września w mieszkaniu na parterze dwurodzinnego domu w Brooklyńskiej dzielnicy Bensonhurst budzik zadzwonił o 6 rano. Urszula Szurkowska wstała pierwsza. Była radosna; jej mąż Norbert miał iść do pracy na 8. co oznaczało, że razem będą jeść sniadanie, razem wyjdą z domu. Norbert Szurkowski pracował w firmie kładącej tapety. Dzień wcześniej otrzymał polecenie, by stawić się do pracy w World Trade Center. Miejsce: 104 piętro firmy Cantor Fizgerald. Norbert miał przyjść do pracy tylko na kilka minut, poprawić coś i wyjść przed 9.  nim otworzą się biura. Umówili się, że będą w domu o 10 i pojadą na lotnisko po teściową. Był to dla nich wielki dzień. Urszula była kilka tygodni w ciąży z drugim dzieckiem. Dla teściowej miała być to niespodzianka. (ZOBACZ FILM)

O 8:15 rano Jan Maciejewski, kelner w restauracji Okna na Świat mieszczącej się na szczycie WTC parzył właśnie świeżą kawę. Było cicho i spokojnie, wiekszość 72 pracowników restauracji obsługiwała nasiadówkę firmy Risk Waters Group piętro niżej na 106. Krótko po ósmej było tam już 87 osób głównie z firm Merrill Lynch i UBS Warburg.

Gdzieś w tym czasie Norbert Szurkowski tapeciarz w firmie na Manhattanie rozkładał swe narzędzia  na 104 piętrze firmy Cantor Fitzgerald. Spieszył się.

W czasie, gdy samolot American Airlines z 64 ludźmi na pokładzie i 38 tysiącami litrów lotniczego paliwa w skrzydłach pędził 750 km na godz. nad dokami Staten Island w kierunku Manhattanu, w obu wieżach WTC znajdowało się już ok. 10. tysięcy osób.

O 9:46:26 samolot wcina się w stalowe belki WTC lądując na korytarzu biura firmy Marsh & McLennan Companies. Kilkanaście osób wypada przez ściany w dół, na dachy domów. Dopiero pół roku później szczątki jednej z nich znalezione są przypadkowo na dachu posesji półtora ulicy od rejonu zero. Podwozie  odrywa się od kadłuba i ląduje na ulicy Rector Street, pięć przecznic dalej uderzając przechodząca po chodniku kobietę, która szczęśliwie  przeżyje. Samolot zostawia wyrwę w budynku szeroką na 4 piętra, od 94 do 98.  Jak zeznają naoczni świadkowie, trzy piętra poniżej strefy uderzenia nie czuć nic. Nawet kwiaty nie drgną w doniczkach.  Dopiero po chwili przychodzi fala uderzeniowa, która promieniuje od góry do dołu wieżowca, trwa trzy, cztery sekundy i powraca w drugą stronę.

Jak ustalily badania rachunków telefonicznych, ktokolwiek znajdował się piętro poniżej lub cztery piętra powyżej 91 piętra tej wieży, nie daje już znaków życia. Żadnych telefonów, żadnych emaili, żadnych zdjęć żywych.  Powyżej tego miejsca, na 19 piętrach w północnej wieży znajdowały się 1344 osoby. Dochodzenie ustaliło, że pierwsze uderzenie przeżyło ok. 900 z nich.

Samolot uderza w centrum wieżowca odcinając windy i schody pożarowe. Przeciętymi szybami wind leje się płonące paliwo. Kiedy przybywają strażacy i otwierają pierwsze windy, w środku zastają palące się ludzkie ciała. Znajdująca się tam przypadkiem ekipa francuskich filmowców kręci zdjęcia wycinając jednak te sekwencje z debiutującego na CBS filmu „9/11”. Po schodach płyną wodospady wody z przeciętych rur przeciwpożarowych.

Klatka schodowa na 92 piętrze jest, jak opisują potem świadkowie, którzy widzieli ją z piętra poniżej, zablokowana piętrzacymi się fragmentami gipsowych ścian i gruzem.

Każda z wież WTC ma dwa Centra Dowodzenia. Mieszczą się za oszklonymi pancernymi szybami na 22 piętrze, oraz piwnicach wież, gdzie kręca się taśmy video. W chwili uderzenia w Wieżę Północną w pokoju tym znajdowały się 3 osoby. Konsoleta łącząca ich Centrum z telefonami na piętrach, rozjarzyła się światłami.  Dzwonili ludzie uwięźieni w windach i na piętrach z których nie mogli zejść, gdyż drzwi na schody pożarowe były zamknięte.

Wiekszość drzwi pożarowych w WTC otwiera się ręcznie. Ale co trzy lub cztery piętra znajdują się tzw. drzwi ślepe, które można ręcznie otworzyć tylko od strony schodów. W obie strony otwiera je sygnał elektroniczny wysyłany właśnie z Centrum. Na ekranie komputera pojawia się piętro, dotknięcie ekranu otwiera drzwi. Proste.

Ale po uderzeniu samolotu cała ta technologia przestała działać. Ekran stale wyświetlał napis: Access denied. Brak dostępu. Co gorsza ta sama awaria blokuje mechanizm drzwi do Centrum. Trzech jego pracowników jest teraz jak w wiezięnnej celi, do której zbliża się płomień. Wkrótce pomieszczenie zaczyna wypełniać dym, z interkomów znajdujących się w windach krzyczą paleni żywcem ludzie.

Hermaenor Alam, pracujacy w Centrum na tej zmianie, który przeżył, po tym, jak drzwi Centrum otworzyli w końcu strażacy, powiedział potem, że do dziś okrzyki ginących w płomieniach ludzi zrywają go ze snu.

W restauracji na szczycie WTC, gdzie znajduje się Jan Maciejewski, menadżerka restauracji, Dorris Eng, zgodnie z instrukcją pożarową  prowadzi swych ludzi piętro niżej na 106, gdzie w lobby wieżowca mieści się gorąca linia z Centrum Dowodzenia WTC. Tam pyta: Co mamy robić?

Odpowiedź z Centrum jest taka, jak instrukcja pożarowa: Czekajcie na przyjście strażaków. Jak ustaliło poźniej dochodzenie, z uwagi na nie działające windy, godzinę po uderzeniu strażacy znajdowali się dopiero w połowie wieżowca. Rośnie temperatura. Przecięte rury kanalizacyjne nie podają wody. Maciejewski dzwoni do domu mówiąc, że idzie szukać wody w doniczkach.

Zdjęcia kamer telewizyjnych wykazują, że szczyt wieży wypełniał się dymem znacznie szybciej niż miejsce bezpośrednio wokół strefy uderzenia. Rozmowy telefoniczne znajdujących się tam ludzi mówią, że w pewnym momencie poprzez dym mogli widzieć tylko 3 metry podłogi przed sobą.  Mówią, że zaczyna się uginać sufit i zapadać podłoga. Ludzie zaczynają się kłócić, czy wybijać szyby, czy nie.  Jak stwierdzają relacje, ktoś traci panowanie, rozlegają się krzyki rozpaczy. Nim drugi samolot uderzy w wieżę południową zobaczyć będzie można pierwsze osoby skaczące z Północnej Wieży. Łącznie będzie ich 37 a nawet według innych raportów: 50.  Jak podał jeden ze strażakow, ich ciała piętrzyły się na betonie dziedzińca. „Wygladały jak góra z korpusów martwych krów”.

Dwa piętra poniżej na 104 piętrze, gdzie jeszcze niedawno Norbert Szurkowski kładł tapetę, jest spokojniej. Północno-zachodni koniec 104 piętra zawierał salę konferencyjną, gdzie teraz zgromadził się tłum złożony głównie z ok. 50 pracowników firmy Cantor Fitzgerald. Dzwonią do rodzin i czekają na pomoc. Będą żyć godzinę i 27 minut.

W południowej wieży WTC system ewakuacyjny INGA podaje przez głośniki opuszczajacym wieżę pracownikom, że mogą powrócić na stanowiska pracy. O czym nie wiedzą, głos jest jedynie nagraną na taśmie instrukcją trzymaną na wypadek fałszywych alarmów.

(ZOBACZ FILM)

***

Stanley Praimnath, pracownik banku FUJI, był już na dole południowej wieży, kiedy zawrócił go ochroniarz. Stanley wjechał z powrotem windą na 81 piętro i usiadł przy swoim biurku. Z okien rozciąga się spektakularny widok na Statuę Wolności.

Było krótko po 9. kiedy na horyzoncie, za Statuą Wolności , dostrzegł wąski cień. Był to samolot. Leciał szybko. Jak wykazały badania pędził w kierunku wieży południowej WTC z szybkością ponad 850 km/godz. W tym tempie lot numer 175 linii United pokonywał dwie przecznice ulic w nieco ponad sekundę. Stanley z przerażeniem dostrzegł, że kadłub wykonał nagły przechył kierując się prosto w jego stronę…

Tymczasem na 78 piętrze, gdzie mieści się rozległe lobby, zebrało się ok. 200 osób debatując, czy zejść na dół, czy posłuchać komendy z głośników  wzywającej ich do powrotu do biur. Co chwila podjeżdżała ekspresowa winda zjeżdżająca na sam dół WTC. Była przepełniona i co rusz ktoś musiał ustąpić miejsca tym, którzy „mieli dzieci” albo „byli w ciąży”.

- A ja mam konia i dwa koty – fuknęła 34. letnia Karen Hagerty, kiedy nie wcisnęła się do windy.

Punktualnie o  9:02:54 jak pokazują elektroniczne zapisy, światło w Centrum Dowodzenia WTC na 22 piętrze Wieży Północnej na moment  przygasa, by ponownie się zapalić. Dokładnie o tej porze  nos samolotu United Airlines wbija się w piętro Wieży Południowej WTC, gdzie mieszczą się biura banku FUJI, ok. 40 metrów od miejsca w którym Stanley Prainath schował się za biurko. 78 piętro, gdzie przy windzie ekspresowej do lobby wieżowca zebrało się ok. 200 osób, rozerwał koniec skrzydła. Kilku nielicznych, którzy wyszli  żywi z tego miejsca mówi, że zobaczyli przeraźliwy błysk, uderzenie gorącego powietrza i silny podmuch, który zwalił ich z nóg.

Płomień błysnął z centrum podłogi i wnętrza wind i był tak gorący, że na Ling Young, która ocalała, w ciągu sekundy pozostawił oparzenia na 70 % jej ciała. Kiedy eksplozja ucichła, Stanley wyjrzał zza swego biurka. Piętro wyglądało jak po przejściu tornada.  Pamięta, że utkwił mu w oczach fragment powłoki samolotu wbity w drzwi jego biura.

Skrzydła będącego w skręcie Boeinga wyrwały w wieżowcu dziurę szeroką na 6 pięter dewastując piętra od 78 do 84. Na 84 znajdowały się stanowiska  brokerów firmy Eurobrokers. Wiekszość tego biura przestała natychmiast istnieć.

W ciagu sekund z ok. 200 osób, które znajdowały się przed windami na 78 piętrze, żyło jedynie 12. Karen Hagerty, która nie zmieściła się do windy, według zeznań świadków, nie dawała znaków życia. Kilku było rannych. Pracownik firmy Aon miał złamane obie nogi przywalone blokiem marmuru. Kiedy usiłowano go stamtąd wyciągnąć krzyczał tak przeraźliwie, że dano mu spokój. Nikt go więcej nie zobaczył.

Siła uderzenia odcięła natychmiast zejścia schodów pożarowych z wyjątkiem jednej, tzw. Zejścia A, mieszczącego się na północno-zachodniej stronie wieżowca,  które najprawdopodobniej,  jak podawał USA Today, ocaliły okalające je maszyny sytemu wind. Zejście to było jedyną drogą do życia. Biegło krańcem wieżowca bezpośrednio na ulicę. Pozostało otwarte przez ok. 30 minut od chwili uderzenia. Ostatecznie tylko 12 osób ze strefy ponad miejscem uderzenia, odnalazło tę drogę. Odnalazł ją także Stanley Prainmath, który wraz z dwoma innymi zaczął tędy schodzić. W pewnym momencie spotkali otyłą kobietę i szczupłego mężczyznę i dwóch innych idących w górę po schodach. „ Nie schodźcie tędy. Za dużo dymu. Nie da się przejść.”- Stanley i jego towarzysze, którzy mimo to, poszli schodami w dół, nie zobaczyli ich nigdy więcej.

W tym czasie na północnej wieży (tej z antenami) na piętrach od 101 do 107, powyżej strefy uderzenia, znajdowało się ok. 900 ludzi. Ci, którzy nie znaleźli przejścia w dół, kierowali się w górę. Na dach. W czasie ataku na WTC w 93 roku wielu ludzi ewakuowały helikoptery właśnie z dachu. Potem jednak od takiego rozwiązania ewakuacji wieżowca odstąpiono. W istocie, tego dnia ewakuacja helikopterami z dachu, jako opcja ratowania ludzi, nie wchodziła w rachubę. Piloci helikopterów wykluczyli zresztą możliwość takiej akcji już 20 minut po pierwszym uderzeniu w WTC. Z uwagi na kłęby gęstego dymu, lądowisko przestało być widoczne. Żaden z uwiezionych w północnej i południowej wieży ludzi nie miał jednak o tym pojęcia. Dlatego szli na górę. Po powietrze. Po życie. Na dach.

Kilka minut poźniej pod drzwiami prowadzącymi na dach zebrał się tłum. Jeden z pracowników WTC myjący na obiekcie okna, miał klucze do drzwi.  Przekręcił je w zamku i…nic. Drzwi ani drgnęły.

Aby otworzyć drzwi potrzebny był nie tylko klucz ale i elektroniczny sygnał z Centrum Dowodzenia wieżowcem znajdującym się na 22 piętrze. O tej porze 9:35, na 53 minuty przed upadkiem wieży, nie było już tam nikogo…

Z okien od 104 do 106 zaczynają sypać się ciała.

***

Trzy godziny wcześniej na stacji w Trenton w New Jersey Jim Berger z firmy konsultingowej Aon wsiadł do kolejki w drodze na Manhattan. Była 6:20 rano. Półtorej godziny poźniej wjeżdżał windą na 101 piętro WTC. Miał w ręku kawę, kiedy pierwszy z samolotów rąbnął w wieżę numer jeden. Zadzwonił do żony. Nigdy więcej nie usłyszała od niego ani słowa.

To co przez następne 50 minut działo się z Jimem powiedzieli miesiąc poźniej jego pracownicy. Jim kazał im zjechać windą w dół. Gdyby schodzili schodami nie zdążyliby. Jim dosłownie wpakował wszystkich swoich pracowników, 175 osób,  do kolejnych wind. Ostatnia była jego sekretarka. „Pamiętam jego plecy, kiedy  zamykały się  drzwi windy –mówiła potem dla ABC. – Odchodził korytarzem, chciał sprawdzić czy wszyscy opuścili piętro”. Kiedy zjechała na dół, ich wieża już płonęła. Wszyscy pracownicy tej frmy wyszli z tragedii cało. Wszyscy, poza Jimem. Kiedy nie wrócił wieczorem do domu,  jego żona, Suzanne wybiegła zrozpaczona na ulicę. Miała łzy w oczach. Uklękła na środku drogi. Była już noc, cicho. Słychać było jak grały cykady. Suzanne spojrzała w niebo i powiedziała – Boże, cokolwiek masz dla mnie, akceptuję to…. Ale muszę wiedzieć, czy Jim jest tam z tobą… Spojrzała w niebo, które przecięła raptem jasno świecąca, spadająca gwiazda.

Dzień przed symbolicznym pogrzebem męża Susanne Berger otrzymała małą paczkę. W środku była harmonijka ustna i kaseta video. Włożyła kasetę do magnetowidu i nacisnęła przycisk “start”. Zobaczyła człowieka, który grał na gitarze. Tym człowiekiem był Bruce Springsteen. Przeczytał w gazecie, że Jim lubił go słuchać. Więc chciał mu w ten sposób zagrać. Tak po prostu.

***

Kiedy zbliżała się rocznica tragedii WTC, zadzwoniła do mnie Jolanta Pieńkowska.  „Maksiu- powiedziała zaczepnie  i wiedziałem już czego chce. „Będę 11 września prowadzić wydanie główne Wiadomości. Przygotuj mi coś. Tylko żebym znów nie rozpłakała się na antenie”- powiedziała jak zwykle głosem, który nie znosi sprzeciwu.

Prawdę mówiąc, chciałem się mignąć. O potwornościach WTC powiedziałem już wszystko. Byłem wypalony, jak szkielety wież. Coś we mnie pękło, nie potrafiłem o tym mówić bez łamania głosu, bez przywracania koszmaru tamtego wieczoru, kiedy wraz z dziennikarką NBC wsiadłem do środka policyjnego vana i 12 godzin po upadku wież znalazłem się w Rejonie Zero. Było cicho i biało jakby spadł śnieg. WTC było wysoką na 7 pięter masą Czegoś. Kiedy ustawiono światła HMI dające nimal światło dzienne, spoglądały na mnie czarne czeluście powybijanych okien World Financial Center. Myślałem wtedy, że w gruzach leży ze 20 tysięcy ludzi. Fakt, że się myliłem nie pomaga mi dziś w niczym.

Westchnąłem i złapałem za kamerę. Kiedy kręcę sam, kamera jest mną. Obiektyw jest moja duszą. Przycisk  Record , staje się moim piórem. Może to brzmi kiczowato, ale tak jest. Wiedziałem, że jeżeli mogę coś jeszcze powiedzieć, będzie to esej. Będzie to wypowiedź osobista. Będą to ja i tylko tak ma to jeszcze sens. Powiem jak nowojorczyk, a nie jak reporter. Jak Człowiek: do siebie, do środka, a nie na zewnątrz, dla innych.

Producentka podała mi, że za godzinę otworzyć mają wystawę w Muzeum Policji. Poszedłem tam. Rodziny 23 policjantów, którzy zginęli, przekazali to, co po ich bliskich zostało. Niewiele tego było. Nie tak miało to wyglądać. Wśliznąłem się do Hall of The Fallen Heros – Aleji Poległych Bohaterów – miejsca poświęconego policjantom, którzy zginęli na służbie. 23 policjantów tragedii WTC ma tam swoje zdjęcia. Pamiętam, że sfilmowałem każde z nich ale akurat przyszła pani kustosz przeganiając mnie, że raz, tu się nie kręci, dwa,  już musi zamykać. Nie wiedziałem, że niechcący w pośpiechu zrobiłem coś, co w dziennikarskim żargonie telewizyjnym nazywa się tzw. double click- podwójne kliknięcie: nacisnąłem przycisk Record, dwa razy. W efekcie nie  zarejestrowałem nic. Żadnego zdjęcia. Żadnej uśmiechniętej twarzy nieświadomej jeszcze swego losu. Ale kiedy przeglądałem w studiu ten materiał dostrzegłem, że zostało jedno, jedyne przesunięcie kamery po tych ludziach. Za szybkie, by było czytelne, z wyjątkiem jednej, jedynej  twarzy. Zatrzymałem ten kadr i zrobiłem stop-klatkę. Nieco skośnie i nie w centrum ale zdjęcie zostało. Oficer Suarez. Jedna twarz z 23, które  chciałem utrwalić w moim obiektywie.

Pamiętam, że byłem trochę zły na siebie. Zwykle, jak coś zepsułem, nie wypisywałem sobie czeku przez miesiąc. Byłem zły, bo inne twarze były, ja wiem: bardziej „amerykańskie’” jakoś lepiej, uważałem, nadawałyby się do przedstawienia bohaterstwa policjantów tamtego dnia, ale co zrobić. Z  ekranu komputera  utrwalony na cyfrowym dysku spoglądał na mnie tylko oficer Suarez. Lekko uśmiechnięty człowiek w średnim wieku, latynoskiej proweniencji. Nie spektakularny. No macho. Zwykły człowiek ubrany w mundur, po którym nie pozostał żaden, najmniejszy nawet ślad.

Dopiero wiele dni poźniej, słuchając jak zwykle szmeru telewizora i wykonując tysiące „innych, ważnych rzeczy”, raptem podniosłem głowę.

Materiał NBC przedstawiał historię kobiety cudem wyprowadzonej z miejsca, gdzie w wieże wbił się samolot. Kobieta nie znała nazwiska swego zbawcy. Płakała. Mówiła, że to był duch, który ją objął i zakrwawioną wyprowadził z kaźni, która się odbywała dokoła. Nim zdołała mu podziękować pobiegł z powrotem, po schodach, po innych. Nie wrócił.

Telewizja pokazała zdjęcie, które uchwyciło ten moment w oku czyjegoś obiektywu. Obsypany popiołem człowiek w policyjnym mundurze prowadzący uwieszoną na jego ramieniu zakrwawioną kobietę.

Znałem tę twarz. Tym człowiekiem był oficer Suarez. Zwykły człowiek, ubrany w mundur, po którym nie pozostał ślad, a który przypadkiem, zatrzymał się w kadrze mojej kamery.

ZOBACZ FILM – WTC ESEJ

Mariusz Max Kolonko

Nowy York

Z książki Odkrywanie Ameryki

„Zakończę wojnę w Iraku w 2009 roku”, obiecywał Obama Amerykanom w przedwyborczej debacie. Jest rok 2011. Wojska nie wróciły.

Ale tłumy lubią zgrabne jednozdaniówki i składają dłonie do poklasku, a poklask i aprobatę amerykański prezydent lubi najbardziej. Obama chce być lubiany. Chce być cool. Wrzucać piłkę do kosza z sześciu metrów bez pudła. Jak rok temu; bejsbolówka i rundka golfa. Co z tego, że w tym czasie Polska żegnała swego prezydenta?

Dobra fota z Lechem Wałęsą, jakiś uścisk pojednania polskich polityków ze mną w tle, takie rzeczy…Polacy chcą wizy? O rany,znowu? A gdyby..gdyby tak podpiąć te ich wizy pod reformę imigracyjną, którą będę u nas przepychać? Ale ich naród ubogi, nie przechodzą przez bramkę statusu majątkowego w konsulatach, panie prezydencie. Poza tym jak Polacy obejdą przepis, to dlaczego nie Bułgarzy czy Rumunii… Ale wstawić pod projekt reformy można. Wpuszczamy i sprawdzamy ilu zostaje.  Republikanie zatrzymają to w Kongresie i będzie na nich. I jeszcze dorzucić jakieś samoloty albo rakiety bez głowic, tak by Rosji nie drażnić, a polscy politycy nie wyglądali źle, jak dwa lata temu, kiedy dowiadywali się o rezygnacji z tarczy rakietowej z ekranów telewizorów…

Nic nowego. Ameryka traktowała Polskę nonszlancko od czasów Pułaskiego, który żalił się w listach do Kongresu w 1779 roku, że ten „paradował go przed sądem jak przestępcę”, bo nie dodawały sie rachunki za stworzenie pierwszej kawalerii tego kraju. Ale tej historii Ameryki Obama nie zna, a Polacy nie pamietają.

FIKOŁKI SPIDER-MANA

Obama potrafi jednak być wrażliwy. Przez pierwsze cztery miesiące urzędowania Prezydent  największej potęgi tego świata przepraszał dziesięć razy. W Strasburgu przepraszał Europę za „amerykańską arogancję”, Francuzów za Guantanamo, Turków za torturowanie więźniów, muzułmanów za amerykański kolonializm. Tych ostatnich przeprosił w pierwszym telewizyjnym wywiadzie swej prezydentury, którego nie udzielił telewizji rodzimej, a arabskiej stacji Al Arabiya.

Swiat po raz pierwszy oglądał też nieprotokolarnie głębokie pokłony amerykańskiego prezydenta  przed cesarzem Japonii i królem Arabii Saudyjskiej. Za to największemu sprzymierzeńcy Ameryki, brytyjczykom, Obama zwrócił popiersie Churchilla, symbol transatlantyckiej solidarności Europy i Ameryki wywołując dyplomatyczną konsternację. Ze co? Ze Churchill w 1952 roku złamał rebelię Kenijczyków przeciwko brytyjskim kolonialnym rządom wrzucając dziadka Obamy, Hussein Onyango Obama do więzienia? E, tam…

Przez trzy ostatnie lata amerykański prezydent, niczym Spider-Man, odstawiał przed islamskim światem fikołki i…nic. Przeciwnie; ankiety Pew Research Forum pokazują dramatyczny spadek aprobaty muzułmanów dla Obamy. W Egipcie do 17 %, Pakistanie az do 8%. Obama przegrał wojnę o muzułmańskie serca.

ANTYKOLONIALNY  BZIK

Istnieje problem z definiowaniem światopoglądu Baracka Obamy. Zdaje sie w nim tkwić jakiś mały bzik, któremu amerykański prezydent ulega, w efekcie telegrafując po drutach najpotężniejszego państwa świata sprzeczne sygnały. Niektórzy nazywają ten bzik Obamy antykolonializmem; Ameryka musi paść na kolana przed światem za zbudowanie swej potęgi na wyzysku kolonialnym minionej epoki. Dlatego w polityce wewnętrzej Obamy bogaci przedsiębiorcy są OUT – masy ludów łączone w związki zawodowe są IN. Dlatego w polityce zagranicznej Obamy cele ideologiczne biorą górę nad interesem politycznym. Gdy zaś te dwa wektory wchodzą ze sobą w kolizję,  Obama mówi jedno, jego doradcy drugie i Ameryka się miota.

Tak było na początku roku, kiedy świat oglądał zamieszki, które wybuchły w Egipice. Ameryka milczała, a jej prezydent trzymał, jak jego poprzednicy, z dyktatorem. Po dziewięciu  dniach ciszy Obama oświadczył, że Mubarak musi odejść. Po protestach Arabii Saudyjskiej i Izaela, Obama stwierdził, że Mubarak może jednak pozostać. Dopiero kiedy armia egipska wywiozła Mubraka na lufach czołgów, prezydent Obama uznał egipski przewrót za część „arabskiej wiosny”,  mimo że tego samego wieczoru, kiedy wiosenne tłumy Egiptu skandowaly radośnie Allah jest wielki!, setka muzułmanów przez pół godziny gwałciła na Placu Tahrir w Kairze reporterkę CBS Laurę Logan krzycząc Zyd! Zyd!

Politycznym rezultatem „egipskiej wiosny” jest nawiązanie stosunków dyplomatycznych tego kraju z Iranem i powstanie nazistowskiej parti Egiptu, o czym właśnie doniosła egipska prasa. Od czasu „wiosny” w Egipcie pierwszy raz od 30 lat Iran może przesuwać okręty wojenne przez kanał Sueski, a Izrael notuje niepokojący przepływ broni i sympatyków Hamas do strefy Gazy.

PYTANIA BEZ ODPOWIEDZI

Jak Bush w Afganistanie, tak Obama w Libii poderwał amerykańskie bombowce do ataku wspierającego rebeliantów. O ile afgańska wojna Busha była z punktu widzenia interesów politycznych odpowiedzią na atak 9/11, wojna Obamy w Libii takich celów obronnych nie ma. „Snajperzy Kadafiego zaatakowali cywilów szukających pomocy medycznej” – wtórowała decyzji prezydenta sekretarz Stanu Hillary Clinton. I co z tego?  Dlaczego świat arabski nie wyśle do Trypolisu swoich wojsk, by rozwiązać problemy na swoim podwórku?

Czy Obama 2011 stał się Bushem roku 2001? Czy Ameryka musi podrywać F 16 za każdym razem, kiedy reżimy tego świata popełniają zbrodnie? Dlaczego Ameryka wiąże się w konflikt zbrojny nie będąc atakowana? Wszak Libia od czasów wysadzenia samolotu nad Lockerbie przed 23. laty nie zaatakowała ani Europy, ani Ameryki. Czy nie obowiązuje już artykuł 5 konwencji NATO?  Dlaczego Obama wprowadził Amerykę w kolejną wojnę nie pytając Kongresu o zdanie? Co jeśli Kadafi utrzyma władzę? Co z milionami muzułmańskich uchodźców zalewających teraz Europę? Dlaczego liberalne media z takim pietyzmem pokazują „dzielnych muzułmańskich rebeliantów” wiwatujących Allahu Akbar za każdym razem, kiedy rakieta Tomahawk za milion dolarów wysupłanych w podatkach od farmerów z Ohio rozbija Toyotę żołnierzy Kadafiego?  Dlaczego Obama, laureat pokojowej nagrody Nobla, w ciągu trzech lat zbombardował sześć niezależnych państw? I dlaczego Ameryka Obamy miast stabilizować świat wprowadza w tym świecie chaos?

ROSYJSKA GRA

Jesienią 2009 roku zaniepokojenie Rosji instalacją komponentów tarczy rakietowej USA w Polsce i Czechach sięgnęło zenitu. Narodowa Agencja Bezpieczeństwa przykładała ucha sieci tajnego wywiadu Echelon do drzwi Rosji. Rosja zagroziła sprzedażą do Iranu systemu antyrakietowego S-300. System pozwoliłby Ahmadinadżadowi na obronę nuklearnych reaktorów w Natanz przed atakiem Izraela, który groził chirurgicznym atakiem na irańskie instalacje tak, jak to zrobił w Syrii w 2007 r. Obama się ugiął, zrezygnował z tarczy poświęcając swego strategicznego partnera, Polskę, dla Rosji.

Tymczasem Medwiediew wycofał się z dealu z Iranem na system S-300 dopiero rok później, w wyniku czerwcowej rezolucji Narodów Zjednoczonych. Polska ofiara była przedwczesna i niepotrzebna. Iran zaś, dwa miesiące po wypowiedzi Miedwiediewa oświadczył, że posiada klona systemu S-300. Zbudował go „sam”. Ameryka zero. Rosja jeden.

W 2010 roku Obama i Medwiediew podpisują nowy pakt rozbrojeniowy START. Rosja zdołała umieścić w jego preambule klauzulę łączącą potencjały nuklearne obu krajów z budową tarczy rakietowej USA. Ameryka zero. Rosja dwa.

Rosja widząc słabe przywództwo Ameryki prze dalej. W miniony czwartek na szczycie Osemki we Francji Medwiediew informuje Obamę, że Rosja chce już równoprawnego uczestnictwa w systemie obronnym NATO czyli dostępu do tzw. Czerwonego Przycisku. Innymi słowy to rosyjscy generałowie w sztabie NATO będą decydować czy Europa ma się bronić, czy nie. 39 kongresmenów pod przewodnictwem senatora Marka Kirka pisze do Obamy list żądając pisemnych gwarancji, że Obama nie odda Rosji tajnych technologii Ameryki. „Rosja chce osiągnąć porozumieniami to czego nie może osiągnąć szpiegostwem,  powiedział Kirk.  Rosja trzy. Ameryka, zero.

UTRACENI SPRZYMIERZENCY

Na Bliskim Wschodzie świat islamski chce się dorwać do broni nuklearnej za wszelką cenę. Wystarczy posłuchać przemówien kleryków w meczetach w Syrii, Palestynie, Iranie czy Europie, by zrozumieć, że kiedy tak się stanie, fundamentaliści islamscy nie bedą obwiązywać się wokół pasa semtexem i wbijać samoloty w symbole zachodu. Będą wymazywać całe państwa z powierzchni ziemi.

Jedyny sojusznik Zachodu w rejonie trzymający bezpośrednio rękę na tych zapędach, bo godzących w egzystencję tego kraju, to Izrael. Ale antykolonialny bzik Obamy się kręci…

Palestyna ma prawo istnieć i Izrael ma prawo istnieć w granicach sprzed 1967 roku, powiedział Obama przed wizytą do Europy. Raptem Ameryka trzyma z Palestyną. Co z tego, że terroryści Hamas są w palestyńskim rządzie. Wymieńcie się terytoriami, panowie…

Kiedy w Irlandii Obama pił kufel piwa z rodakami po pra-kądzieli, agencja IAEA drukowała wstrząsający raport o rozbudowie irańskiego programu nuklearnego o dodatkowe 8,800 wirówek. Premier Izraela, Netanjahu wystąpil przed Kongresem z dramatycznym apelem o pomoc mniej więcej w tym czasie, kiedy Obama grał z Premierem Cameronem w ping-ponga (ten cudowny backhand!).

Ameryka nie jest już strażnikiem pokoju na świecie. Jej sprzymierzeńcy są osamotnieni i zdezorientowani. Przeciwnicy wykorzystują słabość jej lidera. Swiat arabski przypomina rozkręconą karuzelę z której powoli odpadają śruby. Barack Hussein Obama II wskoczył na jej kolorowego konika i w poklaskach tłumów i ukłonach przeprosin wypuścił cugle z ręki.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

Publikacja w Rzeczpospolitej w dn. 2 czerwca 2011.

W 2001 roku sieć podsłuchu Echelon była przedmiotem dochodzenia Unii Europejskiej, zaś w ostatnich latach, przedmiotem rozlicznych dyskusji organizacji zajmujacych się ochroną praw obywatelskich. Choć istnienia sieci Echelon nikt w Białym Domu oficjalnie nie potwierdza, istnieją jednak dowody na to, że Globalne Ucho istnieje i słucha.  Sieć Echelon namierzała kilkakrotnie telefon satelitarny Osamy Bin Ladena w trakcie operacji Tora Bora zmuszając przywódcę Al – Kaidy do przejścia na tradycyjne systemy łącznosci, jak kurierzy.  To właśnie osobisty kurier Bin Ladena przyjął połączenie telefoniczne które pozwoliło zlokalizować miejsce jego pobytu, prowadząc następnie do ogrodzonej murem kryjówki Bin Ladena.

Eksperci śledzący działania Agencji Bezpieczeństwa Narodowego USA są zdania, że umieszczenie anten satelitarnych radarów w Czechach w ramach tarczy rakietowej, miało przyłożyć ucho sieci Echelon do dźwiękoszczelnych gabinetów rosyjskich oligarchów.

Akta Księżnej Diany

Bip… Bip… telefon komórkowy w torebce Księżnej Diany przerwał jej wizytę humanitarną w Bośni. Prywatna rozmowa z członkiem rodziny królewskiej przebywającym w Waszyngtonie, dotyczyła zapomnianych pól minowych okaleczających 2 lata po zakończonej w 1995 roku wojnie, dziesiątki niewinnych ludzi. Głos Księżnej w telefonie poszybował 23,300 mil w powietrze, by nad równikiem odbić się od jednego z 53 satelitów Intelsatu. Stamtąd poleciał w dół do stacji zbiorczej kompani telefonicznej AT&T w Etam w Zachodniej Virginii.

5o mil od tego miejsca w pobliżu Sugar Grove, (obok) w zalesionej dolinie otoczej wzgórzami, Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NSA) ustawiła rząd parabolicznych anten radarowych do słuchania każdego sygnału, który trafia do pobliskich anten AT&T z nieba.

Z  rozmowy Księżnej Diany filtry superkomuterów sieci Echelon wychwyciły słowa „bomby” i „miny”, rejestrując całą, prywatną rozmowę. Numer telefonu satelitarnego Księżnej automatycznie trafił do rejestru telefonów inwigilowanych przez NSA przez następnych 6 miesięcy nagrywając jej rozmowy aż do dnia jej tragicznej śmierci. Urząd NSA mimo wielu zabiegów amerykańskich dziennikarzy powołujących się na Ustawę o Wolności Informacji (Freedom of Information Act) dotąd nie ujawnił treści tych rozmów, cytując prawo do ochrony tajemnicy państwowej. W 1998 r.- rok po tragicznej śmierci Księżnej Diany, urząd powiadomił jedynie, że Księżna nie była przedmiotem bezpośredniego podsłuchu dodając jednak, że akta z rozmów z Księżną Dianą liczą, bagatela, 1056 stron.

Trzy lata później sprawą tajnego systemu podsłuchowego Echelon zajął się Parlament Europejski. Tymczasowy Komitet d/s Systemu Przechwytującego Echelon w specjalnym raporcie do Parlamentu sugeruje, że Echelon jest i był w przeszłości wykorzystywany do szpiegostwa ekonomicznego, faworyzującego firmy krajów członkowskich (USA, Wielka Brytania, Kanada, Australia i Nowa Zelandia).

W przedstawionym parlamentowi w 2001 roku raporcie, Komitet stwierdza, że Agencja Bezpieczeństwa USA, dzięki sieci Echelon, rutynowo przegląda „całą pocztę e-mail, faxy i rozmowy telefoniczne na terytorium Europy”. Raport rekomendował, by kraje członkowskie UE używały oprogramowania dokonującego enkrypcji elektronicznej poczty. Komitet ostrzegł także Parlament, że podobny globalny system podsłuchowy jest dziś w stanie stworzyć Francja i Rosja dodając, że „uczestnictwo w takim systemie któregoś z państw członkowskich Europejskiej Wspólnoty (obecnej Unii Europejskiej) w celu innym niż bezpieczenstwo państwa, byłoby pogwałceniem praw wspólnoty.”

Jak działa Echelon

W ub. roku cała ludzkość świata rozmawiała przez telefon w połączeniach międzynarodowych łącznie ponad 180 milardów minut. Jak zauważył w 2002 roku General Michael Hayden, (dyrektor NSA w latach 1999-2005 i późniejszy szef CIA), w latach 90. ludzie zaczęli częściej komunikować się elektronicznie, niż pisać listy. W całej dekadzie lat 90. wykorzystanie telefonii komórkowej wzrosło prawie 50. krotnie, z 16 do 741 milionów użytkowników. Liczba użytkowników internetu wzrosła w tym czasie 90. krotnie: z 4 milionów do ponad 361 milionów.

System Echelon, którego zręby stworzono w 1948 roku do przechwytywania komunikacji dyplomatycznej Związku Sowieckiego i krajów Bloku Wschodniego, objął elektroniczną rewolucję lat 90. Wielko-Braterskim uściskiem. Inwigilację umożliwiał fakt, że w latach 90. większość międzynarodowych rozmów telefonicznych odbywała się poprzez ucha 53 satelitów komunikacyjnych sieci Intelsat rozpiętych nad równikiem.

Międzynarodowe połączenia telefoniczne wychodzące z Europy i Bliskiego Wschodu odbijają się od satelity i trafiają do zbiorczej anteny kompani telefonicznej AT&T w Etam (Zachodnia Virginia) na wschodnim wybrzeżu USA i stamtąd są rozslyłane po całej Ameryce.

Z kolei na zachodnim wybrzeżu Ameryki w pobliżu Brewster, na ponad 50 hektarach urwiska nad rzeką Okanogan w stanie Waszyngton, znajduje się mrowisko 30. metrowej średnicy anten satelitarnych należących do kompani Verestar Inc.. To tam trafiają po odbiciu od satelity rozmowy telefoniczne przychodzące do Ameryki z Azji i rejonu Pacyfiku.

110 mil na południe od tego miejsca, w bazie wojskowej Yakima, NSA zbudowała sieć anten satelitarnych do słuchania tego, co otrzymują z nieba anteny w Brewster. Podobnie, na wschodnim wybrzeżu, w Sugar Grove, NSA ustawiła m.in. trzy 46. metrowe anteny satelitarne do słuchania rozmów przychodzących do pobliskiej stacji AT&T w Etam. W ten sposób NSA przykłada uszy do wszystkich  rozmów telefonicznych jakie trafiają do USA.

Na podobnej zasadzie Europy słucha dziś 30 gigantycznych anten stacji RAF w Menwith Hill w pobliżu Harrogate w północnej Anglii (z amerykańską obsługą), refon Pacyfiku obsługuje stacja w Waihopai w Nowej Zelandii. Zaś do 30. metrowych w średnicy anten satelitarnych stacji Pine Gap w sercu Australii, współobsługiwanej przez amerykańskie Siły Powietrzne USAF, trafia komunikacja wychodząca z Azji.

Każda ze stacji sieci podsłuchowej Echelon wyposażona jest w oprogramowanie, które rozpoznaje znaczenie wypowiadanych w telefonicznej rozmowie słów, zaś odpowiednio nastawione filtry pozwalają na wyłapywanie z milionów rozmów tych, których temat interesuje Agencje Bezpieczeństwa USA.

Podsłuch na dnie oceanu

Od  czasu zastosowania światłowodów w telekomunikacji większość rozmów telefonicznych obiega świat tą właśnie drogą. Kable światłowodów ułożone na dnach oceanów łączą dziś wszystkie kontynenty z wyjątkiem Antarktyki. Te, których operatorami są obce państwa i których końcówki nie wychodzą na ląd będący terytorium USA, są rutynowo podsłuchiwane metodą indukcji elektromagnetycznej przy pomocy specjalistycznych łodzi podwodnych jak USS Jimmy Carter,( photo) zdolnych zainstalować urządzenie podsłuchowe wielkości wojskowego pontonu przyssane do podwodnego kabla.

Metodę ujawił w 1981 roku incydent na Morzu Ochotskim, gdzie od 1971 roku przez 10 lat NSA podsłuchiwało komunikację sowieckiej Floty Pacyfiku przy pomocy 6. metrowego „ucha” przyssanego do kabla biegnącego po dnie morza wzdłuż Wysp Kurylskich.

Urządzenie, zainstalowane tam przez specjalnie przerobioną amerykańską łódź podwodną USS Halibut, wymagało zmiany baterii co 4 tygodnie i wymiany taśmy z nagraniem.

Informacje zebrane w ten sposób trafiały po światłowodach do centrali NSA w Fort Meade w stanie Maryland, pilnie strzeżonego wewnętrznym oddziałem policji, czarnego monolitu budynku w pobliżu zjazdu z drogi 295 zarezerwowanego, jak informuja tablice, ”tylko dla pracowników NSA”.

NSA – agencja której nie ma

Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NSA – National Security Agency) stworzona za prezydenta Trumana w okresie zimnej wojny, ma zbierać i przetwarzać informacje pochodzące ze źródeł obcych państw w przeciwieństwie do FBI, którego działalność dotyczy terytorium USA. Nazywana „No Such Agency” (nie ma takiej agencji), NSA jest ojcem chrzestnym sieci Echelon, ktora startowała jako Operacja Koniczyna (Operation Shamrock).

Zasiana po zakończeniu II wojny światowej (przed powstaniem NSA),  Koniczyna rosła aż do 1975 roku i wraz z programem Minaret zajmowała się zbieraniem informacji wobec podejrzanych dyplomatów, biznesmenów, działaczy społecznych (także na terenie USA), pozyskując do współpracy kompanie telefoniczne Western Union i ITT.

W 1972 roku skandal związany z wykryciem podsłuchu  w apartamentach Watergate doprowadził do powstania tzw. Komisji Church’a  (Senatora demokratów z Idaho), która wzięła pod lupę metody stosowane przez siatki wywiadowcze CIA i FBI,  m.in. w ramach programu o kryptopnimie Koperta.

„Koperta” jest metodą stosowaną w inwigilacji polegającą na sczytywaniu z kopert adresów nadawcy i odbiorcy osób podejrzanych bez ich otwierania, a więc bez naruszania zapisów konstytucyjnych. Obecnie „Koperta” obejmuje także gromadzenie baz danych DNA – materiału genetycznego podejrzanych obywateli poprzez analizę śliny zostawionej zwykle pod przyklejonym znaczkiem oraz wykorzystanie specjalnego aerozolu, który czyni kopertę przeźroczystą przez ok. 30 sekund, pozwalając sczytać zawartość bez otwierania poczty i co za tym idzie, bez łamania prawa.

Otóż Komisja Churcha ustaliła m.in., że agenci CIA przebrani za pracowników poczty w ramach „Koperty” przeczytali po nocach 215 tysięcy listów mozolnie otwierając i ponownie zaklejając każdy z nich.

Wyniki dochodzenia Komisji ścięły „Koniczynę”. Ale na jej miejsce Agencja Bepieczeństwa Narodowego  zasiała coś bardziej wytrawnego, coś co wykorzystało nowy, rodzący sie dopiero fenomen współczesnego świata: internet.

Polak, który wymyślił internet

Internetu nie wymyślił Al Gore ani także tuzin programistów przypisujących sobie dziś tę zasługę. Ojcem koncepcji internetu  jest w istocie amerykański naukowiec, syn polskich imigrantów z Grodna, Paul (Paweł) Baran.

Paul Baran (obok) rozpoczął pracę w korporacji RAND , na dziesięć lat przed pierwszym, publicznym testem sieci ARPANET w 1969 roku,  powszechnie uważanej za zalążek internetu. W tym czasie agenci CIA głowili się jak wyeliminować na Kubie Fidela Castro w Operacji Mongoose włączając, wg. raportu Komisji Church’a, wykorzystanie mafii do zabójstwa tego przywódcy przy użyciu cygara napakowanego dynamitem, zaś Prezydent Kennedy trzymał gorącą linię z dowódcą centrum obrony USA – NORAD gotów odpalić nuklearne głowice.

Kryzys Kubański i konsekwencje ew. wymiany nuklearnej spowodowały, że Pentagon skierował do naukowców propozycję nie do odrzucenia: lukratywny kontrakt w zamian za stworzenie sieci komunikacyjnej zdolnej zachować amerykańskim siłom zbrojnym operacyjność w razie nuklearnego kontrataku Sowietów.

Kontrakt wygrała korporacja RAND, a Paul Baran nie mógł odtąd spać po nocy. Fascynowało go, że ludzki mózg jest w stanie regenerować swe funkcje poprzez ominięcie uszkodzonego nerwu. Innymi słowy Baran zauważył, że mózg ludzki nie funkcjonuje jak ówczesne systemy obronne z jednym centrum przekazywania informacji, a pajęczyną sieci rozpiętych w całym systemie. W ten sposób eliminacja centrum nie eliminowała systemu.

Rozwijając tą myśl, Baran zaproponował, by zabezpieczać całość informacji przesyłanej z centrum dowodzenia poprzez przesyłanie jej „blokami” (Donald Davies niezależnie od Barana, proponował przyjęty później termin: pakiety), czyli słowami, które jak w szpiegowskim systemie kryptografii układały się w zdania tworzące sens dopiero u odbiorcy.

Inymi słowy Baran proponował, by telegram przesyłała nam nie jedna poczta, a kilka. W ten sposób list, podarty w przesyłce : „rozpoczynamy…za pięć”,  dotarł do nas w strzępach z innej poczty: ”bombardowanie…minut”,  tworząc przed nami jedną,  mającą sens, całość: „Rozpoczynamy bombardowanie za pięć  minut.” Tak w 1965 r. powstała tzw. Eksperymentalna Sieć, która zaowocowała udanym połączeniem trzech komputerów łączących wschodnie i zachodnie wybrzeże USA.

Pentagon tak polubił koncepcję Barana, że przez całą następną dekadę finansował prace nad Eksperymentalną Siecią prowadzone przez wojskową Agencję d/s Zaawansowanych  Projektów Badawczych (zwaną potem DARPA). Dziecko zrodzone z koncepcji obrony przed globalną zagładą  nazywało się już ARPANET i tak, jak marzył Paul Baran, powoli rozwijało swój elektroniczny mózg: od 9 komputerów w sieci w 1970 roku, po 57 w 1975 roku.

Wtedy Departament Obrony upomniał się o swoje dziecko. W 1975 roku Pentagon przejął ARPANET tworząc wojskową sieć DARPANET – wewnętrzną sieć informacyjną  łączącą także komputery brytyjskich i amerykańskich siatek wywiadowczych, włączając systemy mailowe i komputery Agencji Bezpieczeństwa Narodowego.

Odpowiedzią naukowców na to przejęcie władzy była kontynuacja otwartej sieci wymiany informacji – ARPANETU dla celów edukacyjnych. W 1991 roku tzw. Ustawa Gore’a  ostatecznie otworzyła sieć dla potrzeb komercyjnego wykorzystania doprowadzając do eksplozji zjawiska internetu.

Ale zachłanna matka imieniem DARPA, nie zapomniała o swoim dziecku, które wymknęło się spod jej kontroli.  Od chwili narodzin  internetu Agencja Narodowego Bezpieczeństwa rozpięła nad zbuntowanym bliźniakiem koncepcji Paula Barana pajęczynę „opieki” o nazwie Echelon w której matni jesteśmy do dziś.

Internet – elektroniczne Eldorado NSA

Podglądanie komunikacji biegnącej poprzez internet odbywa się podobnie do inwigilacji komunikacji satelitarnej. Sieci światłowodów, którymi biegną informacje między komputerami, trafiają do zbiorczych łącznic (tzw. switches)  z których największe rozlokowane są w kilku punktach świata. W Ameryce, do której trafia jedna trzecia wszystkich połączeń internetu, wschodnie wybrzeże obsługuje łącznica MAE East (Metropolitan Area Ethernet) z siedzibą w Vienna w zach. Virginnii i MAE West w San Jose Californii, obie należące do kompanii Verizon.

Verizon i AT&T, to dwie największe kompanie telekomunikacyjne w Ameryce i jedne z największych na świecie obsługujące łacznie niemal pół miliarda abonentów.

Dla NSA informacje biegnące po światłowodach tych sieci są tym, czym były banki dla Butcha Cassidy i potrzeba było niewiele czasu, by NSA podpięła do tych łącznic internetowych swoje wszędobylskie „ucho”.

Tajemnica pokoju 641A

W San Francisco, pod numerem 611 przy ulicy Folsom, mieści sie regionalna centrala kompani telekomunikacyjnej AT&T. Na 8. piętrze budynku znajduje się główny nerw systemu, łącznica światłowodów łączaca miliony komputerów z całego świata.

W 2002 roku w budynku przy ulicy Folsom pojawił się tajemniczy pan z bardzo tajemniczej agencji: NSA. Interesowało go małe pomieszczenie dwa piętra poniżej centralnej łącznicy: pokoj 641A. Wkrótce pokoj ten otrzymał szyfrowany zamek, zaś pracownicy AT&T instrukcję, że wstęp do pokoju mają tylko osoby z przepustkami Agencji Bezpieczeństwa.

Jeden z techników AT&T, Mark Klein (ponizej) zauważył wkrótce, że kable światłowodów wychodzące z  pokoju 641A były popdpięte do routerów łącznicy, rozszczepiając część światła ze światłowodów centralnej łącznicy i monitorując w ten sposób trafiającą tam komunikację. „Dowiedziałem się, że podobne urządzenia były także zainstalowane przez NSA w naszych łącznicach w Seattle, San Jose, Los Angeles i San Diego”- zeznawał w 2006 roku w sądzie w procesie wytoczonym kompani ATT przez organizacje ochrony praw obywatelskich.

Obecność agenta NSA w kompani telekomunikacyjnej była efektem tajnego porozumienia między NSA, a głównymi kompaniami telekomunikacyjnymi USA, na podstawie którego NSA otrzymała dostęp do gigantycznych baz danych włączajac bazy danych firmy AT&T: Aurora i Hawkeye,  uważane za jedne z największych na świecie.

Baza danych Hawkeye zawiera dane każdego połączenia telefonicznego sieci AT&T od 2001 roku włączając m.in. czas, długość i miejsce rozmowy adresata i odbiorcy. Aurora zawiera dane m.in. wszystkich połączen internetowych, adresów IP realizowanych poprzez sieć AT&T i sieci łączących z AT&T od 2003 r. Tylko w 2004 roku sieć AT&T każdego dnia obsługiwała ponad 300 milionów rozmów telefonicznych z całego swiata i gromadziła  ponad 4 tys. terabajtów danych  (ok. 200 razy zawartość wszystkich książek Biblioteki Kongresu USA!). Innymi słowy każde twoje kliknięcie otwierające strony w internecie zostawia w tych bazach ślad,  po którym jak po odciskach  palców, Agencja Bezpieczeństwa USA może śledzić twoje ruchy: zainteresowania, potrzeby i zamiary.

Szpiegujemy, „bo smarujecie”

W/g raportu BBC, siec Echelon może dziś przeglądać 90% całego ruchu internetowego świata, monitorować rozmowy telefoniczne przez linie naziemne i komórkowe, czytać faksy,  monitorować połączenia satelitarne, a także śledzić historie twoich kliknięć w komputerowych przeglądarkach.

Inwigilację umożliwia,  jak się przypuszcza, Rozkaz Wykonawczy Prezydenta Busha wydany po atakach terorystycznych 11 IX 2001 i obowiazujący do dziś. Jedyną, ujawioną częścią tego rozkazu, jest Program Podsłuchu Terrorystów (Terrorist Surveillance Program) zezwalający NSA na przechwytywanie komunikacji dotyczącej Al Kaidy bez zezwoleń sądu (FISC) .

Telefon Osamy bin Ladena był skutecznie lokalizowany przez radary Echelon za każdym razem gdy był uruchomiony, mimo użycia skomplikowanych blokad. Podobnie, w okresie wojny z Irakiem, w miejsce skąd wyszedł sygnał GPS z telefonu Saddama Husseina, leciała 2-tonowa bomba za każdym razem, gdy następowało łączenie. Echelon umożliwił m.in. także schwytanie dwóch Libijczyków odpowiedzialnych za eksplozję bomby na pokładzie lotu nr 103 samolotu Panam i skutecznie wyłapywał terrorystów ukrywających się w różnych częściach świata. Ale dekret Busha zwalczający terroryzm zezwala pośrednio sieci Echelon także na szpiegostwo przemysłowe, przy którym James Bond z kamerą ukrytą w długopisie wygląda jak wóz drabiniasty toczący się po autostradzie.

Raport Europejskiego Parlamentu stwierdza, że Echelon pomógł dwukrotnie amerykańskim kompaniom w uzyskaniu przewagi w przetargach z firmami europejskimi. Były szef CIA, James Woolsey (obok) potwierdził to: Szpiegowaliśmy was bo „smarujecie” – napisał w Wall Street Journal. Przekupstwo stosowane przez europejskie firmy miało być zatem argumentem do ochrony interesów handlowych USA.

Główny konkurent amerykańskiego Boeinga, europejski Airbus, stracił wart $6 miliardów kontrakt na produkcję samolotów dla Arabii Saudyjskiej po tym jak NSA ujawniło próby przekupstwa saudyjczyków. Na podobnej zasadzie francuski Thomson-CSF stracił, na rzecz amerykańskiego Raytheon, kontrakt wart $1.6 mld. W latach 80.w sieci Echelon złapały się nawet rozmowy Marka Thathera, syna b. Premier Wielkiej  Brytanii, negocjujacego kontrakt zbrojeniowy z saudyjczykami.

Podsłuch ukryty w tarczy

Czeski radar, który miał być częścią tarczy rakietowej USA byłby w istocie, podobnie jak stacja Menwith Hill w Wielkiej Brytanii będąca pod nadzorem NSA, zgrupowaniem parabolicznych  anten satelitarnych ukrytych w wielkich kopułach  tzw. radomów. Ochronna kopuła radomu zbudowana z włókna szklanego  jest wododporna i służy ochronie anteny przed deszczem, lodowaceniem powierzchni i wiatrem.  Ale konstrukcja radomów nie pozwala jednocześnie obserwatorowi z zewnątrz na określenie, w która stronę jest wycelowana antena radaru znajdującego się w środku kopuły.

W ten sposób z zewnątrz nie można żadną miarą określić czy antena radaru celuje w niebo nad Iranem, skąd mają nadlecieć rakiety wroga, czy też celuje w satelity telekomunikacyjne  rosyjskich sieci wywiadowczych i telekomunikacyjnych, przechwytując całą informacyjną żyłę złota uchodzącą dotąd sieci Echelon: rozmowy telefoniczne rosyjskich oligarchów, video-konferencje biznesmenów i narady polityków używających rosyjskich sieci satelitarnych do łączenia się na ogromnych połaciach Rosji.

Z tezą taką zgadza się jeden z największych ekspertów d/s  systemów podsłuchowych Jim Atkinson, którego firma Granite Island Group zabezpiecza przed podsłuchem rządy wielu państw: Ustawienie komponentów tarczy rakietowej w Polsce i radaru w Czechach – twierdzi Atkinson – miało być także rozszerzeniem wpływu amerykańskiej agencji bezpieki i przyłożeniem ucha sieci Echelon do drzwi Rosji.

Echelon widzi przez ściany

Stany Zjednoczone utrzymują dziś dominację militarną, ekonomiczną i polityczną nad światem, Hegemonię umożliwia absolutna kontrola oceanów przez marynarkę wojenną USA przesuwająca swe lotniskowce – z punktu widzenia prawa międzynarodowego: pływające terytoria Stanów Zjednoczonych po wodach całego świata oraz łodzie podwodne US NAVY kontrolujace m.in. strategiczne korytarze tranzytowe wokół Islandii.

Drugim wehikułem umożliwiającym hegemonię USA jest dominacja w przestrzeni kosmicznej, którą gwarantują nowowczesne technologie: tarcza rakietowa, ponaddzwiekowe samoloty i rakiety serii X programu Prompt Global Strike zdolnych uderzyć w jakiekolwiek miejsce na ziemi w mniej niż 60 minut oraz satelity zwiadowcze.

Trzecim elementem amerykańskiej dominacji nad światem jest ECHELON.

Prezydent Obama podpisał w końcu października 2009 największy wojskowy budżet w historii – $680 mld, (2010 Defense Authorization Act). Jest to  więcej niż łączne wydatki na zbrojenia całego współczesnego świata, więcej, niż budżety USA w okresie zimnej wojny i spirali zbrojeniowej nakręcanej przez Reagana, której nie wytrzymał Związek Sowiecki i której, być może  teraz – nie wytrzyma Rosja.

Część tych pieniędzy (ok. $50 bln) ukryta w tajnych „czarnych” przedsięwzięciach NSA, tzw. Black Ops Projects zasili Echelon, system, który zapewnia wszystkim elementom amerykańskiej dominacji nad światem cichy parasol opieki. Najnowszą zabawką tego systemu jest konstrukcja „elektro-optycznych” satelitów zwiadowczych nowej generacji, zdolnych przechwytywać informacje telefonii komórkowej, radiowej i satelitarnej, fotografować obiekty o średnicy kilku centymetrów oraz satelitarnie prześwietlać wnętrza obiektów na ziemi i bunkrów ukrytych pod ziemią.

Echelon to wcale nie  nie jest już Wielki Brat śledzący każdy nasz ruch. Echelon to cichy pan w drogim garniturze, który po prostu Wie.

Mariusz Max Kolonko

Nowy York

www.MaxKolonko.com

Powyższy tekst jest pełną wersją publikacji w Magazynie Dziennik Gazeta Prawna w dn. 20 maja 2011 r. Redakcja nie opatrzyła tekstu nazwiskiem jej autora – Mariusza Maxa Kolonko, załaczając jedynie link na niniejsze strony. MMK skierował w tej sprawie skargę do Rady Etyki Mediow ktora czeka na rozpatrzenie. CZYTAJ.

Media 2000Communications 2011  all rights reserved

Polska ogłosiła swoje stanowisko po tym, jak 12 stycznia, Rosja opublikowala końcowy raport powypadkowy nie załączajac do  niego 148 stron uwag strony polskiej. Zdaniem niektórych polskich ekspertów jest to pogwałcenie konwencji ICAO na podstawie którego Rosja prowadziła to to postępowanie .

Według postanowień rozdziału  6 ustęp 3 załącznika numer 13 tej konwencji „jeśli Państwo prowadzące dochodzenie otrzyma w ciągu 60 dni uwagi do końcowego raportu, państwo prowadzące dochodzenie powinno albo zmodyfikować raport wstępny, by uwzględnić istotę uwag, które otrzymało,  bądz – jeśli tak chce państwo zgłaszające uwagi do raportu – załączyć te uwagi w swoim końcowym raporcie.”

Strona polska dostarczyła Komitetowi Lotniczemu Państw b. Federacji Rosyjskiej (MAK) uwagi do końcowego raportu 16 grudnia – dwa dni przed upływem 60.dniowego terminu.

Szef Komisji Technicznej MAK Aleksiej Morozow odparł, że w koncowym raporcie nie uwzględniono polskich uwag, gdyż nie miały one charakteru technicznego (ok. 25 uwag uwzgledniono). Morozov powiedział, że uwagi strony polskiej dotyczyły głównie kwestii winy i odpowiedzialności kontrolerów lotniska, zaś tymi sprawami zająć się ma rosyjska prokuratura prowadząca dochodzenie kryminalne.

Nie uważam, żeby MAK pogwałcił przepisy ICAO – mówi Kpt. John Cox wieloletni pilot lotnictwa cywilnego i konsultant d/s awiacji. MAK, na którego jurysdykcji doszło do wypadku ma prawo właczyc lub wyłączyć polskie uwagi z raportu. Reprezentant organu akredytowanego nie ma „prawa” narzucać uwag do zaakceptowania – uważa Cox.

W swoich uwagach do raportu strona polska wskazuje m.in. że lotnisko w Smoleńsku nie miało należytego zaplecza technicznego do przyjęcia samolotu prezydenckiego, oraz że obsługa wieży kontroli lotów naprowadzała polski samolot według źle skalibrowanego radaru, który ich zdaniem pokazywał błędne dane. W efekcie kontrola lotów wprowadziła pilotów w błąd informując, że są „na kursie i ścieźce” podczas gdy byli „nie na kursie i nie na ścieżce schodzenia”. Polacy wskazują także, że Rosja nie wydała nagrania wideo z pracy radaru na wieży bo twierdzi, że „zacięła się taśma w magnetowidzie”.

Utrata taśmy wideo jest niefortunna ale nie ma wpływu na dochodzenie w sprawie wypadku-  uważa Cox. Różnica w kalibracji radaru również nie miała znaczącego wpływu na wypadek, a z pewnością nie była jego przyczyną. Zanotowane przez czarne skrzynki tempo schodzenia 8 metrów na sekundę (1488 stop na minutę) jest znaczaco wyższe od normalnego (700 stop na minutę przyjmuje się jako standard). Tempo schodzenia powyżej 1000 stóp na minutę, uważa się za niestabilne i wymaga odejścia od lądowania –  dodaje Cox.

Rosyjski raport obwiniający pilotów polskiego Air Force One za katastrofę samolotu prezydenta Polski pojawil się niemal równo miesiąc po tym, jak rozmrożenie w stosunkach między Polska i Rosja osiagnęło apogeum: Prezydent Rosji Dmitry Medvedev przybył w grudniu do Warszawy obiecując obiektywne śledztwo w sprawie katastrofy. Dwa dni później Prezydent Polski , Bronislaw Komorowski,  poparł w Waszyngtonie rosyjskie starania o ratyfikację przez Kongres USA traktatu  START,  do którego preambuły Rosja wprowadziła bezprecendesową klauzulę wiążącą budowę amerykańskiej tarczy rakietowej z rokowaniami START.

Rosyjski raport powypadkowy skłócił polską scenę polityczną chwiejąc w ankietach pozycją polskiego premiera i dzieląc Polaków bardziej, niż sama tagedia, którą raport bada.

Polski Premier Donald Tusk oberwał za to, że w dniu ogłoszenia raportu jeździł na nartach we Włoszech. Nad Wisłą jako złosliwość zaś odebrano ujawnienie przez MAK informacji, że obecny w kokpicie jako pasażer generał awiacji, Andrzej Błasik, miał mieć we krwi 0.06 alkoholu.

Uwagę podchwyciły zagraniczne media: Liczba poważnych błędow popełnianych przez pilotów znacznie wzrasta już przy (lub ponad) poziomie 0.04 promila- niżej niż poziom alkoholu we krwi Blasika – głosił raport Associated Press. Polskie media zauwazyły, ze generał nie siedział za sterami i miał zero-kropka-zero wpływu na pilota.

Polacy obawiaja sie ze przesłanie z rosyjskiego raportu poszło w świat i szkodzi imagowi Polski : winni byli polscy piloci, a załoga byla pijana.

Szef opozycyjnej partii Jaroslaw Kaczynski, (brat bliźniak zmarłego tragicznie prezydenta Lecha Kaczynskiego) nazwał raport „żartem z Polski”. Premier Tusk wrócił z nart, by w sejmie stanąć twarzą w twarz ze skłóconym parlamentem i publicznością która  z galerii wyzywała go od „zdrajców”. Ankiety wykazują, że notowania liberalnej partii Donalda Tuska ,Platfromy Obywatelskiej, dramatycznie siadły, zaś konserwatywnego PIS – konkurencyjnej parti Kaczyńskiego – wzrosły.

Grupa  polityków partii Kaczyńskiego wcześniej sygnalizowała problemy w gromadzeniu danych z wypadku u rosyjskich ekspertów usiłując zwrócić uwagę miedzynarodwej opinii publicznej na spodziewany przez nich, jednostronny wynik rosyjskiego śledztwa.

W listopadzie była minister spraw zagranicznych Anna Fotyga i poseł PiS Antoni Macierewicz spotkali się w USA z republikańskim kongresmanem Peterem Kingiem, kongresmenką Kalifornii Dana Rohrabacher i Ileaną Ros-Lehtinen, przewodniczacą Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów przedstawiając im 330 tys. podpisów w sprawie powołania międzynarodowej komisji d. s. wypadku.

W ub. tygodniu Michal Kamiński, przewodniczacy frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, piątej największej frakcji w parlamencie europejskim, indagował o interwencję  przewodniczącego Komisji Europejskiej, Jose Manuel Barroso, nie uzyskując poparcia. Nie ma podstaw do interwencji KE, ponieważ zdaniem KE lot PLF101 miał charakter wojskowy i rząd polski nie poprosil o taką interwencję – odparł Barroso.

Również rzecznik ICAO odrzuca możliwość  interwencji tej instytucji  w sprawie PLF 101 gdyz ICAO uważa feralny lot polskiego prezydenta za wojskowy, rządowy, a nie lot cywilny a badaniem jedynie cywilnych wypadków ICAO się zajmuje.

Nie jest jasne na jakiej podstawie Rosja podjęła śledztwo opierając się na konwencji lotnictwa cywilnego ICAO.

Do czasu publikacji nie otrzymaliśmy odpowiedzi na to pytanie ze strony Tatiany Anodiny, przewodniczącej MAK.

“Moim zdaniem użycie Załącznika 13 ICAO jest właściwą metodą badania tego wypadku. Jest to uznany na całym świecie standard nastawiony na pozyskiwanie obiektywnych faktów w celu zapobiegania wypadkom lotniczym” – twierdzi John Cox.

Czy ta sama procedura byłaby zastosowana wobec amerykańskiego Air Force One?

“Z punktu widzenia prawa, choć amerykański Air Force One jest samolotem wojskowym, jeśli znajdzie się poza przestrzenią powietrzną Stanów Zjednoczonych, podlega przepisom ICAO, twierdzi Pułk. Robert „Buzz” Patterson, były wojskowy asystant Prezydenta Billa Clintona, odpowiedzialny za bezpieczeństwo tzw. „Piłki”, walizki z kodami nuklarnymi USA.

“Nie wyobrażam sobie jednak, że USA zezwoliłoby rosyjskim władzom położyc ręce na czarnych skrzynkach, na wraku samolotu czy na systemach komputerowych na jego pokładzie. Nasze wojsko znalazłyby się bardzo szybko na miejscu wypadku by odzyskać wszystko co znajdowałoby  się we wnętrzu wraku samolotu”- dodaje Patterson.

Rzecznik departamentu Stanu USA Philip Crowley wyraził nadzieję, że publikacja rosyjskiego raportu w sprawie wypadku nie wpłynie na stan stosunków polsko-rosyjskich.

Według polskiej stacji informacyjnej TVN24,  aż 63% Polaków uważa, że stosunki Polski z Rosją w najbliższym czasie pogorszą się.

Polski rząd zaproponował 250 tys. zł. ( mniej niż $100,000) rekompensat dla kazdej z rodzin ofiar tej tragedii. Kompensacja, ktora mec. Bartosz Kownacki reprezentujący sześć rodzin ofiar katastrofy określił jako  „cover up”.

Przeciętne wynagrodzenie w lotnictwie cywilnym dla 2,198 ofiar katastrof lotniczych między 1970, a 1984 wynosiło $363, 000. Srednio: $32 miliony za każdy wypadek, według Rand Corp.

Max Kolonko – The Huffington Post

The Huffington Post jest największym dziennikiem opniotwórczym w Ameryce. www.TheHuffingtonPost.com

Dlaczego jest pan na okładce w podkoszulku? – zaatakowała mnie niegdyś jedna z feministek wyskakując z w zakamarków redakcji pewnego kolorowego pisma,  kiedy spotkaliśmy się, by porozmawiać na temat mojej najnowszej książki. Odparłem, że trudno byłoby odkrywać Amerykę w garniturze ale podejrzewam, że darowany jej egzemplarz z moim wizerunkiem w podkoszulku na okładce, pokazujący męskie ciało, musiał być potem – jak niewygodne voodoo – solidnie nakłuwany szpilką, bo po wywiadzie bolała mnie głowa przez miesiąc.

Polskie feministki,  które jeszcze parę lat temu  musiały sikać nienawiścią z ukrycia, dziś stoją przed bramami Sejmu. W ręku mają dwa klucze. Jeden, to „nowoczesność”. Drugi, to „wyborcze parytety”.

Jak pisał genialny Eric Hoffer w Fanatyku (The True Believer):  „ żarliwa nienawiść może dać znaczenie i cel pustemu życiu. W ten sposób ludzie,  których gnębi bezcelowość ich życia mogą się odnaleźć,  poświęcając się świętemu celowi, choć jednocześnie: pielęgnując fanatyczny żal.  Ruch masowy oferuje im niezliczone możliwości w obydwu kwestiach.’

Tym ruchem masowym jest dla feministek, szlachetny i wspaniały ze wszech miar,  Ruch Kobiet,  pociąg,  którym wojujące feministki chcą się przewieźć na gapę. Liczą, że kobieta – maszynistka, być może, przerzuci kiedyś po znajomości zwrotnicę, eliminując pielęgnowany przez feministki żal do społeczeństwa opartego na  chrześcijańskim ładzie: instytucji małżeństwa i sanktuarium rodziny, kręgosłupie wiary i katechizmie moralności.

Penetracja władzy ustawodawczej w Polsce przez feministki, umożliwiona parytetami wyborczymi,  pozwoli im wreszcie na polityczny hokus pokus: rozprucie narodu od środka. Społeczne harakiri tym badziej doskonałe, że rękojeść noża nosić będzie odciski palców narodu, nieświadomego dokonywanego na sobie samym morderstwa.

UPROWADZONY POCIąG

Amerykański Ruch Kobiet zaczynał jako antyaborcyjny i powstawał przy współudziale mężczyn. 300 kobiet i 40 mężczyzn zebranych w kościele metodystów w Seneca Falls w lipcu 1848 roku pod przewodnictwem Jamesa Motta domagało się „równości kobiet ale bez specjalnego traktowania”, zaś Elizabeth Cady Stanton nazwała aborcję „wstrętną i degradującą zbrodnią.” W 1920 roku amerykańskie kobiety pod sztandarem Narodowej Partii Kobiet (NWP) wywalczyły 19. poprawkę do konstytucji dającą im prawo do głosowania.

Ale gdzieś między 1960. a 70. rokiem, ruch kobiet w Ameryce porzucił swoje moralne i chrześcijańskie dziedzictwo, przejęty przez radykalizujące się feministki, stał się ruchem opartym na złości i niechęci. Owa niechęć koncentrowała się na instytucji małżeństwa,  jako fundamencie fenomenu chrześcijaństwa.

O ile Betty Friedan (Goldstein), współzałożycielka Narodowego Ruchu Kobiet (NOW,1966) pisała w Mistycyzmie Kobiecości (The Feminine Mystique)  o domostwie jako „obozie koncentracyjnym kobiety” o tyle już jej uczennice,  jak profesorka socjologii Uniwersytetu Chicago, Marlene Dixon w 1969 roku głosiły: instytucja małżeństwa to podstawowy wehikuł utrwalania opresji kobiety, Robin Morgan  nazywa małżeństwo wprost ”niewolniczą praktyką”,  zaś Kate Millett, otwarta lesbijka w Sexual Politics (1970) wypowiada małżeństwu wojnę. Trzy lata później Nancy Lehman i Helen Sullinger drukują Deklarację Feministek ogłaszając małżeństwo narzędziem kontroli kobiety przez mężczyznę dodając: „warunkiem koniecznym wyzwolenia kobiety jest zniszczenie instytucji małżeństwa”.

Ciągle młode dziewczęta z kwiatami we włosach pokolenia baby boomers, wojujące feministki  uwiodły rebelią, bezceremonialnym buntem przeciwko status quo, stając się przykładem nowoczesności dla wchodzących w życie,  palących Marlboro i czytających poezje Beatników, wyemancypowanych babek w mini spódniczkach. Feministki podrzuciły im Manifesty Radykalnych Kobiet (The Radical Women Manifesto) zachęcając, by porzuciły mini spódniczki dla spodni, rodziny dla kariery i raz po raz skoczyły na głowę w objęcia nowoczesnego, wyzwolonego, lesbijskiego seksu.

Kiedy 30 lat później Ruch Kobiet stanął na stacji 2000 roku, przebudzone ze snu Amerykanki oglądały za oknem inny kraj. O ile w 1970 roku 523 tys. kobiet wybierało życie w luźnym związku, o tyle w 2000 r. było ich aż  5.5 miliona. W prawie 30 % domów mieszkały single. O ile w 1960 roku 91% par mających dzieci było w związku małżeńskim, teraz  już tylko 73%. Wolny seks był „In”, małżeństwo „Out”. Singielek był „cool”, rodzina była „passe”. Pociąg został uprowadzony.  Małżeństwo, rodzina, a wraz nimi naród, zacząły w Ameryce umierać.

BUNT NOWOCZESNEJ KOBIETY

W 2000 r. wydanie wrześniowego numeru magazynu George (Kennedy’ego Juniora) przyniosło wypowiedź supermodelki (i mamy) Cindy Crawford (obok). Nie lubię słowa feministka – powiedziała gwiazda. „Ma ono dla mnie taka negatywną konotację. To jakby nienawidzić mężczyzn. A ja chcę, by chłopak otwierał mi drzwi…lubię być traktowana jak kobieta. Nie chcę być, żadną miarą, traktowana na równi.”

Rok wcześniej ankiety CBS wykazały, że amerykańskie kobiety podzielają ten pogląd. O ile w 1992 r.  31%  uważało się za feministki, siedem lat później tylko 20 % mogło tak o sobie powiedzieć. Co więcej trzy z czterech ankietowanych kobiet uznało słowo „feministka” za obraźliwe. Mimo, że dziś 70 % Amerykanek popiera Ruch Kobiet, chcą sie trzymać od feministek z daleka.

Symbolika feministek lansująca stereotyp kobiety nowoczesnej, jako kobiety niezaleźnej (od czego?/kogo?), ubranej w biznes-garsonkę laski dźwigającej laptopa zamiast dziecka, uderzyła w nie same. Wczorajsze „nowoczesne” babki w mini spódniczkach, ruch feministyczny wypluł 30 lat później pozostawiając je zgorzkniałe i osamotnione, rozczarowane obietnicą stylu życia,  który zamiast być cool,  pozostał cool…awy.

Virginia Haussegger, goniąca karierę gwiazda australijskiej telewizji ABC, napisała w swej książce rozczarowana: Nie mam dzieci i jestem zła. Zła, że tak głupio przyjęłam słowo moich feministycznych idolek za wiarę. Zła, że byłam na tyle walnięta, żeby uwierzyć, że spełnienie kobiety przychodzi ze skórzana biznes-aktowką.”

Jak wykazały badania uniwersytetów Harvarda i Yale, które przeciekły do prasy w 1986 roku, kobiety wybierające karierę zamiast rodziny, kończąc 30 lat, miały tylko 20 % szansę znalezienia męża. W wieku 35 lat ich szanse malały do procent 5, zaś po 40., jak pisał  Newsweek w okładkowym „Marriage Crunch”: „kobieta miała większe szanse być zabita przez terrorystę, niż wziąć ślub”, pesymistyczna wizja skorygowana dziesięć lat później danymi cenzusu ustawiającymi te szanse na procent 40.

Nowoczesne amerykańskie kobiety wybrały rodzinę zamiast kariery. Jak podaje Roper Organization w 1985 roku 51%  Amerykanek wybierało pracę nad dom ale w 91 roku już tylko 43%.  Według “Money and the American Family”, 81% kobiet uważa małżeństwo  za podstawę szczęśliwego życia.  Reaganowska rewolucja zmniejszyła różnice między płacami kobiet i mężczyzn (do 71 centów z dolara) zaś rzekomo uciemiężający kobietę mężczyzni objęli ruch kobiet otwartym ramieniem.  W 1997 r. Bill Clinton nominuje Madeleine Albright pierwszą kobietą – sekretarzem stanu. W 2001 r. Hillary Clinton zostala pierwszą żoną prezydenta wybraną do senatu. W 2005  prezydent Bush proponuje Murzynkę Condoleezzę Rice na sekretarza stanu. W 2007 Nancy Pelosi wybrana zostaje pierwszą Spikerką Izby (trzecie stanowisko w państwie). W 2008 Senator McCain po raz pierwszy w historii GOP wybiera Sarę Palin na współpartnerkę w prezydenckim wyścigu.

Kobiety weszły, gdzie chciały: biur, urzędów, męskich szkół, akademi wojskowych, wojska, Sądu Najwyższego, polityki i zrobiły to wcale nie stricte politycznymi środkami. Jak podaje Biuro Danych Pracy, w rękach kobiet jest dziś 49.1 % wszystkich miejsc pracy, zaś z uwagi na recesję widoczną  najbardziej w „męskich” sektorach, do końca roku będzie w Ameryce więcej pracujących kobiet, niż mężczyzn.

ZA  PŁOTEM STEREOTYPOW

W powieści Johna Updike’a, Czarownice z Eastwick (The Witches of Eastwick),  trzy porzucone żony, zamieniają się w czarownice. Kiedy pojawia się w ich życiu „magiczny” mężczyzna, kobiety tracą głowy posuwając się w zazdrości do morderstwa jego nowo poślubionej żony.

Bestseller Updike’a  spotkał się z furią feministek za przedstawienie kobiety jako wiedźmy i postaci uzależnionej od mężczyzny. Teoria Updike’a, że kobieta bez mężczyzny to kobieta nieszczęśliwa, działa na feministki jak woda dolana do kwasu. Mężczyzni natomiast ze spokojem przyjmują stwierdzenie, że życie bez kobiety jest pozbawione sensu.

Dlaczego feministki reagują tak wściekle, żeby nie powiedzieć, wojująco? Dlaczego feminizm musi być nachalny, jak świadek Jehowy pukający do drzwi w najmniej odpowiednim momencie?  Już sam feminizm drugiej fali kąsał na lewo i prawo tak boleśnie, że alienował bazę społeczną kobiet, które wolały się z feministkami nie utożsamiać, preferując łagodniejszy w formie Ruch Kobiet nad ruch feministyczny. Dziś te pojęcia wcale tożsame nie są.  Feministki zdają sobie sprawę, że tracą nad kobietami kontrolę, dlatego poza łapaniem się na pociąg Ruchu Kobiet, ustawiają wokół siebie płot stereotypu.

Feministka jest samotna – stereotyp. Femistka nienawidzi mężczyzn – stereotyp. Feministka jest rozgoryczona – stereotyp. Feministka nienawidzi seksu, nosi krawat i spodnie – wielki stereotyp!! Krzyczą dzisiejsze feministki zza płotu, w którym gołym okiem widać dziury.

Po pierwsze: co złego w stereotypowaniu  rzeczywistości?  Stereotyp pozwala nam (kobietom i mężczynom) uporządkować skomplikowany świat. Cały Hollywood jedzie na stereotypach i jakoś nikt w kinie nie dławi się, w okrzyku protestu, popkornem. Stereotypujemy w sklepie pytając o najlepszą pralkę, „bo wszyscy mówią, że Maytag dudni”.  Stereotypujemy Republikanów mówiąc, że są bogaci i mają rodziny i Demokratów mówiąc, że są biedniejsi i stanu wolnego. Stereotypują sprzedawcy podchodząc do klientki w szpilkach szybciej niż do wampa w trampkach. Kobiety stereotypują,  kiedy pytają mężczyzn o status pytaniem: czym się pan zajmuje? Stereotypują wreszcie same feministki: M. środa: „Nasza historia jest historią mężczyzn” (Gazeta Wyborcza, 2009-06-24).

Po drugie: feministka często jest samotna , zwykle rzeczywiście  nienawidzi mężczyn, bywa rozgoryczona do życia za które wini mężczyznę, często nienawidzi seksu i na ogół nosi krawat i spodnie… Cóż, feminizm często przychodzi z wiekiem.  Jest to sposób widzenia świata wynikający z dziedzictwa wychowania, modyfikowanego własnymi doświadczeniami w których często główną rolę gra zwykły pech.

I tak, jedna z  guru „drugiej fali”, Andrea Dworkin,  (obok) która pisze w Pornografii (1981), że małżeństwo to instytucja, która ewoluowała od „gwałtu jako praktyki”, poślubiła w Holandii chama. ów bił ją niemiłosiernie kijem od miotły,  gwałcił, zmuszając do ucieczki i w efekcie, prostytucji. Tragedią zaś było dla niej aresztowanie po antywojennej demonstracji. Osadzona w więzieniu dla kobiet przeszła tam brutalną penetrację pochwy, po której stosunek seksualny stał się dla niej bolesny. Doświadczenia, które legły u podstaw książki Stosunek (Intercourse, 1987) , w której, jak pisze Dworkin, stosunek płciowy między mężczyzną, a kobietą miałby być dla tej ostatniej kaźnią nieporównywalną nawet z okropnościami Oświęcimia.

Feministka nienawidzi mężczyn? Ależ skąd! Twierdzi jedynie (M. środa), że „mężczyzni ciała nie mają”, co jest niewątpliwie ewolucją od feministek baby boom,  które nazywały mężczyznę „biologicznym wybrykiem” w manifeście Walerii Solanas: Towarzystwo Poćwiartowania Mężczyzn, (SCUM, 1968). Solanas molestowana seksualnie przez ojca, kiedy dorosła,  nagabywała Andy Warhola, by produkował jej sztukę pt.„Prosto w D…pę” , a kiedy ten odmówił, rąbnęła do niego z pistoletu w lobby „Fabryki” na 47 ulicy, o mało nie zabijając nieszczęśnika na miejscu.

Czarownice z Warszawki redagują dziś rubryki internetowe Kobieta i… Mężczyzna?  Skądże! Kobieta i Facet. A dlaczego nie -pytam- Baba i Facet? Albo wręcz po swojsku: Baba i Chłop? I o czymże to, ten nasz polski chłop, może tam poczytać? Artykuł: „Panowie! Jak wynika z obserwacji zwierząt (sic!) przystojni faceci mają mniejszą szansę na spłodzenie potomstwa”. Proszę wymienic zalety poligamii! -domaga się feministka portalu WPtv w wywiadzie z panią psycholog (ta, o zgrozo! milczy)  Dalej, dla męskiej higieny, sonda w której polski chłop może sprawdzić „czy (aby nie) jesteś jeszcze seksistą?” oraz „Jedyna droga awansu” (zawodowego mężczyzny): Szefowa prosiła, abyś po pracy został chwilkę dłużej (…) Czy pomyślałeś sobie: „Chciałbym zobaczyć jak ona robi świecę? I zrobi!”( portal WP.pl, lipiec, sierpień 2009).

Zupełnie jak w feminizmie lat 60. w Ameryce… Ale polski feminizm 2009, tracąc bazę rozsądnych, polskich kobiet werbuje już wśród mężczyzn: Małżeństwo jest „passe”. Poligamia jest In, monogamia jest Out. God Bless Poland.

PARYTETY WYBORCZE – TROJANSKI KON FEMINISTEK

Propagowane jako „nowoczesne” parytety wyborcze dla kobiet nie są żadną miarą nowoczesności społeczeństwa, podobnie, jak nowocześnie skrojony garnitur nie na każdym dobrze leży. Do 2005 roku 129 partii politycznych w 69 krajach adoptowało parytety płci na listach wyborczych. Ponad 100 krajów świata ma jakąś ich formę (konstytucyjne, partyjne bądź wyborcze). W Kenii kobiety są wyznaczane przez prezydenta do 3% miejsc w parlamencie. Nepal ma rezerwację 5%. Paragwaj 20%, Costa Rica, 40%, Francja 50% . średnia światowa dla obecności kobiet w parlamencie wynosi 16.1%. Większość krajów decyduje się na 30.procentowy parytet płci za rekomendacją Narodów Zjednoczonych,  jako pułapu wystarczająco efektywnego dla wpływu kobiet na działanie parlamentu.

Prawdziwie nowoczesne, dojrzałe społeczeństwo nie potrzebuje animowania demokracji urzędniczą dyrektywą. O ile w rodzącej się demokracji Iraku, konstytucja przewiduje rezerwację 25 % miejsc w legislaturze dla kobiet o tyle w Ameryce kobiece organizacje pozarządowe,  nie wprowadzając parytetów płci, wypracowały 24,3% obecność kobiet w legislaturach stanowych i 16.8% w Kongresiee.

Występowanie zjawiska  parytetu płci we władzy ustawodawczej uzależnione jest od charakteru systemu politycznego danego państwa  i może być sprzeczne z zapisami konstytucyjnymi. W amerykańskiej tradycji politycznej w której partie polityczne nie mają takiej dyscypliny nad członkami, jak to ma miejsce w Europie, wszelkie manipulacje parytetami (płci, rasy, pochodzenia) otrzymują natychmiast trudny do odparcia zarzut dyskryminacji odwróconej (reversed discrimination)  i są uważnie śledzone na szczeblu stanowym.

Polskim feministkom niegdysiejszej awangardy nowego ładu, stojącym  dziś samotnie za płotem stereotypów pozostaje wmawianie działaczkom ruchu kobiet, że są feministkami (Pani już feministką jest.- M. środa o J. Mucha, Gazeta Wyborcza) podpieranie się autorytetatmi ruchu kobiet i przekonywanie społeczeństwa, że potrzebuje parytetów płci, bo nie jest „nowoczesne”,  kolejny płot, za którym feministki przegrupowują się do nowego natarcia.  Jak nawoływała Brigitta Dahl, była spikerka szwedzkiego parlamentu, parytety to nie koniec. „Za partiami politycznymi powinno iść szkolnictwo, związki zawodowe i kościoły” natępne cele ataku. Przepisanie podręczników szkolnych miała na celu już „drugofalowa” Dworkin pisząc o klasyce dziecęcej literatury, śpiącej Królewnie: kobiety w męskim świecie są atrakcyjne tylko wtedy, gdy śpią.

„Dokad zmierzamy” polskich feministek objawia skala wścieklizny,  jaka owładnęła je i środowisko progresywne,  po zgodnym z logiką, prawem i praktyką stwierdzeniu Minister d /s równego traktowania, Elżbiety Radziszewskiej,  że szkoły katolickie mają prawo nie zatrudniać homoseksualistów.  Feministki nazywające Polskę „skansenem Europy”, a panią minister „uschniętym listkiem figowym”, ani się nie zająknęły, że nie dalej jak rok wcześniej w podobnej sprawie,  podobne stanowisko, co polska minister, zająła ówczesna Minister d.s Wewnętrznych  Holandii,  pani Guusje Ter Horst. Wystosowała ona wyjaśnienie do parlamentu holenderskiego w którym stwierdziła, iż choć „generalnie homoseksualistów nie można pozbawić lub odmowić im zatrudnienia z uwagi na orientację seksualną, chrześcijańskie szkoły mają prawo odrzucić aplikację osoby homoseksualnej o pracę lub zwolnić nauczyciela, jeśli ich orientacja seksualna pozostaje w konflikcie z pryncypiami nauczania przyjętymi przez szkołę”. I co? O tym –cisza. O tamtym – wrzawa, bo pani minister miała byc „nasza”, a tu raptem w skansenie hokus pokus jak z Updike’a.

Przefiltrowanie działaczek feministycznych do władzy ustawodawczej w Polsce, da feministkom upragnioną trampolinę. Teraz, za tarczą autorytetów,  zaatakujemy znienawidzony świat: wejdziemy do kościołów i szkół,  gdzie Jasia i Małgosię w podręcznikach szkolnych zastąpi Zuzanna, która ma dwie mamusie. Uchwalimy obowiązkowe standardy nauczania, gdzie parytet płci obejmie Alę i Asa, zaś  Bolka i Lolka zastąpi Tola i Lola. Do widzenia śpiąca Królewno, witaj Zosiu Traktorzystko, niezależna amazonko odmierzająca swoją nowoczesność skibami przeoranej ziemi… Zaczniemy zmieniać tradycje,  konstytucję  i wychowywać społeczeństwo w duchu asymilacji rzekomo nowoczesnego świata ”skoków w bok”, wolnego seksu i „świecy po godzinach”.  Dorwiemy się wreszcie do tego dużego,  łakomego wyborczego placka jakim jest polskie konserwatywne społeczeństwo piętnowane codziennie w mediach swastyką moherowego beretu. Wtedy rządzić będzie się łatwo. Szary, zdezorientowany, pozbawiony kręgosłupa wiary, wartości moralnych i tradycji naród, przeciwnikiem politycznym nie jest.

Dla większości amerykańskich kobiet walka o parytety płci jest dziś zagadnieniem minionej epoki. Po falach feministycznych uniesień, kobiety osiągnęły życiową satysfakcję wypracowanym wspólnie z mężczyznami, naturalnie modyfikowanym status quo.  Ich duża obecność w sektorze pracujących i wyższe wykształcenie nie przekłada się wcale na udział w życiu politycznym, który jest dla amerykańskich kobiet mniej istotny, niż udział w życiu rodziny. Kobiety wiedzą najlepiej, że bycie gospodynią domową to bardzo trudne, szlachetne i odpowiedzialne zajęcie, zaś aby mieć władzę, wcale nie trzeba tupać nogą. Wystarczy być kobietą.

Wysiłki feministek zagrzewających kobiety do walki trafiają więc w Ameryce w próżnię. Nowoczesna amerykańska kobieta nie chce politykować, a zamiast bokserskich rękawic woli nosić seksowne szpilki. Woli kibicować dzieciom jak grają w piłkę (soccer mom) czy hokeja (hockey mom). Czasem, dla sportu, zakręci się na tancrurze.  Potem pójdzie do kościoła. A ukochany mężczyna jej życia (w podkoszulku) otworzy dla niej z wdzięcznością drzwi.

Mariusz Max Kolonko – Nowy York

www.maxkolonko.com

Telewizja publiczna była upolityczniona za PIS, będzie upolityczniona za rządów Platformy, a o czujności jej polityków w tej kwestii świadczy pierwsza decyzja nowego prezydenta obsadzająca sympatykami dwa stanowiska KRRiT.

Upolitycznienie TVP jest stanem trwałym przeszłych i przyszłych wariantów politycznych mariaży w Polsce i ten fakt polskie społeczeństwo musi przyjąć wreszcie za fakt trwały, wynikający z istniejących w Polsce relacji miedzy światem mediów i światem władzy.

W relacji tej okiełznanie publicznego nadawcy jest partiom niezbędne do taniej i efektywnej promocji partyjnej agendy i podnoszenia rankingów rozpoznawalności polityków. Tak długo, jak długo TVP będzie spółka skarbu państwa nie ma zatem mowy, żeby coraz to nowe elity władzy odpuściły sobie wskakiwanie na telewizyjnego rumaka, którego trzymać będą w ryzach na mocy tasującego się co jakiś czas układu politycznych sił.

Dyskusja nad „odpolitycznieniem” tej instytucji służy również politycznym i dalej, ekonomicznym interesom przeróżnych grup nacisku walczących w tej dyskusji o swoje. Np. tzw. twórcy walczą o telewizję publiczną, by m.in. produkować i prezentować na jej antenie niszowe produkcje, które żadną miarą w świecie współczesnych mediów nie miałyby prawa zaistnieć w szerokim rozpowszechnianiu. Zaś np. koncern Agory, zgodnie z naturą każdego koncernu, chciałby najpewniej odpolitycznienia TVP poprzez jej marginelizację bądź wręcz parcelizację umożliwiającą własne wejście na rynek telewizyjny i stworzenie prasowo-telewizyjnej oligarchii medialnej stanowiącej de facto w polskich warunkach czwartą władzę.

Jeżeli więc chcecie państwo odpolitycznić TVP, proszę, sprywatyzujcie ją (powodzenia) lub pozbawcie ją upolityczniającego ją pionu informacji i róbcie telewizję publiczną, jak w Ameryce , bez srticte newsowego dziennika. Tyle wystarczy, by zainteresowanie polityków tą stacją spadło do minimum. Jasne, że ten sposób odpolitycznienia TVP jakoś nie przychodzi nikomu do głowy i nic dziwnego. Zadna władza nie zrezygnuje z dostępu do mikrofonu. Nie po to walczyła o scenę.

Tymczasem telewizja upolityczniona może być atrakcyjna. Upolityczniona jest Fox News w Ameryce, a mimo to jest najczęściej oglądaną stacją na rynku. Ale żeby taką telewizję robić trzeba znać biznes telewizyjny i zasady, na których ów działa.

Muppety polskiego dzienikarstwa

Muppety – dziennikarze pozycjonujący się w hierarchiach redakcji, żeby przetrwać, są dodatkowym elementem upolityczniającym rynek mediów w Polsce, a zwłaszcza, TVP. Taki Muppet telewizji publicznej doskonale wie, z której strony nadciąga polityczny wiatr i potrafi tak zmontować materiał, żeby wpisywał się w tor, po którym telewizyjny rumak mknie. Robi to sam z własnej woli bo wie, jakiej roli oczekują od niego reżyserzy spektaklu, który rozgrywa się na scenie.

Czasami na tej scenie świat polityki wiruje tak szybko, że nasze Muppety gubią sę w swych rolach i rzeczywiście wywołują uśmiechy publiczności, kiedy domagają się zdjęcia z anteny własnych popisów. Natomiast w okresach politycznych przesileń Muppety TVP ogarniać może stan katatonii, biernego wyczekiwania na rozwój wypadków na scenie polityki. Katatoniczny Muppet na niepewnej scenie na wszelki wypadek unika grania głównych ról, żeby dać się nieco zapomnieć przyszłemu kierownictwu, czego przykładem były kłopoty z kompletowaniem reprezentacji TVP do przepytywania kandydatów w prezydenckich debatach wyborczych.

Murdoch nadchodzi

Jeszcze niedawno telewizja publiczna była koniem przeznaczonym do rzeźni. Wyraźnie proliberalne w przekazie dzienniki TVN zaspokajały oczekiwania układu politycznej władzy do promocji rządzenia. Ale oto na naszej medialnej Wielkiej Pardubickiej pojawił się Jeździec z Głową (w odróżnieniu od tych, bez głowy).

Rupert Murdoch, szef News Corporation, drugiego po The Walt Disney Co. medialnego koncernu świata,wycofał się z $50 mln inwestycji w TV Puls ale bynajmniej nie wycofał się z Polski. Nasz rynek telewizyjny jest 5. rynkiem w Europie. Pod względem populacji jest to największy rynek w Europie Centralnej i Wschodniej o dużych możliwościach rozwoju rynku reklam i są to warunki do uprawiania biznesu w których Murdoch czuje się najlepiej. Przesunięcie Markusa Tellenbacha ze SKY Deutschland, gdzie News Corp. ma ponad 45 % udziałów na fotel szefa TVN, zwiastować może rychły come back Murdocha na polski rynek jako udziałowca tej stacji.

Gdyby tak się stało Platforma straciłaby swojego proliberalnego sprzymierzeńca, gdyż wszystko co robi Murdoch w telewizji jest centrowo-konserwatywne. Taki jest wprowadzony na rynek w Ameryce w 1996 r.przez Murdocha kanał informacyjny FoxNews, niekwestionowany obecnie lider stacji newsowych bijący w wynikach oglądalności MSNBC i CNN razem wzięte, nieraz nawet 3 do 1. Prowadzona przez tę stację polityka prezentowania informacji w sposób fair and balanced – uczciwego i zbalansowanego przekazu służy de facto do promocji konserwatywnej agendy stacji. Koncepcja telewizji Murdocha sprawdza się w społeczeństwach uważnie śledzących życie społeczno-gospodarcze kraju, a zwłaszcza w momentach kryzysowych.

To właśnie brak balansu między różnymi punktami oparcia władzy powoduje, że liberalne media w Ameryce przechodzą obecnie kryzys. Wychylony na liberałów New York Times przed bankructwem uratował meksykański bilioner pożyczką $250 mln oprocentowaną aż na $14% . Liberalny Boston Globe – w kryzysie. Liberalny Newsweek – to samo. Proliberalne telewizyjne sieci informacyjne MSNBC i NBC tracą widzów także i dlatego, że publika w społeczeństwach nowoczesnych, bądź uczulonych na fałsz (a do tej drugiej grupy polskie społeczeństwo się zalicza), skrupulatnie wyczuwa i punktuje przed telewizorami każdą manipulację czy przekręt w podawanych przekazach niemal ze skrupulatnością statystyków Gazety Wyborczej tropiących ze stoperami w rękach i pewnie z wypiekami na twarzach, coraz to marniejsze wpadki naszych ukochanych Muppetów.

E pluribus unum

Moi amerykańscy koledzy dziwią się, dlaczego tego samego dnia czytam Rzeczpospolitą i Wyborczą jednocześnie. Odpowiadam, że Polska jest jedynym krajem jaki znam, w którym trzeba przeczytać dwie gazety, żeby zrozmieć jedną treść.  Podobnie wskazane jest u nas oglądanie dwóch dzienników telewizyjnych różnych stacji , żeby w różnicach w przekazie zrozumieć, o co toczy się polityczna gra.

Przykładem może być niedawna powódź w Polsce pokazywana przez Muppety TVP jako opieszałość władzy w niesieniu pomocy powodzianom w katakliźmie, za który „mógł odpowiadać bóbr” i Teletubisiów TVN pokazujących powódź, jako zatroskanie premiera chodzącego po wałach, by pomóc.

20. minutowe wyścigi Muppetów z Teletubisiami, czynione ze zgoła odmiennych powodów politycznych, doprowadziły skołowany naród do obłąkańczych wędrówek po warszawskich mostach, by zobaczyć, jak podnosi się woda. Był to z punktu widzenia nauki mediów moment historyczny, który potwierdza tylko teorię o mediach, jako nowym opium dla mas.

Tymczasem w czasie, kiedy nasze Muppety dzielnie brodziły po kolana w wodzie, świat stał na krawędzi wojny nuklearnej wywołanej konfliktem z zatopieniem przez Koreę Północną południowokoreańskiego statku marynarki wojennej. Jednak 90 % widzów dziennika, doświadczajacych powodzi jedynie na ekranach telewizorów, nie miało o tym istotnym fakcie zielonego pojęcia, bo miejsca na niego nie było.

Pierwsza stacja telewizyjna, bądź gazeta, która zrozumie, że w balansie i uczciwości przekazu tkwi pozyskanie wymagającego i inteligentnego przecież widza, którym Kowalski bez wątpienia dziś jest, zdobędzie jedynkę w ratingach. Wraz z nią zdobędzie też pozycje lidera na naszym silnie spolaryzowanym rynku i dalej, w myśl koncepcji telewizyjnej Murdocha, aprobatę dla swej politycznej agendy w społeczeństwie. Kiedy w okresie wyborów Rzeczpospolita śmiało publikowała opinie obu obozów natychmiast wyszła na lidera w czytelnictwie dzienników w tym czasie.

Można jednak zapytać dlaczego zatem oglądalność upolitycznionego dziennika Wiadomości w zasadzie nie spada? Nie spada, bo tym, co trzyma ten dziennik w ratingach jest monopol pasma 19.30, którego konkurencja nie potrafi złamać. Aby złamać „monopol godziny” konkurencja Wiadomości powinna ustawić dzienniki również na 19.30 zmuszając widza do wyborów tak , jak ABC, CBS i NBC zmuszają do wyborów widzów w Ameryce, emitując swoje dzienniki o tej samej godzinie 18. 30.  Dziś taki ruch jest ryzykowny, bo każdy z dzienników telewizyjnych w kraju ma już, mniej więcej, swoją publiczność. Każdy, z wyjątkiem jednego: Panoramy w TVP2 i w tym braku swojego widza tkwi szansa programu, który nie ma nic do stracenia.

Panorama – Brzydkie Kaczątko TVP

To brzydkie kaczątko dzienników w Polsce tyle razy szło pod nóż telewizyjnych decydentów, że trudno mi te przypadki nawet zliczyć. By łatwiej manipulować pionem informacji, kolejne ekipy władzy TVP marginalizowały Panoramę pozbawiając dziennik stałego widza poprzez rzucanie go po całej ramówce.  Był to z punktu widzenia interesów stacji telewizyjnej czysty sabotaż, bo mówimy o dzienniku o ponad 20. letniej tradycji i wyrobionej marce, jako kontry do oficjalnej tuby Wiadomości.

Podczas gdy Wiadomości, kastrowane przez lata z osobowości telewizyjnych, trzyma w ratingach  jedynie monopol godziny, Panorama zachowała swój zespół niemal w całości i jest to dziś najbardziej doświadczony zespół dziennikarzy na polskim rynku mediów elektronicznych. Gdyby ten zespół zaatakował pasmo godziny 19. a nie jak obecnie 18,  Panorama weszłaby do gry o widza w prime time. Zaś gdyby jej kierownictwo zechciało jeszcze rozwinąć zasadę Murdocha balansowania przekazów informacyjnych, móglby to być w krótkim czasie, dziennik mówiący nowoczesnym językiem, nowych mediów, nowej Polski o której tyle mówili politycy w prezydenckich wyborach.

Nasze Brzydkie Kaczątko mogłoby z czasem wyrosnąć na wspaniałego łabędzia, na którego, jak w dobrej bajce, mógłby wsiąść jakiś rezolutny książę i pognać na nim daleko za siódmą górę i siódmą rzekę, a widz miałby przy tym poczucie, że kopnął go happy end. Wszak telewizja ma uczyć bawiąc i bawiąc uczyć. Taka jest przecież, z grubsza, jej misja.

Martiusz Max Kolonko

www.MaxKolonko.com

Publikacja w Rzeczpospolitej i Salon24.pl

Byli działacze Solidarności, państwo Gwiazdowie zrezygnowali z zaproszenia członków Koła Solidarności w Chicago. W liście do Polonii argumentują m.in., że zrezygnowali „bo nie każdy Polak ma dostęp do internetu i kolorowej drukarki by wypełnić formularz wizowy, że koszt wizy jest duży (490 PLN) i jest bezprawnym haraczem, że rząd USA zbiera tą drogą dane osobowe, że instrukcje są aroganckie, że polsko-amerykańska wymiana turystyczna nie jest parnterska, zaś rząd polski nie chroni godności i interesów swoich obywateli.

Po przeczytaniu listu państwa Gwiazdów uzasadniającego ich rezygnację z wyjazdu do USA, publicyście Rzeczpospolitej Rafałowi Ziemkiewiczowi „nóż się w kieszeni otworzył” i uraczył rodaków tekstem zamieszczonym w Rzeczpospolitej pt. Ukochani Aroganci (tj. Amerykanie).

Amerykańscy biurokraci traktują Polaków z buta i lekceważeniem godnym carskich czynowników! -woła w nim pan redaktor i dalej: Nie do przyjęcia są procedury przypominające policyjne przesłuchanie zatrzymanego na gorącym uczynku złodziejaszka. Tym bardziej nie do przyjęcia jest mnożenie biurokratycznych przeszkód, stosowanie internetowych formularzy, które nie dają się wypełnić, ani zachowanie konsulów godne kolonialnych namiestników gdzieś w głębokiej dziczy.

Jako z pewnością nie ukochany ale ani chybi arogancki reprezentant narodu Waszyngtona muszę zauważyć, przy całym szacunku dla publicystyki redaktora Ziemkiewicza, że tym razem pan Rafał nie dźga nas nożem. Niczym sejmikowy sarmata pan Ziemkiewicz kręci wąsa, krzyczy: Hańba! i wywija przed Amerykanami polską szabelką. Niestety.

Co ma Ala? A- Kota? B- Psa?

Z listu państwa Gwiazdów wynika, że mieli kłopoty z wypelnieniem formularza wizowego w internecie. To sie zdarza. Internet według Ala Gora „wymyślił” przecież Al Gore, demokrata, a oni nic tylko utrudniają życie normalnym ludziom. Al Gore na pewno maczał też palce w wynalezieniu DVR, bo mój sąsiad w New Jersey (makler z Wall Street) żadną miarą nie potrafi urządzenia zaprogramować. Przekupuje on więc swą 10-letnią córkę ($5 każdorazowo za usługę) by ta nagrała mu transmisje z meczów piłki nożnej. Dziecko programuje, a zarobione u niegramotnego taty pieniążki odkłada cichcem w fundusz inwestycyjny Mattel Inc.(ten, który produkuje laleczki Barbie). Takie czasy.

Niestety w sprawie amerykańskich formularzy wizowych nic się nie zmieni. Prowadzona od lat przez Polonię w Nowym Yorku kampania, by rodacy odwiedzający rodziny w Greenpoint wypełniali tzw. wersję skróconą formularza wizowego (Co ma Ala? Kota? Psa? –niepotrzebne skreślić) po raz kolejny nie uzyskała wymaganej liczby podpisów.

Zostawmy Polish jokes. W lamencie redaktora Ziemkiewicza nad perypetiami wyjazdowymi zasłużonego działacza Solidarności do Stanów odbija się niestety sposób, w jaki wielu Polaków patrzy na politykę wizową Ameryki. Tej nasz naród nie rozumie, a ściślej, zrozumieć nie chce. Zrozumienie oznaczałoby przyjęcie do świadomości prawd, które naród Pułaskiego dziwną miarą przyswoić sobie nie chce. Jest jak pacjent, który stale posyła do stu diabłów lekarza, gdy ten mu mówi, że pora by zabrać się za siebie.

Mity i Reality

Z amerykańskiego punktu widzenia Polska jest krajem ubogim. Według danych Eursotatu nie jestesmy żadnym tam „tygrysem” Europy, a czwartym krajem od jej końca. Pod względem PKB na jednego mieszkańca wyprzedzamy jedynie Litwę, Łotwę Rumunię i Bułgarię. Wynagrodzenia w polskich przedsiębiorstwach należą do jednych z najniższych w Europie. W zbankrutowanej Grecji średnia pensja jest trzy razy wyższa niż w Polsce.Według danych Eurostatu w 2008 r. 11 proc. pracowników zatrudnionych w Polsce na pełny etat żyło poniżej granicy ubóstwa.

Spróbujmy jednak powiedzieć Polakowi, że jest biedny! Polak nigdy nie przyjmie tego do wiadomości. Nie po to gnaliśmy do Europy, żeby teraz nie uważać się za Europejczyków par excellence. Polak się na nas obrazi. Obrazi i znienawidzi. Jak dziecko, które zakłada poduszkę na głowę, żeby nie słyszeć niedobrych bajek.

Tymczasem poziom odmów wniosków wizowych do USA jest wyznaczkiem zamożności społeczeństwa. Wyjeżdżający musi udowodnić, co ma. Jeśli ma mało albo tyle co nic, nie jedzie i tyle. Ile zatem, ma przeciętny Polak?

Płaca minimalna w Polsce jest najniższa w Unii, 1,317 złotych czyli nieco ponad 60% przeciętnego wynagrodzenia (ok. 3000 zł.miesięcznie). Jest to raptem ok. $1000. Tyle zarabia w Stanach elektryk w nieco ponad dwa dni. Nie wiem, ile zarabia red. Ziemkiewicz w Rzeczpospolitej ale gdyby Polska była rzeczywiście tak rozwiniętym krajem, jakim jest w świadomości jej obywateli domagających się ruchu bezwizowego z USA, pan redaktor kasowałby pensję równą 300 tys. złotych rocznie (pensja redaktora w dzienniku New York Times ) zaś dziennikarz telewizyjny „lecący ryjem” w prime time mógłby skasować 15 milionów rocznie (kontrakt Katie Couric, prowadzącej CBS News).

Ale to gwiazdy. Spójrzmy w dół. Kamerzysta „taniego” CNN bierze $200 za godzinę pracy, stringer z kamerą od $1000 do $2000 za dzień zdjęciowy. Bruno Vespa, prezenter RAI, telewizji publicznej Włoch dostaje 1.6 mln euro rocznie, przy którym 45 tys. złotych miesięcznie prezentera TVP wygląda jak kieszonkowe. Nie pamiętam też, abym jako korespondent TVP zarabiał $ 1.8 mln w rok, a tyle zarabia Leslie Stahl. korespondentka programu CBS, 60 Minutes.

Spójrzmy na biznes filmowy. Reżyser serialu telewizyjnego: $40 tys. za jeden epizod. Aktorka, która robi za tło dostaje $150 za wejście na plan, zaś mydlane gwiazdeczki jak Eva Longoria z Desperate Houswives (Zdesperowane Zonki) $200 tys. za odcinek. Wynagrodzenie, przy którym niejedna polska aktorka wygląda jak zdesperowana żonka właśnie.

Panie Kowalski, jak się panu powodzi?

Amerykanie uważnie śledzą gospodarki świata. Wiedzą, czego w swej masie na ogół nie wie przeciętny Polak: w Polsce rośnie stopa bezrobocia. W marcu 9.1%, w styczniu 8.9%, miesiąc wcześniej 8.7%. Rok wcześniej, 7.4%. Deficit budżetowy zbliża się do pułapu uruchamiającego hamulce konstytucyjne i tak naprawdą nie wiemy ile w oficjalnym wyniku jest prawdy, a ile wysiłku księgowych idących przykładem księgowych administracji Busha, by spychać faktyczny poziom deficytu pod stół na okres po wyborach. Jesteśmy jak dom, którego właściciele wydają połowę tego co zarobią, by spłacić dług.

Jest dla mnie zdumiewające, że sytuacja ekonomiczna mieszkańców Polski nie jest przedmiotem żadnej debaty, ani medialnej ani politycznej. Nie mówili o tym nic w debatach kandydaci na prezydenta, nie zadał żaden polski dziennikarz prostego pytania, które powtarza się przy każdych wyborach w Ameryce: panie Kowalski, czy żyje się panu lepiej niż rok temu?

Społeczeństwo jest zdrowe kiedy odpowiedź brzmi: tak, żyje mi się lepiej. Chore, kiedy odpowiedzią jest: powodzi mi się gorzej. Martwe, kiedy nie ma na ten temat żadnej dyskusji.

W Ameryce kongresmeni mają świadomość tego, jak uboga jest Polska w swej masie. Doskonale zdają sobie sprawę, że gdyby zniesiono obowiązek wizowy dla Polaków reakcja ubogiej części naszego narodu przebiegałaby wzdłuż linii „ostatni gasi światło”. Wszak bezdomny leżąc na ulicy na Manhattanie wyciąga $20 tys. rocznie z papierowego kubka. Coś mi się zdaje, że wielu rodaków dałoby się za takie pieniądze spokojnie rozłozyć na Piątej Aleji…

Mam pełen szacunek dla państwa Gwiazdów i świadomość frustracji rodaków wynikającej z konieczności mało wyjściowej potyczki z funkcjonariuszami konsulatów amerykańskich w Polsce i proszę o wybaczenie, że ich perypetie posłużyły mi do wyciągania opornego królika za uszy z kapelusza.

Ale w tej polsko-amerykańskiej potyczce o głupie wizy do USA odzwierciedlają sę dwa światy: z jednej strony nasze narodowe chciejstwo, ambicje, emocje, ułańskie szable, a z drugiej pragmatyzm najpotężniejszego narodu na świecie, który swą siłę zbudował z matematyczną precyzją masońskiego architekta przykładającego szkiełko i oko tam, gdzie u nas istnieje na ogół jedynie czucie i wiara.

W książce Odkrywanie Ameryki nazywam te naszą narodową przypadłość mianem Polskiego Syndromu: zespołu naszych narodowych cech, które powodują, że odstajemy jako naród od rozwiniętych demokracji świata. Cech, które choć wspaniałe, uporczywie celebrowane przez naród w swej masie zostawiają nas w grupie goniących stale uciekający nam peleton krajów, który zawsze jakoś zostawia nas na mecie w swoim ogonie.

Jedną z tych cech jest przekonanie, że nam Polakom „się należy”. Amerykanie nazywają to„entitlement”, jakimś szczególnym uprawnieniem, jakimś figlem natury, który uprawnia nas do posiadania tego, co zdobyli inni latami, i co czyni nas ślepymi i nieświadomymi faktycznego miejsca, które zajmujemy na drabinie organizmów państwowych. Jest to jakaś psychiczna dolegliwość narodu, który ma krótką pamięć, wielkie ambicje i który zdumiewająco szybko zapomina skąd pochodzi, gdzie jeszcze niedawno był, gdzie jest i co z tej nieszczególnie istotnej dla świata pozycji dla nas wynika.

Kiedyś pewna dziennikarka zapytała mnie, kiedy zniesione będą wizy do Stanów. Odparlem w ten sposób: Przy 55 Ulicy na nowojorskim Manhattanie jest taki klub, który nie ma nawet tablicy na drzwiach, a do którego chcą należeć wszyscy, bo bawi się tam elita. Pewna znajoma zapytała mnie kiedyś, jak Pani o wizy: jak można dostać się tam dostać i kiedy? Odpowiedziałem: Wpisowe kosztuje $50 tys. plus $15 tys. miesięcznie za członkostwo. Chyba że jesteś kimś, wtedy zaproszą cię za darmo. Tak samo jest z naszymi wizami. Zamiast pukać w te drzwi, zajmijmy prostowaniem dróg w Polsce, daniem ludziom pracy i podniesieniem standardu życia. Wtedy wizy do Stanów nie będą nam do niczego potrzebne, a Amerykanie będą przyjeżdżać na saksy do nas. Oczywiście, jeśli dostaną wizę.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

Publikacja w Rzeczpospolitej

W Polsce rodzi sie nowa,  polityczna jakość: wyborcy, których roczarowuje status quo i skłócony polityczny establishment, a którzy w młodym naśladowcy Obamy znaleźli swoją reprezentację.

W Ameryce są dwa sposoby wygrywania prezydenckich wyborów. Kierujemy kampanię na żelazny elektorat w nadziei, że zagłosuje na nas raz jeszcze, bądź poszerzamy bazę wyborczą,  kiedy ten elektorat się kurczy poza margines zwycięstwa.

W polskich warunkach, przez ostatnie lata, elektorat wyborczy PO rozrósł się do równowagi z żelaznym elektoratem PIS m.in. w wyniku rozczarowania części konserwatywnych wyborców rządami klanu Kaczyńskich, tworząc wyborczy dylemat. Jak znamiennie powiedział  niedawno Zbyszek Hołdys w telewizji: jednego kandydata nie popieram, a drugiego nie popieram, bo boję się monowładzy. Wydaje się, że instytucją, która wyciągnęła wnioski z tego dylematu charakterystycznego dla sporej części polskiego społeczeństwa był sztab wyborczy Grzegorza Napieralskiego. W tym dylemacie kandydat SLD znalazł dla siebie szansę wyborczego zawłaszczenia tych głosujących, którzy drapali się przed urnami po głowach.

Podobny mechanizm doprowadził do fenomenu Obamy na amerykańskiej scenie politycznej i zaowocował z czasem prezydenturą.

Oto przed wyborami prezydenckimi w 2008 roku część elektoratu republikanów gotowa była do dezercji. Klan Bushów rozczarowywał rządami, partia republikańska stetryczała, od lat wysuwając w prawyborach te same twarze zawodowego establishmentu.

Demokraci natomiast juz cztery lata wcześniej wstawili do prezydenckiej rozgrywki czarnego konia. Na konwencji partii demokratycznej w Bostonie w 2004 roku wypchnęli na scenę młodziutkiego Baracka Obamę. Młodzi i rozczarowani wobec status quo amerykańscy wyborcy mieli odtąd swego pupila. Niecałe jedno pokolenie później wybrali go prezydentem.

Niezdecydowani decydują

Prawie dwa lata temu jadąc samochodem by zagłosować w amerykańskich wyborach,  przez bite pół godziny jazdy przekonywałem siedzącą obok koleżankę, jak wielki znak zapytania niesie  Ameryce wybór na prezydenta mało znanego polityka z Chicago. Mówiłem o rosnących podatkach, kryzysie gospodarczym, groźbie europeizacji Ameryki,  prześwitujacym już wówczas przez Obamę syndromie Janosika gotowego zabrać bogatym i oddać biednym.

Masz rację – odparła dziewczyna. Wysiadła z auta  i… oddała głos na Obamę, dodając: Mnie tam sie on podoba i już.

Na podobnej zasadzie głosują w Ameryce w swej większości niezdecydowani wyborcy i to oni decydują o ostatecznym rezultacie politycznej walki. Według różnych ankiet decyzje niezdecydowanych wyborców w 70 %  nie mają nic wspólnego z programami kandydatów (te trudno spamiętać, a różnice między kandydatami w kluczowych sprawach są zwykle niewielkie) nie mają też wiele wspólnego z ideologią, za to mają wiele wspólnego z wyglądem, zachowaniem i tym, co spece od PR nazywają ładnie mianem „prezydenckiego imagu”, a co ulica nazywa po prostu „podobaniem sie i już.”

Barack Napieralski opanował ten element politycznej gry znakomicie. Obama w 2008 roku witał się z robotnikami w Philadelphi, Napieralski w 2010 witał robotników przed bramą polskiej fabryki. „Obama Girl” spiewającą na YouTube  „I Love Obama” zastapiło „Napieralskie Duo” spiewające „To on!”.

W klipie YouTube przedstawiającym polskiego kandydata na prezydenta klaszczącego w ręce i wyginającego się z dwiema blondynkami po bokach, młodzi zobaczyli w procesie politycznym siebie; oto na polskiej scenie politycznej pojawił się kandydat, który wydaje się mieć autentyczny fun wynikający z miejsca w którym jest i entuzjazmu dla tego co może osiągnąć. W dodatku startuje bez obciążeń, bo nie ma nic do stracenia, zaś z pozycji w której jest może tylko iść w górę.

W każdych warunkach politycznych żona kandydata na prezydenta odgrywa znaczącą rolę przyciągając elektorat kobiecy. W Ameryce, jak i Polsce naród ma problemy z zaakceptowaniem na prezydenta rozwodnika i żony prezydenta mówiącej z akcentem. Barack Napieralski i tutaj wpasował się w image prezentując swą przystojną żonę i dwie urocze córeczki fikające przed fotoreporterami koziołki, zaś wyraźnie odczuwalne lekceważenie ze strony politycznego establishmentu wyszło polskiemu Obamie jedynie na dobre, gdyż naród Waszyngtona jak i Pułaskiego uwielbia czarne konie.

Pokolenie spod znaku Change!

Fenomen Baracka Napieralskiego na polskiej scenie politycznej potęguje zjawisko, o którym bąkają tylko publicyści, wydają się zapominać pochyleni nad szachownicami politycznych knowań politycy, ignorują upolityczniający polskie stacje telewizyjne dziennikarze pozycjonujący się w hierarchiach redakcji wzdłuż linii politycznych okopów wykopanych  przez swych medialnych wodzów.

Ten ignorowany przez medialno-polityczny establishment fenomen narodu polskiego to  szybkie dorastanie młodszej części społeczeństwa do grupy rozwiniętych demokracji europejskich. Dokonuje się ono szybciej niż scenariusze spisków panów polityków zajętych na ogół strzelaniną do siebie zza węgła.

Zwycięstwo Grzegorza Napieralskiego pokazuje, że w polskim społeczeństwie pojawiła się  nowa jakość; pokolenie wyborców, już wyposażone w karty do głosowania, które dość ma politycznych sporów,  afer, oskarżen, haków i wytykań palcami czynionych przez tych samych ludzi od wielu lat. Pokolenie dla którego okrągły stół to mebel w kształcie koła, które chce pracować, jeździć na narty w Alpy,  czytać Kindle z iPada,  flirtować z blondynkami z Australii na Facebooku i po prostu żyć, a które w skłoconych aktorów polskiej sceny politycznej rzuca dziś pomidorami i krzyczy: Change!

Jest to krzyk społeczeństwa otwartego, które chce także czytać gazety prezentujące różnorakie opinie i oglądać dzienniki telewizyjne, w których społeczeństwo może zobaczyć, że gdzieś jest inny świat niż pływające po rozlanych rzekach koty i pontony, które nie chce monowładzy, monowiedzy, monotelewizji i monoredaktorów przemalowujących się na coraz to nowe kolory na każdym zakręcie władzy.

Do tego społeczeństwa nie dorośli ani politycy ani media ani dziennikarscy guru podjudzający dla wyników oglądalności (a raczej wściekłości) naród do sporów, których ten ma dość.

Były amerykański Sekretarz Obrony Donald Rumsfeld mówił o „nowej i starej Europie” – ja myślę o nowej i starej Polsce. W tej nowej, młodszej, otwartej i mniej pamiętliwej jest nadzieja. I mnie tam się ona podoba.

Mariusz Max Kolonko

(Poniższy tekst powstał w okresie prawyborów i był przesłany do działu Opinie jednej z czołowych polskich gazet. Do publikacji nie doszło być może z uw. na katastrofe w Smolensku)

Wzorowany na amerykańskiej tradycji politycznej prawyborczy show Platformy Obywatelskiej  był zdumiewającym hocus-pocus. Oto kiludziesięciotysięcznej partii politycznej udało się zaserwować 38. milionowemu narodowi polityczny teleturniej transmitowany w swym finale przez wszystkie stacje informacyjne kraju. Naród otrzymał poczucie uczestnictwa w demokratycznym procesie wyborczym kandydatów rządzącej partii. Partia otrzymała do ręki – pół darmo – medialny megafon. Kowalski dowiedział się m.in., że kandydat Komorowski poznał żonę w harcerstwie, a dla żony kandydata Sikorskiego język polski szeleści.

Nużące i sztywne widowisko telewizyjne, które z prawyborczą debatą amerykańską miało tyle wspólnego co pasta do butów z podłogą, złapał w TVP Info mniej widzów, niż piosenkarka Natalia Lesz przewracająca się na YouTube w łóżku wyłożonym piórami.

Medialni grotołazi złapali za telefon i jęli się piąć po teczkach mrocznych archiwów Oxfordu blokując na kilka godzin centralę uniwersytetu. W Bydgoszczy ktoś daremnie szukał sprawcy wybitej 30 lat temu szyby przy boisku ogólniaka, gdzie z Sikorskim graliśmy po lekcjach w nogę.

Tymczasem, jak w Rzymie gladiatorów, jeden z walczących, jeszcze przed walką miał podcięte żyły. Ustawienie Sikorskiego na prezydenckiej arenie wymierzone było w reelekcję Kaczyńskiego w oczekiwaniu na spodziewaną kanonadę wyniszczającą obu panów do której rychło doszło ( „haki na Sikorskiego”) ale z której Prezydent szybko się wycofał.  Gladiator cesarza otrzymał wtedy drugą misję: wypromować właściwego kandydata partii. Zwycięstwo konkurenta Sikorskiego było zamierzone jednak  nie: ustawione. Rzucona w Sikorskiego zachęta cesarza: walcz! była w istocie wezwaniem do spełnienia partyjnego obowiązku i honorowej ofiary pro partia bono.

Wydaje się mało prawdopodobne, żeby Sikorski nadchodzącego rezultatu tej politycznej maskarady nie widział i nie wiedział, że z punktu widzenia amerykańskich kampanii wyborczych  miał w prawyborach dwa momenty w których mógł nieoczekiwanie stać się polskim Maximusem – zwycięskim ulubieńcem tłumów znanym z oskarowego filmu Ridley Scotta, Gladiator.

Groźba bojkotu prawyborów

Była to groźba realna, którą Sikorski rozważał i sygnalizował domagając się telewizyjnej debaty. Był to bunt przeciwko regułom gry, które każą mu polec. Decydując się na bojkot prawyborów pod takim czy innym pretekstem Sikorski musiałby jednak pogodzić się z niemożnością pokonania przeciwnika, a to w przypadku tego polityka wydaje się być ambicjonalnym no-no.

Kontynuacja walki o prezydenturę z pominięciem prawyborów – w warunkach europejskich partii politycznych stosujących, odmiennie niż w Ameryce, silną dyscyplinę partyjną – oznaczałaby także sprzeniewierzenie się własnej partii i groźbę stoczenia sie w polityczny niebyt, który wypominał mu niegdyś prezydent Kaczyński. W swej partii politycznej Sikorski otrzymałby przydomek, który już kiedyś dała mu bezpieka: bastard (bękart). Teraz jednak byłby to bękart, który sprzeniewierzył się dyscyplinie partyjnej wykonując polityczny fikołek dla dobra mas.

Sikorski stałby się kandydatem niezależnym, na wysokim stanowisku w rządzącej partii politycznej;  taką Hillary Clinton w spodniach, która choć w prawyborach była przekleństwem Obamy, zmusiła go do tolerancji i ustępstw zachowując niezależność i egzystencję na drabinie politycznej władzy jako Sekretarz Stanu. Jakiekolwiek próby zdjęcia go z tej drabiny byłyby dla premiera ryzkowne i nie sądzę, żeby były warte zachodu: Sikorski stałby się wtedy politycznym męczennikiem, doskonale uzupełniając swój polityczny życiorys i podnosząc swoją pozycję w rankingach – to jest o tyle, o ile potrafiłby poskromić  swą ambitną i wyposażoną w politycznego zęba żonę trzymając ją z dala od polityki i mediów. Polska jak i Ameryka ma poważny kłopot z akceptacją  na prezydenta zarówno rozwodnika jak i żony prezydenta mówiącej z obcym akcentem.

Sikorski znajdowałby się zatem w politycznej próżni ale nie groziłby mu niebyt – każda próba odsunięcia go ze stanowiska czyniłaby z niego populistycznego kandydata narodu, który w swej masie, podobnie jak i naród Waszyngtona, lubi czarne konie. PO byłoby dla Sikorskiego jak statek, który wiezie niechciany towar ale którego nie może się pozbyć. Przyjęcie takiej strategii prezydenckiej kampanii oznaczałoby też konieczność otwarcia się Sikorskiego na PIS i SLD, co co dla polityka kompromisu, którym każdy prezydent być powinien, wchodziłoby już w rachubę i pozbawiłoby go archaicznego imagu wojującego antykomunisty. Już w tej chwili Sikorski jest politykiem zabierającym głosy prezydenckiemu kandydatowi własnej partii. Z tego powodu zarówno prezydent jak i koalicjanci powinni zabiegać o utrzymanie Sikorskiego na politycznej scenie widząc w nim bardziej sprzymierzeńca, niż konkurenta. Niezależny i otwarty do rozmów Sikorski byłby dla koalicji graczem, którego lepiej mieć przy sobie, niż przeciwko sobie.

Mity i reality

Politycy Platformy umiejętnie lansują obraz Polski jako „7. potęgi gospodarczej Europy” przypominając wynik PKB pozycjonujący Polskę wśród europejskich tygrysów. Miliarder Ross Perot, kandydując w wyborach prezydenckich w 1996 roku obalał podobne mity paradoksem ekonomii: „jeżeli fabryka produkuje jeden długopis rocznie, a drugiego roku wyprodukuje dwa długopisy – jest to w księgach rachunkowych wzrost o 100 % . Ale są to ciągle tylko dwa długopisy.”- mawiał.

Poczucie dysonansu między deklaracjami polityków, a prozą życia polskiego „Joe The Plumber” ( Janka Hydraulika ) odczuwaną przez polskie społeczeństwo, jest jednym z kluczy do prezydenckiego pałacu. Polska nie potrzebuje prezydenta-szefa MSZ gwarantującego „Polskę eksportową” – to gwarantować powinien szef MSZ. Polska potrzebuje reprezentanta narodu, walczącego o życie zwykłych ludzi w zwykłym kraju; zwykłego człowieka, jednego z nas (albo kogoś, kto przynajmniej takie sprawia wrażenie…).

Aby takim kandydatem być Sikorski musiałby porzucić partyjny scenariusz, a zamiast przewracać w debacie kartki z przemówieniem rysującym wizję polskiego supermocarstwa, mówić z głowy do narodu jak Obama do tłumów w Chicago: o płacach, pracy, portfelach i pustych kieszeniach. Podobny błąd popełniła Hilary Clinton w wywiadzie dla ABC rozpoczynając prawyborczy wyścig od deklaracji „prezydentury, która odbuduje opinię Ameryki na świecie” co w sumie kosztowało ją prawybory w Iowa.

I ty zostaniesz prezydentem

W amerykańskich warunkach przyjmuje się, że potrzeba $100 mln, żeby kandydować w prezydenckich wyborach – kilka razy więcej, żeby je wygrać. W polskiej rzeczywistości politycznej potrzeba zaledwie ok. $ 5 mln dolarów, żeby zalać telewizje reklamówkami wyborczymi i drugie tyle, żeby przeprowadzić zgrabną, merytoryczną kampanię wyborczą na 38. milionowym narodzie. Dziś jest już w Polsce wielu biznesmenów, którzy co roku zostawiają połowę tych kwot w Las Vegas ale mało jest możliwości wpuszczenia takich kwot w krwiobieg polityki. W Ameryce przepływ pieniędzy do kandydatów umożliwiają zwolnione z podatków tzw. 527-ki, grupy interesu, które mają prawo zbierać pieniądze na wybranego kandydata o ile robią to bez współdziału z partią polityczną bądź samym kadydatem i ok. 1500 prywatnych organizacji akcji politycznej (PAC) wspieranych przez 17 tysięcy lobbystów Kongresu. W Polsce lobby biznesu nie powinno być przez politykę prześladowane -  a przyciągane, pozwalając ustrzec naród przed władzą sprawnie zarządzanych, politycznych koterii.

Systemy polityczne Polski i USA, mimo podobieństw, są odmienne ale obydwa narody są zbliżone światopoglądowo. W Ameryce 70 % społeczeństwa ocenia się jako konswerwatywno-centrowe. Zródła sukcesu politycznego Platformy Obywatelskiej biją z tej samej skały co źródła porażki wyborczej Busha: Obama wygrał dzięki zniechęceniu centrum do rządów konserwatywnych przywódców kraju.

Prawybory PO w Polsce, choć ożywiające scenę polityczną, nie mają jednak z amerykańskimi prawyborami wiele wspólnego. W amerykańskim systemie politycznym, gdzie prezydentem – jak śpiewał John Mellencamp w Pink Houses ”możesz być i ty”, w prawyborach udział biorą wyborcy, nie: aparat partyjny. W Polsce samo posądzenie o aspiracje prezydenckie może relegować dziennikarza z pracy, być powodem ostracyzmu politycznego, społecznego i oskarżeń o nadmiar chorobliwych ambicji, choć przecież prezydentura nie powinna być tylko przywilejem polityków. Najwyższy urząd winien być marzeniem, które może być udziałem każdego: lekarza czy nauczycielki, dziennikarza czy stolarza, prawnika czy ekonomistki, powodem do dumy wynikającej z chęci walki o lepszy kraj, mantrą powtarzaną każdemu dziecku przy każdej okazji: You can be the President! ( I ty możesz zozstać prezydentem).  Tego co było także inspiracją prezydenta Obamy i pokolenia spod znaku Yes We Can.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

Sledztwo w sprawie przyczyn katastrofy polskiego samolotu  w Smoleńsku  z uwagi na polityczny wymiar katastrofy – tragiczna smierć polskiego prezydenta na terytorium obcego państwa  - może być narażone na wiele politycznych nacisków,  które mogą przeszkadzać w ustaleniu faktycznych przyczyn wypadku – ostrzega zastrzegająca sobie anonimowość osoba zbliżona do prowadzonego śledztwa.

Samolot prezydenta Polski nie był ubezpieczony. Oznacza to, że strona winna tragedii może liczyć się z koniecznością wypłaty wielomilionowych odszkodowań rodzinom ofiar.

Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że polski prezydent lecial do Smoleńska by upamiętnić masowe morderstwo polskich oficerów w Katyniu w czasie II Wojny Swiatowej z sowieckich rąk. “Katyn jest miejscem przeklętym”-  powiedział byly polski prezydent Aleksander Kwaśniewski o katastrofie. Inni porównują tragdię w Smoleńsku do “Katynia numer dwa”.

Gdyby okazało się, że winę za katastrofę samolotu ponosi choćby w części strona rosyjska, jak choćby poprzez błąd kontrolerów lotniska w Smoleńsku bądź niesprawność lotniska – mogłoby to zaostrzyć stosunki polsko- rosyjskie, które od lat nie należą do najlepszych – podają źródła.

Pytania

W prasie pojawiło się zdjęcie pracowników lotniska w Smoleńsku wymieniających żarówki w reflektorach  na podejściu do lotniska pod nadzorem rosyjskiego oficera. Polski prokurator wystąpił o wyjaśnienia w tej sprawie  do strony rosyjskiej. „Pytanie prowadzących dochodzenie powinno brzmieć: czy była to czynność zaplanowana wcześniej czy też doszło do niej w następstwie wypadku” – twierdzi Greg Phillips, były inspektor ds katastrof  lotniczych Narodowej Rady Bezpieczeństwa Transportu, NTSB.

Cztery dni przed lądowaniem prezydenta Polski na tym samym lotnisku w Smoleńsku lądował premier Rosji Władimir Putin i polski premier Donald Tusk. Wg niepotwierdzonych raportów Rosjanie wyposażyli wówczas lotnisko w dodatkowe oprzyrządowanie do lądowania tzw. MMLS – Mobile Microwave Landing System, które po zakończeniu wizyty zdementowano – wiadomość, która wywołała w Polsce teorie spekulacyjne na temat przyczyn katastrofy.

Rosjanie, którzy prowadzą śledztwo w sprawie tragedii w Smoleńsku dotąd nie odpowiedzieli czy ta informacja jest prawdziwa i jeśli tak , dlaczego nie udostępniono tego samego sprzętu nawigacyjnego pilotom samolotu polskiego prezydenta.

Według polskich doniesien prasowych Rosjanie czynią jednak wszystko by współpraca nad  samym dochodzeniem przebiegała sprawnie.  Niezależnie od Rosjan dochodzenie w sprawie okoliczności wypadku prowadzi również polska prokuratura.  Sledztwo koncentruje się m.in.  na odczytaniu i synchronizacji zapisów z czarnych skrzynek odzyskanych z wraku polskiego samolotu.

Czyje są czarne skrzynki?

Jak podaje polski dziennik Rzeczpospolita,  polski prokurator generalny Andrzej Seremet powiedział, że polscy eksperci „otrzymaja od Rosjan stengoramy z rozmów z czarnych skrzynek nie zaś same skrzynki.”

Przyjęcie takiej procedury w śledztwie budzi zdziwienie amerykańskich ekspertów.

Wedlug załączników 6 i 13 dotyczących reguł postepowania w sprawach  katastrof  lotniczych zawartych w Chicagowskiej Konwencji Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego ICAO, którego Polska i Rosja są sygnatariuszami, polscy śledczy powinni być bezpośrednio zaangażowani w proces analizy zawartości czarnych skrzynek.

Greg Phillips, były śledczy NTSB uważa, że polscy śledczy powinni odzyskać czarne skrzynki po zakończeniu rosyjskiego śledztwa, gdyż są one własnością rządu polskiego, podobnie jak i wrak rozbitego samolotu.

Ekspert przyznaje jednak, że nie jest jasne czy reguły ICAO dotyczące lotnictwa cywilnego mogą być zastosowane w odniesieniu do samolotu prezydenckiego obsługiwanego przez Siły Powietrzne Polski.

Latająca Trumna

Prezydent Polski latał marką samolotu o dyskwalifikującej historii wypadków lotniczych (40 od 1970 r.) Polscy dziennikarze nazywali go Latająca Trumną, piloci w Ameryce: Niebezpiecznym. Według danych magazynu Ascend, Tu-154 ulegał tragicznemu wypadkowi  co 431, 200 lotów w porównaniu z jednym wypadkiem Boeinga 737 na 2.68 milionów lotów.

Kwestia modernizacji samolotów rządowych pojawiała się w Polsce od lat 90. ale z różnych powodów nie była realizowana.

W 2007 sprawa zakupu  samolotów rządowych  stała się częścią walki politycznej, kiedy premier Donald Tusk  zaproponował  by delegacje rządowe latały samolotami rejsowymi co było zgodne z oczekiwaniami społecznymi. Ankieta w polskiej edycji Newsweeka wykazała, że większość ankietowanych Polaków uważa, że władze powinny latać samolotami rejsowymi. W lutym 2008 r. premier Donald Tusk udał się do Waszyngtonu z oficjalną wizytą do Białego Domu samolotem rejsowym polskich linii lotniczych LOT.

„Samolot nie zawiódł”

Wstępne ustalenia dochodzenia w sprawie wypadku polskiego samolotu prezydenckiego wykazują, że lot PLF 1010 schodził do lądowania w gęstej mgle, kiedy ok. 1000 metrów przed pasem startowym uderzył w stałą instalację, potem ścinał drzewa, co spowodowało zderzenie z ziemią w pozycji odwróconej, zabijając wszsytkich pasażerów na pokładzie.

Zdaniem Grega Philipsa nic nie wskazuje na defekt maszyny. Samolot dotarł do lotniska bez problemów, nie wysłano alarmu co wskazuje, że prawdopodobnie nie było problemu z samolotem – podkreśla Phillips.

Tajemnicę katastrofy samolotu polskiego prezydenta pogłębia fakt, że był on wyposażony w system ostrzegania TAWS ostrzegający pilota o możliwym zderzeniu z ziemią.

Jeśli urządzenie działało sprawnie byłby to pierwszy wypadek samolotu z takim urządzeniem w historii lotnictwa- zauważa John M. Cox, konsultant ds. bezpieczeństwa lotów i jeden z największych ekspertów ds. katastrof  lotniczych.

Zdjęcia powypadkowe ukazują, że układ podwozia kołowego samolotu znajdował się w momencie zderzenia z ziemią w pozycji opuszczonej. Oznacza to, ze samolot schodził do lądowania jednak znajdował się ok. 1000 metrów od miejsca w którym powinien się znajdować. System powinien zadziałać. Jest dla mnie tajemnicą, dlaczego załoga mogłaby to zignorować – dodaje Cox.

Pawidłowość funkcjonwania systemu TAWS można określić badając dane lotu zarejestrowane w microchipie systemu  TAWS u wytwórcy, firmy Universal Avionics Systems z Tucson w Arizonie. Firma odmówiła komentarza w tej sprawie z uwagi na trwające dochodzenie.  Amerykańscy eksperci podkreślają jednak, że system  TAWS mógł nie zawierać map topograficznych rejonu lotniska w Smoleńsku, gdyż lotnisko zmienieło swój status z wojskowego na cywilny zaledwie kilka miesięcy przed katastrofą.

Polsko-rosyjski dylemat

Według b. śledczego NTSB, Grega Phillipsa, pilot prezydenckiego samolotu schodząc do lądowania w ograniczonej widoczności mógł zastosować tzw. look-see approach, podejście polegajace na wizualnym wyszukiwaniu lotniska. W manewrze tym samolot schodzi do lądowania bazując na wskazanich instrumentów do momentu, w którym pilot polega na orientacji wzrokowej.

Jest to manwer uważany przez pilotów za bardzo ryzykowny i jest zakazany przez Federalną Adminstrację Lotnictwa FAA dla większosci lotnisk cywilnych w Ameryce dla samolotów komercyjnych.

Jednak John M. Cox, który jako pilot wylatał na Boeingach tysiące godzin podaje, że piloci Polskiego Air Force One  mieli prawo do podjęcia takiej próby lądowania.

Zdawali sobie sprawę z ograniczeń nawigacyjnych lotniska w Smoleńsku i schodząc do lądowania przy ograniczonej widocznosści musieli użyc tzw. non-precision approach, dozwolonego dla typu samolotu jakim jest samolot prezydenta- uważa Cox.

Istota takiego podejścia polega na tym, by koncetrując się na wskazaniach wysokościomierza w żadnym wypadku nie zejść poniżej pułapu MDA (minimalnej wysokości schodzenia) przed uzyskaniem wzrokowego kontaktu z pasem lotniska.

Eksperci zgadzają się, że jest to trudne podejście i bywa częstą przyczyną katastrof  lotniczych.

19  pażdziernika 2004 r. jet samolot Jetstream BAE-J3201 Corporate Airlines schodząc do lądowania podczas nocnego podejścia sposobem non-precision uderzył w drzewo i runął na ziemię przed pasem startowym lotniska Kirksville w stanie Missouri.

Były ekspert NTSB Greg Phillips wskazuje na, jego zdaniem, inny istotny element tragicznego lotu PLF101.

Zastanawiające jest dlaczego piloci trzykrotnie okrążali lotnisko i co stało się na pokładzie samolotu w tym czasie co spowodowało, że pilot podjął decyzję o lądowaniu – pyta Phillips.

Wydaje się, ze kluczem do poznania przyczyn tego wypadku będzie ustalenie czy pilot podejmując decyzję o podejściu do lądowania w stylu look-see miał autoryzację na tak ryzykowny manewr- uważa były śledczy NTSB i dodaje: Autoryzacja dotyczy nie tylko samego pilota prezydenckiego samolotu czy osoby podejmującej decyzje na jego pokładzie ale także władz sprawujących kontrolę nad ruchem samolotów na lotnisku, które w istniejących warunkach pogodowych powinno być zamknięte.

Mariusz Max Kolonko – The Huffington Post

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie).

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne) jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: m.in. Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry, Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in. Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

Max Kolonko: The Death of Polish President Resurfaces Old Tragedy

“A great man’s greatest good luck is to die at the right time” – Eric Hoffer, an American philosopher, once wrote. The President of Poland, Lech Kaczynski, has died tragically, 70 years, almost to the day, after the Soviets committed the mass murder of over 22,000 Polish officers and intelligentsia in the camps of Western U.S.S.R and the Katyn forest just 12 miles from the crash site.

It took the tragic death of the President for the word “Katyn” to storm into the newsrooms of the American media, cited at first only as “a place of World War II tragedy”.

Two years earlier Andrzej Wajda, one of the greatest Polish film directors, brought his latest masterpiece, Katyn to America, winning an Oscar nomination for Best Foreign Language film. In Hollywood, where good guys wear white and bad guys black, my colleagues had some trouble in distinguishing who is who and what is what in the complicated reality of post-war Poland.

Yet the movie, shocked the audience with its realism, just as strongly as the statements of the perpetrators of this horrifying massacre, which was committed in the basement of Stalin’s Secret Police (NKVD) headquarters in Smolensk. They used “buckets of water to wash the blood of the victims off the basement’s floor” and “had to cool off the muzzles of their guns as they overheated from firing in the back of the prisoners’ heads.”
Before the screening of the movie in Moscow, two representatives of the Polish distributor asked for a security detail fearing for their lives. Today Wajda’s Katyn is shown in Russia’s television primetime and TV networks from all around the world fight for distribution rights to the film.

For Poles, Katyn is a holy place. The national memorial site survived decades of the Soviet propaganda machine which tried to obliterate the name from maps and history books, often deliberately blurring the truth. In 1969, Soviet authorities chose a small village named Khatyn (spelled differently in Russian but sounding the same as Katyn) as the site for Belorussia’s national memorial. President Richard Nixon took the bait touring “Khatyn memorial” during his 1974 USSR visit.

Top secret documents ordering the Katyn massacre, signed by Stalin himself, were released to Polish authorities in Oct. 1992 when Russian President Boris Yeltsin handed a copy to the President of Poland, Lech Walesa. But the full truth about Katyn still needs to be revealed by Russian authorities just as the documents related to the disappearance of thousands of American soldiers taken prisoners in Soviet occupied Germany in 1945.

The wound in Polish-Russian relations festered unhealed in the Katyn forests for 70 years, waiting for the Polish president and his plane. Last Sunday at the Polish president’s funeral, the heads of state honored not only Lech Kaczynski but also the memory of the victims of Katyn tragedy.

Despite the plume of volcanic ashes, which forced many of heads of state to cancel their appearances, Russian president Medvedev ignored the warnings of his security detail and bravely flew his jet to Poland. President Obama canceled the trip, which can be understood. It is sad and incomprehensible, however, that our president chose to play golf when one of our biggest allies buried its leader.

Great men don’t do that.

Max Kolonko – The Huffington Post

Pierwszy raz w historii Stanów Zjednoczonych rząd zmusza obywateli do zakupu usługi i zamierza karać tych, kórzy usługi nie kupią.

Według różnych szacunków jest obecnie w Ameryce ponad 30 milionów ludzi (na 307 mln obywateli), którzy nie korzystają z ubezpiecznia medycznego. Jest to duży, leżący odłogiem, rynek.  Łakomy kąsek, któremu od lat przyglądają się politycy nad Potomakiem, podobnie jak od lat zabiegają o niego domokrążcy sprzedający polisy różnej maści, reklamodawcy oferujący prywatnego doktora dla ciebie i psa i…nic. Nie mają pieniędzy, nie chcą usługi, nie potrzebują jej; Milcząca Trzydziestka nie otwiera drzwi.

W minioną niedzielę Doktor Obama przyszedł po te pieniądze. Chcecie opiekę zdrowotna czy nie, zmusimy was do tego rządowa ustawą, która poprawi wam życie na lepsze. Według tej w istocie  „historycznej” ustawy jeśli nie wykupisz polisy medycznej – zapłacisz karę. Aby egzekwować nowe prawo urząd podatkowy (Internal Revenue Service)  powoła ponad 16 tysięcy nowych pracowników, którzy – jak policjant na drodze – karać cię będą co roku mandatami od $90 dolarów lub 1 % zarobków wzwyż, aż do $695 lub 2.5 % twoich zarobków za lekceważenie swojego zdrowia.

To jednak nie jedyny powód dla którego 60% Amerykanów nie chce powszechnej opieki medycznej. Aby zrozumieć opór narodu potrzeba zrozumieć jego ducha.

In God we Trust (Bogu Zawierzamy)

Amerykanie cenią sobie wolność. „Life, Liberty and Pursuit of Happiness”  (Zycie, Wolność i Dążenie do Szczęścia) zapisane jest w Deklaracji Niepodległości i 5. poprawce do Konstytucji. Są to niezbywalne prawa człowieka pochodzące od Boga, którego prawa na ziemi usiłowali imitować twórcy konstytucji,  co w Ameryce m.in. upamiętniamy tablicami 12 przykazań w sądach,  i credo In God We Trust (Bogu Zawierzamy) na monetach.

Cała reszta  należy do nas – wolnych ludzi dążących do szczęścia w wolnym kraju, którego cechą podstawową jest możliwość dokonywania wyboru. Wyboru samochodu którym jeżdżę, domu który chcę kupić, Boga w którego chcę wierzyć czy sprzedawcy z którego usług chcę skorzystać.

Nigdzie w konstytucji nie ma zapisu gwarantującego Amerykanom lekarza. Podobnie jak konstytucja nie gwarantuje obywatelowi samochodu , domu, żony, dzieci i wczasów na Hawajach. Zatem opanowany przez demokratów Kongres pod przewodnictwem Obamy po raz pierwszy w historii przejął na siebie uprawnienia Boga, a Pan Prezydent stał się Panem Doktorem, który każe pacjentowi zażyć lekarstwo, którego pacjent -patrząc na wyniki ankiet- nie chce. Co więcej pacjent chciałby skorzystać z usług innego lekarza ale Pan Doktor Obama na to nie pozwoli. Doktor O. wie lepiej czego pacjentowi potrzeba.

Tę sprzeczność nowej ustawy z konstytucyjnymi zapisami wytknęli demokratom republikanie i w sądach 36 z 50 stanów zamierzają teraz kwestionować jej zgodność z konstytucją.

Przegrane bitwy prezydenta

Innym powodem niechęci pacjentów Obamy jest sposób w jaki demokraci, przeważający w obu izbach władzy ustawodawczej przepchnęli tą historyczną ustawę przez Kongres.

Od momentu objęcia władzy prezydent Obama tracił stopniowo popularność do poziomów najniższych w swej krótkiej prezydenckiej historii (46% aprobaty, 18 marzec, Gallup).  Aprobata dla działań kongresu demokratów jest już absolutną katastrofą;  80 % społeczeństwa nie aprobuje jego pracy.

Obama walczył i poległ w bitwie o ustawę Limit i Handel (kontrolowanie przez rząd kosztów energii), walczył i poległ w bitwie o Guantanamo, walczył i poległ w bitwie o gospodarkę, która mimo wpompowanych pakietów stymulacyjnych utrzymuje bezrobocie na poziomie ponad 10% choć prezydent zapewniał, że jak wpompujemy w rynek pieniędze bezrobocie nie wskoczy na więcej niz 8.5%.

Pakiet stymulacyjny wyszedł w Amerykę… i nie wrócił w postaci nowych miejsc pracy. Wyszły natomiast na jaw skandaliczne deale majstrowane przez demokratów miliardami społecznych pieniędzy: $219 tys. na promowanie zdrowych zachowań seksualnych studentek Uniwersytetu w Syracuse, ponad $8 tys. dla uniwersytetu na Florydzie na badanie zachowań myszy po spożyciu alkoholu, $200 tys. dla uniwersytetu w Californii na podróże studentów do Afryki, żeby zbadać dlaczego murzyni w Ameryce głosują, jak głosują, $50 tys. na obchody Dnia Ziemi w Minnesocie czy $1.5 mln dla uniwersytetu w Oklahomie na wysłanie 3 (słownie trzech) badaczy na Alaskę by zbadali jak tamtejsi dziadkowie przekazują wiedzę wnukom.

Jedyny wyraźny przyrost miejsc pracy jaki stworzył Obama i jego ekipa widać w sektorze rozbudowującej się administracji państwowej przyjmującej 10 tys. nowych pracowników miesięcznie ze średnia płacą $70 tys. rocznie ($40 tys. zarabiają zatrudnieni w sektorze prywatnym).

Polityczna chucpa

Ludzie to widzą i ogarnia ich złość. W tradycyjnie demokratycznych stanach New Jersey i Virginii demokraci przegrywają fotele gubernatorów. W czterech stanach kluczowych dla nadchodzących wyborów do Kongresu, urzedujący demokraci przyjęli Obamy pieniądze i dali z politycznej sceny drapaka przechodząc na emeryturę.

I wtedy raptem w Massachusettes  –  królestwie Teda Kennedy’ego – wyborcy wybierają republikanina Scotta Browna do Senatu. Wraz z jego zwycięstwem misterna układanka głosów potrzebnych do przepchnięcia ustawy Obamy o powszechnej opiece medycznej leży w gruzach;  demokraci nie maja większości…

Przejście tej ustawy przez Kongres staje się teraz dla Obamy szekspirowskim być albo nie być. Mimo wielu prób takiej sztuki nie dokonał jescze żaden prezydent w historii.  Hm…Mamy Izbę Reprezentantów  w swoich rękach, mamy Senat, a tu raptem brakuje jeden głos….

Zacznijmy tango nad Potomakiem: Connecticut dostanie od Prezydenta: $100 milionów na nowy szpital. Louisiana: $300 milionów w subsydiach na upadający rządowy program opieki medycznej Medicare. 11 innych stanów-  łącznie $8.5 mld – na to samo. Jedyne co reprezentanci tych stanów w Izbie musza zrobić to nacisnać przycisk na TAK.  Wiadomo ze republikanie glosować beda na NIE. Ale nawet wsród sceptycznych demokratów nie mamy potrzebnych  głosów…

No problem: przeciwnika aborcji, kongresmena Stupaka, kupimy prezydencką dyrektywą, że ustawa nie będzie finansować aborcji. Nieważne, że dyrektywa to tylko kartka papieru, która może wrzucić do kosza każdy prezydent po mnie…

Przeciwnika ustawy, demokratycznego kolegę Dennisa Kucinicha prezydent Obama zaprosił na wspólny lot prezydenckim Ogonem Numer 1 (samolot Air Force One). Kucinich wsiadł w Maryland,  jako przeciwnik ustawy. Wysiadł 48 minut później w Cleveland jako ustawy zwolennik. Doktor Obama ma głos, który leczy.

Cztery głosy,  które zmieniły Amerykę.

Na tak przygotowany grunt spikerka Izby, Nancy Pelosi, trzecia osoba w państwie, podsuwa plan by przewalić ustawę przez kongres wykorzystując procedurę prawną stosowaną w ustawach budżetowych. W języku polityków z Waszyngtonu manewr polega na debacie nad ustawa bez groźby obstrukcji parlamentarnej, bez tych krąnbrnych,  liczących wydawane dolary, republikanów. W języku kowbojów z Teksasu byłby to strzał w plecy i zza węgła.

Republikanie też tak strzelali ale w ustawach budżetowych. W przypadku reformy służby zdrowia chodzi jednak o systemową transformację Ameryki wpływająca na 1/6 amerykańskiej gospodarki. Zabieg tak historyczny, że kongresmen John Dingell ofiarował Pelosi ten sam młotek, którym przyklepał w 1965 r. historyczną ustawę o rządowej opiece medycznej o nazwie Medicare (nb.dzisiejszego bankruta wymagającego ciągłego dofinansowywania przez państwo).

Kiedy w niedzielę wieczorem rozpoczęła się w Kongresie pukawka, żaden ze 178 republikanów nie głosował na tak.  Nawet 33 demokratów głosowało na nie. Dziewięć głosów zmieniło Amerykę. Obama dostał swoje miejsce w historii.

Ameryka jeszcze nie zdaje sobie w pełni sprawę z konsekwencji tego co się stało. IRS zacznie ściągać pieniądze za dwa lata. Koszt powszechnej opieki medycznej liczony na ponad trylion dolarów uderzy w naród już po następnych prezydenckich wyborach. Kanadyjczycy, mający powszechną opiekę medyczną, póki co przyjeżdżać będą jeszcze przez jakiś czas do Ameryki na leczenie. Zaklepani na 5 miesięcy z góry na wizytę u lekarza pacjenci z Massachusetts (gdzie obowiazuje powszechna opieka medyczna)  nadal latać do Virginii by być przyjętymi od ręki. Leczenie biednych będzie subsydiowane przez bogatych. To znaczy tak długo, jak długo starczy im pieniędzy.

Mariusz Max Kolonko -  Nowy York

www.maxkolonko.com

Mówią też, że mają własny język symboli, którymi ostemplowali znane budowle Ameryki i podstawową walutę, jaką posługuje się dzisiejszy finansowy świat – amerykański dolar. Nie wierzysz? Spójrz na symbol niedokończonej piramidy na papierowym dolarze albo plan Waszyngtonu i połącz linijką ulice biegnące do Białego Domu.

Iskry Plonącego stosu…

Przywiązany do pala człowiek po raz ostatni powiódł wzrokiem po okolicy. Wiatr znad rzeki zmierzwił mu długie, siwe włosy, kryjąc grymas bólu, kiedy płomień chwycił się pni i zaczął kąsać mu stopy. Kiedy konał w płomieniach, jego krzyki rozbrzmiewały w bijących dzwonach katedry Notre Dame. Był 18 marca 1314 roku. Umierał ostatni wielki mistrz templariuszy Jacques de Molay. Słowa klątwy pod adresem oprawców, które wykrzyczał w ostatnich chwilach życia, poszybowały z iskrami w niebo i ziściły się, nim minął rok. W czasie polowania króla Francji Filipa IV śmiertelnie poturbował dzik, papież Klemens V zmarł na zaparcie jelit, zaś – według przekazów – w jego trumnę uderzył piorun – paląc niemal doszczętnie zwłoki.

Piątek, trzynastego

Egzekucja kończyła ciąg zdarzeń zapoczątkowany rok wcześniej, kiedy w piątek, 13 października 1313 roku, rycerze Zakonu Templariuszy zostali aresztowani. Dlaczego? Czyniąc długą historię krótką: doszli do olbrzymiej fortuny i wpływów, które zagrażały pozycji Kościoła i ówczesnemu układowi władzy. Odtąd templariusze zeszli do podziemi, kultywując tradycje zakonu. Była nią m.in. umiejętność wznoszenia budowli architektonicznych, które do dziś zadziwiają świat. Wszak mason znaczy tyle, co murarz, w dawnej Polsce mularzem zwany. Tajne loże masońskie spadkobierców templariuszy pojawiły się w Szkocji i Anglii, stamtąd przybyli do tworzącej się ponad dwieście lat temu Ameryki, odciskając na nowej demokracji swe symbole, gdzie się tylko da.

Plan Waszyngtonu…

…przygotował w 1791 roku Pierre L’Enfant z polecenia “sprawdzonego” masona, George’a Washingtona. Jeśli przyłożysz linijkę do dzisiejszego chaosu dróg dystryktu Waszyngton, zobaczysz regularny masoński pentagram utworzony z ulic Massachusetts Ave., Rhode Island Ave., Connecticut Ave., Vermont Ave. i K Street NW z Białym Domem u szczytu. Masoni kładli kamienie węgielne w niemal każdej większej budowli amerykańskiej stolicy m.in.: Kapitolu, gdzie obraduje Kongres, Białego Domu i Monumentu Waszyngtona z wierzchołkiem w kształcie piramidy. Jeśli wybierzesz się na spacer po mieście, zobaczysz symbole cyrkla i węgielnicy na rogach sądów, szkół, kościołów i świątyń, włączając jeden z najwspanialszych zabytków amerykańskiej architektury: Dom Świątyni, zwany Domem Templariusza, siedzibę masonów wzniesioną w 1911 roku.
Historia pokazuje, że masoni mieli zwyczaj projektowania zabudowy amerykańskich miast w geometrii swoich symboli. Plan miasta Sanduski w Ohio z 1818 roku, sporządzony przez masona Kilbourne’a, zawiera również masońskie symbole – cyrkiel i węgielnicę – w układzie ulic.

Masońska trzynastka…

…roku 1313, feralnego dla templariuszy i ich spadkobierców, masonów, jest w ich historiozofii cyfrą magiczną i znaczącą dla funkcjonowania świata stworzonego przez Stwórcę, czyli wg masonów-murarzy: Wielkiego Architekta reprezentowanego przez Wszechwidzące Oko – kolejny masoński symbol widoczny na np. amerykańskim dolarze. Masońska Trzynastka jest znacząca dla funkcjonowania naszego świata, co nie znaczy, że szczęśliwa. I tak: samochód Księżnej Diany uderzył w 13. filar paryskiego tunelu. Statek kosmiczny Apollo 13 nawalił 13 kwietnia. Bombowiec Enola Gay zrzucił bombę na Hiroszimę w Misji Numer nr 13. Papież Jan Paweł II został postrzelony 13 maja. Pechowa trzynastka daje się nam tak we znaki, że w Ameryce trudno znaleźć pokój hotelowy o numerze 13 bądź piętro 13 w windzie. W tym roku Microsoft podał, że nie będzie wersji numer 13 oprogramowania Office. Prosto od 12 programiści przeszli do wersji 14.

Tymczasem spójrzmy na amerykański dolar. Po prawej stronie banknotu jest wizerunek Wielkiej Pieczęci Stanów Zjednoczonych. Widzimy orła, który trzyma 13 strzał i gałązkę oliwną z 13 liśćmi i 13 owocami. Nad głową ma 13 gwiazd, na piersiach tarczę, która ma 13 pasów. Napis: “E Pluribus Unum” (z wielości jedność), to w sumie 13 liter. Napis nad piramidą: Annuit Coeptis, to znowu liter 13. Sama niedokończona piramida ma 13 stopni. W pieczęci Amerykańskiego Departamentu Skarbu, widocznej również na tym banknocie, zobaczysz między wagą a kluczem inny masoński symbol: węgielnicę z 13 gwiazdami. Te mają symbolizować 13 pierwszych kolonii Ameryki. Podobnie jak 13 pasów na amerykańskiej fladze, którą w uroczystościach pogrzebowych składa się w trójkąt… 13 razy.

Nowy porządek świata

Jeśli na Wielką Pieczęć Stanów Zjednoczonych nałożysz heksagram, otrzymasz w jego rogach anagram S-M-O-N-A… albo: MASON. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że Wielka Pieczęć sygnowała wszystkie istotne dla biegu dziejów naszego świata dokumenty Ameryki, można pokusić się o teorię, że masoni stemplują nią “Nowy Porządek Świata” – o którym 9.11., nie 2001 roku (atak na WTC), a 9.11.1990 roku mówił w przemówieniu do Kongresu George Bush, ojciec obecnego prezydenta USA G.W. Busha. I jeden, i drugi to masoni. Ci, którzy nie rozumieją uporu Busha juniora w sprawach polityki zagranicznej USA wobec Iraku, nie pamiętają o historiozofii masonów i krucjatach templariuszy przeciw muzułmanom. Jeśli zaś założyć, że masoni rządzą Ameryką, czy rządzą też i światem?

- Światem rządzi pieniądz – zagadkowo odpowiada mi jeden z mistrzów znanej loży masońskiej. Po czym z tajemniczym uśmiechem godnym Giocondy wręcza mi dolara i lupę i zostawia samego w mroku masońskiej biblioteki. Przykładam szkło tam, gdzie wskazał palec Wielkiego Mistrza… i oto w prawym górnym rogu waluty, którą obraca codziennie nasz świat, z “dziupli” nad cyfrą 1 spogląda na mnie miniaturowa sowa – tajemny masoński symbol.

Dwa miesiące temu zadzwoniłem w tej sprawie do Departamentu Skarbu USA. Do dziś nie otrzymałem odpowiedzi, skąd się tam wzięła.

photo:Błażej Sedzielski / ONS

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 1988 roku mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polsko-amerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Tłumaczenie publikacji Maxa Kolonko w The Huffington Post cytowanej przez największy dziennik w Ameryce, USAToday (1.9 mln nakładu).

Tydzień później Wałęsa trafił do specjalistycznej kliniki dla VIP w Warszawie. Skarżył się na ból kręgosłupa. Dwa tygodnie później bóle nie ustąpiły. „ Nie mogę wstać z krzesła – Wałęsa poskarżył się polskiej gazecie Super Express. „Jeśli stan mego zdrowia nie poprawi się, pozwę organizatorów do sądu” – powiedział.

W tym tygodniu Wałęsa nieoczekiwanie odwołał wizytę w Londynie, gdzie miał otrzymać honorowy doktorat honoris causa z filozofii Londyńskiego Metropolitan University.

„Wałęsa zrezygnował z wyjazdu za namową lekarzy – powiedziała Liz Walker, przewodnicząca brytyjskiego Stowarzyszenia Polskich Przedsiębiorców i Firm APEC –UK.” Od czasu niefortunnego upadku w Berlinie skarży się na bóle kręgosłupa” – dodała.

Wałęsa twierdzi, że nie czuł bólu aż do godziny 11 następnego dnia , kiedy podczas przerwy na kawę dla laureatow Nagrody Nobla, „nie mógł podnieść się z krzesła”. Organizator berlińskich uroczystości, Kultur Projekte Berlin, twierdzi co innego.

„Podczas pobytu w Berlinie Lechowi Wałęsie stale towarzyszył przedstawiciel organizatora”- powiedziała Simone Leimbach w odpowiedzi na pytania The Huffington Post. „Lech Wałęsa nie skarżył się na żaden dyskomfort i nie prosił o pomoc medyczną”.- dodaje Leimbach. Organizatorzy nie ofiarowali przeprosin dla Lecha Wałęsy za wypadek.

Niektórzy prawnicy zajmujący się sprawami odszkodowań powypadkowych przepytywani na okoliczność tej publikacji utrzymują, że ew. pozew Wałęsy ma szanse powodzenia.

„Zaszły dwie okoliczności” mówi jeden z nich zatrzegając anonimowość. „Pierwsza – doszlo do wypadku udokumentowanego na taśmie, druga – człowiek skarży się na bóle w następstwie tego wypadku.”

Do lekarzy należy decyzja czy doszło do uszkodzenia kręgosłupa. Zródła podają jednak, że lekarze badający Wałęsę w polskiej klinice tydzień po wypadku, nie stwierdzili trwałego urazu u Wałęsy.

Prawnicy twierdzą jednak, że mimo braku trwałego uszkodzenia, nadal możliwa jest kompensacja ofiary wypadku za jej wydatki medyczne, ból i cierpienie.

„Wielokrotnie podczas urazów, zwłaszcza kręgosłupa, pozew ma szanse powodzenia jeśli można udowodnić, że do wypadku doszło i jeśli wiemy, że klient odczuwał ból wkrótce po zajściu – twierdzi nowojorski prawnik specjalizujący się w odszkodowaniach powypadkowych.

Lech Wałęsa nie odpowiedział na zapytania The Huffington Post do czasu tej publikacji. W wywiadzie dla polskiego kanału informacyjnego TVN 24, Lech Wałęsa skomentował gorzko: Na coś trzeba umrzeć.”

Historia pewnej bryły węgla

Lecha Wałęsę zobaczyłem pierwszy raz w 1981 roku. Czasy były trudne, Solidarność poczęta na podstawie porozumień władz komunistycznych ze strajkującymi robotnikami w gdańskiej stoczni, miała zaledwie kilka miesięcy. Polacy byli zmęczeni, głodni i wściekli. Krew narodu Pułaskiego powoli osiągała apogeum wrzenia.

Ludzie się bali, że władza przyparta do muru przez robotników w Gdańsku zrobi jakiś prowokacyjny wygibas, żeby ściagnąć do kraju sowieckie czołgi, które „akurat w tym czasie” odbywały tuż za granicą wojskowe manewry Sojuz 81.

I wtedy stało się – lokalnego działacza solidarności, Jana Rulewskiego, protestującego w miejskim urzędzie w Bydgoszczy, policja usunęła z budynku głową do przodu. Zdjęcie pobitego związkowca obiegło miasto. Ludzie wyszli na ulice.

Mój ówczesny kolega szkolny Radek Sikorski (obecny Minister Spraw Zagraniczncyh Polski) poszedł na miasto z tzw. Bibułą – spisanymi przez nas wcześniej nielegalnymi ulotkami opatrzonymi godłem Uczniowskiego Komitetu Strajkowego solidaryzującego sie z robotnikami, którego stempel wydłubaliśmy z kartolfa (urządzenia drukarskie byly nielegalne, a komunistyczne władze wymagały rejestracji maszyn do pisania).

Ja zaś, poszedłem ukraść węgiel ze szkolnej kotlowni, by zanieść go babci kolegi, która nie miała czym palić w piecu. Wiedzieliśmy z Radkiem, że za jedno i drugie mogliśmy pocałować naszą karierę w Polsce „do widzenia.”

Bryła węgla była ciężka, duża i ledwie weszła do szmacianej siatki. Niosłem ją przez miasto, kiedy gruchnęła wieść: Lechu (jak go wszyscy potocznie wtedy nazywaliśmy) jest w miescie! W istocie – zobaczyłem go wkrótce jak stał na balkonie budynku i przemawiał.

Wałęsa mówił o wolności. Wałęsa – świetny orator – mówił naszym językiem; prostym, emocjonalnym i stanowczym. Mówił o prawach, których nie mieliśmy, życiu, na które nie było nas stać. Prawach do wolności i własności i prawie do godnego życia pozbawionego niegodnego reżimu.

Wałęsa mówił i mówił, a tłum rósł i rósł. Stałem w jego środku jak wryty- nastolatek, z siatką w ręku -słuchając Wałęsy i pierwszy raz w moim krótkim życiu, w ten chłodny marcowy dzień uwierzyłem, że wolność Polski nastąpi.

Gdy Lechu skończył mówić, tłum ruszył gdzieś przed siebie. Szybko rósł w siłę, coraz głośniej skandując Lech Wa-łęsa! Lech Wa- łęsa! Potem raptem stanął. Przed nami formował się zwarty, czarny monolit tarcz ZOMO (paramilitarnych oddziałów policji).

Policyjne pały poszły w ruch. Bronić się nie było czym. Gołe ręce robotników kontra uzbrojone oddziały trenowanych w biciu, dobrze odżywionych protektorów reżimu. Spojrzałem wtedy na bryłę węgla, którą niosłem w siatce i pomyślałem o zmarzniętej babci, która na nią czeka i że w Polsce węgiel nazywamy czarnym złotem.

Wziąłem bryłę węgla w ręce, uniosłem nad głowę i rzuciłem na bruk. Ręce robotników prędko poderwały rozbite kawały. Na ZOMO posypał się czarny grad. Ktoś innny ciskał kamieniami wyrywanymi z podziurawionej ulicy. Tak minął kolejny dzień walki o wolność.

Przypomniałem sobie o tym wszystkim, kiedy popijając martini w moim domu w New Jersey, zobaczyłem w telewizji Lecha Wałęse jak stał na ulicy w Berlinie przed rzędem plastikowych klocków symbolizujacych berliński mur. Bardzo chciałem żeby Lechowi to wyszło.

Jedyne co mnie wkurzało w tym widoku, to ekipa filmowa organizatorów jeżdżąca na segwayu, która co chwilę wchodziła w kadr relacji na żywo zasłaniając Wałęsę. Będąc 20 lat w biznesie produkcyjnym wiedziałem, że mają tzw. sztywną przepustkę, będą blisko wydarzenia, będą włazić wszystkim w kadr i jeśli nie wiedzą co robią, będziemy mieć problem. No i stało się.

Człowiek, którego nie obalił komunizm, groźby więzienia, internowanie, szantaże i polityczne intrygi – 28 lat po tym, jak podrywał z ziemi czarne złoto narodu i rzucał je złu w twarz – zachwiał się. Gdyby wtedy Lechu upadł – no, to byłby news. Ale ja wiedziałem, że nie upadnie. Nie „nasz” Lechu. Tak po prostu musiało już być.

Czy pozew sądowy pogrąży Lecha Wałęsę? Czy charyzma i historyczny image, którym się cieszy, ugnie się pod naporem małodusznych czasów w których żyjemy? Czasów, w których nie walczymy kamieniami i pięściami, a prawnikami i kruczkami, czasów w których ból i cierpienie mają zawsze wartość wyrażoną w pieniądzu? Nie, Lechu nie pozwie. Lech Wałęsa jest większy niż to.

Mariusz Max Kolonko -The Huffington Post

Tekst takze w dziale POLSKA The Huffington Post.

PS. Pełny tekst wyjaśnienia otrzymanego od Kultur Projekte Berlin:

We are of course aware of the fact that President Walesa has undergone a medical examination. During the rest of his stay in Berlin after 9 November, however, throughout which he was also constantly accompanied by one of our colleagues, he did not complain about any kind of discomfort and did not ask for medical help. Only upon his arrival back in Poland a couple of days later did he seek medical treatment. We have certainly been very concerned about this incident and the well-being of President Walesa, but we are in close contact with the Polish Embassy in Berlin and have been assured by them that they, too, have not been contacted by President Walesa regarding this matter and that there will not be any further consequences of this incident. Simone Leimbach

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie).

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne) jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: m.in. Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry, Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in. Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

photo:Błażej Sedzielski / ONS

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 1988 roku mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polsko-amerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Zamieszczony w Rzeczpospolitej tekst zawiera tyle ingerencji edytorskich i cenzorskich, że nie jest już właściwie moim tekstem. Poniżej zamieszczam mój tekst w oryginale.

Były agent CIA twierdzi, że potrzeba mu dwóch godzin, by po wylądowaniu w Warszawie otrzymać obraz z komórki każdego polityka w Polsce.

Polak uwielbia podsłuchiwać. Uwielbia też zbierać teczki i gromadzić je w szufladach przetwarzając je na asy wyciągane potem z rękawa. Taką mamy już naturę. My, nasi wschodnioniemieccy sąsiedzi i Rosjanie. Tego uczył nas przez ponad 40 lat aparat PZPR-owskiej władzy rodząc przez kilka pokolen podczłowieka:  Homosowietikusa – kreatury niskiej częstotliwości snującej się do dziś nad Wisłą jak wampirowaty opryszek po Bourbon Street z mrocznego hitu Stinga.

Homosowietikus, wyposażony w ubeckie myślenie, jak niewidoczne fale gamma przenika przez nasze społeczeństwo, nasze myślenie, postrzeganie świata, strefę zycia politycznego i dziennikarstwo. Brak precyzyjnej regulacji prawnej zjawiska podsłuchu jako narzędzia usłużnego społecznie i jego przydatność w tasowaniu politycznej koterii w Polsce, sprzyja dziś grupom wyposażonym w odpowiednie środki techniczne do dokonywania podsłuchowego fiku-psiku przy którym Watergate wygląda jak Trabant przy Cadillacu.

Widzę cię przez komorkę

Szef jednego ze Sklepów dla Szpiega w Nowym Yorku mówi, że jego najlepsi klienci pochodzą z Europy Wschodniej, Rosji i Polski. Największe wzięcie klientów za byłej żelaznej kurtyny mają osobiste wykrywacze podsłuchów, które – założone przy nadgarstku – ostrzegająco wibrują przy „przyjacielskim” powitaniu z noszącym nadajnik. Potem idą długopisy zapisujące też obraz i dźwięk,  kamery wielkości małego guzika w rozporku, okulary słoneczne nagrywające audio i wideo,  a nawet patrzące „do tyłu” oraz zegarki na rękę z okiem kamery ukrytym w zerze godziny 10.

Szefom korporacji oferujemy „podarunki” – trojańskie konie: portfele z cielęcej skóry z wprasowanymi nadajnikami i samochodowe breloczki z trakcją GPS (śledząc ruchy szefa korporacji, spotkania i miejsca mityngów możemy poznać zamierzenia firmy).

Panie-Homosowietikus wyposażamy w aparaty-szminki do robienia zdjęć przy robieniu ust i podróbki torebek Louis Vuitton rejestrujące obraz video w roździelczości lepszej niż ta, którą nagrywałem niegdyś telewizyjne korespondencje.

Homosowietikus-gruba ryba otrzyma od znajomego mi szefa dużej firmy antyszpiegowskiej zestaw do zdalnego uaktyawniania kamery w twojej komórce i zamieniania jej głośnika w aparat podsłuchowy. ów były agent CIA twierdzi, że po wylądowaniu w Warszawie, potrzeba mu dwóch godzin, by otrzymać obraz z komorki każdego polityka w Polsce (mam go na taśmie).

Kamera w szmince

Zauważyłem, że gdzieś od czasu afery Rywina, elektroniczny gadżet rejestrujacy fale głosowe stał się niezbędnym atrybutem wielu pnących się mozolnie po szczeblach kariery rodaków.  Stąd krzyk protestu samych dziennikarzy w materii ostatniej afery podsłuchowej jest dla mnie niezrozumiały.

Nasi dziennikarze notorycznie rejestrują telefoniczne rozmowy nie powiadamiając o nagraniu. W tym dźwiękowym piractwie króluja tabloidy tłumaczące się potem po sądach z nielegalnie uzyskanych nagrań i walczący o wynik antenowy publicyści różnej maści nagrywający do spółki z politykami haki na polityków, majstrowane w dźwiękoszczelnych gabinetach cieni. Tak dziś oburzone podsłuchiwaniem rozmów przez ABW środowisko dziennikarskie ledwie 3 lata temu nagradzało kolegów z TVN nagrodą Grand Pressu za inscenizacje podsłuchu w pokoju hotelowym posłanki Beger.

Kiedy przyjeżdżam  do Polski jestem stale na podsłuchu. Więcej, mam wrażenie jakbym był w jednym wielkim studiu nagraniowym. W hotelu kelnerki nagrywają mnie komórką kręcąc prosto„z ręki”. Siedzącemu w krzakach pod domem paparazzi ofiarowałem ciepłą herbatę, czapkę i 4. gigabajtowa kartę na foty. Nagrywała mnie była sympatia razem z mamą przyciśniętą do słuchawki i koleżanka „celebrytka”, która  „grała” mnie tak długo aż zaprotestował pikaniem mikroprocesor ogłaszając wykorzystanie cyfrowej pamięci.

Z jednym ze znanych polskich biznesmenów umawiam się na Nowym świecie i na przystanku, siedząc na ławce i zakrywając usta (gdyby skurczybyki wynajęły głuchoniemych czytających z ruchu warg, czy coś)  niczym Joe Pesci i De Niro w filmie Casino, omawiam wyniki piłkarskich spotkań. Nagrywali mnie szefowie telewizyjni w dźwiękoszczelnych gabinetach dyrektorów i sprzątaczki  na korytarzach sądów z mikrofonami ukrytymi w miotłach.

Cała koncepcja tarczy rakietowej, zaproponowana nomen omen nam Polakom – specjalistom od podsłuchu- oparta jest na wielkiej spółdzielni ucho instalowanej w wielkich kopułach radomów,  które predzej czy później staną u naszych czeskich sąsiadów – Homosowietikusów po kądzieli.

W Polsce Wielki Brat dziś już nie tylko słucha ale także widzi i ma całkiem juz duża Siostrę wyposażoną w markową torebkę z szybkostrzelnym aparatem ukrytym w szmince. I za każdym razem kiedy puszcza do ciebie oko, zapełnia zdjęciem twoją teczkę która ktoś, kiedyś zamieni na asy sypane z rękawa.

Mariusz Max Kolonko – Nowy York

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Amerykańska publika, która ma kłopoty, żeby przez pół godziny śledzić wydumany hokus pokus wiedźm z serialu na ABC, Eastwick potrafiła przez 180 minut gapić sie na srebrny spodek dmuchany przez oszołoma z Fort Collins.

Ameryka patrzyła, bo tak naprawdę wszyscy bardzo chcieliśmy, żeby w balonie dryfujacym nad polami hrabstwa Larimer, rzeczywiście było dziecko i żeby po wspaniałej akcji ratunkowej policji, straży pożarnej, myśliwców NORAD i unoszącego się nad wszystkim duchem Steva Fossetta, zrobił się nam happy end.

Kiedy dziecka nie było, poczuliśmy się oszukani, krzyczymy: lipa! i rzucamy teraz popcornem w ekran.

Arianna Huffington z lewa i Laura Ingraham z prawa biją media za to, że 40. latek z Colorado zrobił Amerykę w balona. Nie ma po co winić mediów. Media są takie, jaki jest kraj. Ameryka uwielbia oglądać dzieci głupich rodziców ratowane cudem z opresji.

Pamiętamy 11. latka z Ocean City w Maryland,  który minionego lata kopał na plaży tunel tak długo,  aż ten się na niego zawalił? Albo 5. latka z Hawthorne w Californii, który zakleszczył głowę ( nie rękę: głowę) w studzience kanalizacyjnej, gdy wpadły mu tam klucze?

A co z cheeleaderką NFL, która tyle nasłuchała się w mediach o ubocznych skutkach szczepionki przeciwko świńskiej grypie, że po zastrzyku dosłownie zacięła się i – jak kukułka- skanduje teraz oskarżenia przeciwko szczepionce?

Wszyscy stali sie bohaterami wieczornych news w Ameryce…Nikt w amerykańskiej prasie jakoś nie pyta: czy niewiarygodna historia nie jest przypadkiem historią niegodną wiary? Albo: gdzie byli rodzice tych dzieci?  Nie pyta, bo telewizja edukacyjna się nie sprzedaje. W cenie amerykańskich newsroomów są strażacy z dziećmi w rękach i zwierzęta wyciągane przez ekipy ratownicze z potrzasków. Nieprawdopodobne historie amerykańskich bohaterów zakończone happy endem.

Głowa kukułczego gniazda w Fort Collins dobrze zna te prawdę. Jego  „Fort Collins Project” kręcony tanią kamerą przez 11. letniego syna z trzyosbową ekipą produkcyjną miał łączną publiczność równą wysokonakładowej produkcji kinowej. Odkąd srebrny obiekt w kształcie spodka  (dlaczego spodka?) zerwał sie mu „przypadkiem” z postronka, rzekomo z dzieckiem w środku, dział PR oszołoma z Fort Collins działał jak dobrze naoliwiona hollywoodzka maszyna wykonując 6 telefonow po zdarzeniu, pierwszy do lokalnej stacji TV, dopiero trzeci na policję.

Bohaterski pilot balonowego programu odbił się od szelek Larry Kinga i obleciał telewizje śniadaniowe Ameryki, gdzie gospodarze do wyrzygania unosili pod niebiosa naszego 6. letniego bohatera,  który zupełnie juz ziemsko, rzygał ze zmęczenia na podłogę telewizyjnego studia.

Oszołom z Fort Collins osiągnął swój cel. Dostaliśmy dobry show – nie ma co narzekać. Mniejsza o rzygającego dzieciaka.

Teraz Nowy York najpewniej wprowadzi strefy bezprzelotowe nad miastem dla srebrnych balonów z sześciolatkami w koszach. Administracja FAA poprosi zapewne Baracka Obamę o pakiet stymulacyjny aby wykupić 6 latków z lotów balonowych planowanych przez żądnych sławy rodziców. Będą to też pieniądze potrzebne na pokrycie $2 milionów w kosztach produkcyjnych poniesionych w akcji ratunkowej pustego balonu: dwóch myśliwców NORAD, helikoptera Gwardii Narodowej,  policji i zespołów opieki medycznej na lądzie. Z perspektywy Hollywood to jest pikuś.

Jako scenarzysta miałem nadzieję, że ten remake Lotu nad Kukułczym Gniazdem zakończy się w pokoju cheerleaderki. Myślałem, że spojrzy na 6. letniego małego bohatera wynurzającego się ze srebrnego spodka,  cudem uzdrowieje i krzyknie: God! Bless! America!

Pewnie następnym razem.

Mariusz Max Kolonko -The Huffington Post

Huffington Post – jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie – prawie 9 milionów miesięcznie tzw. unique users – czytelników w lutym 2009). W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne)jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: jak Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, oraz celebrities: m.in., Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin.

Mariusz Max Kolonko – producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1. Wiecej  www.maxkolonko.com

Tłumaczenie publikacji Maxa Kolonko w The Huffington Post, 3 X 2009

Jest dla mnie niezrozumiałe (jako także polskiego obywatela)  że władze polskie mogą angażować autorytet państwa w obronę bądź co bądź słynnego ale w końcu zbiega. Tak bowiem należy rozumieć list szefa polskiej dyplomacji Radka Sikorskiego do amerykańskiej Sekretarz Stanu Hillary R. Clinton, zawierający (jak podają polskie media) prośbę do amerykańskich władz o ułaskawienie Polańskiego. Jest to interwencja na szczeblu ministerialnym, angażująca majestat państwa w sprawę uckieniera przed odpowiedzialnością prawną wymiaru sprawiedliwości obcego państwa za udowodniony czyn karalny.

Czy Polska, będąca w samym środku dyplomatycznej rozgrywki z Ameryką o tarczę antyrakietową, otrzyma Polańskiego w ramach ekspiacji za poświęcony na rzecz Rosjan, rakietowy deal? A może Polańskiemu należy się łaska, bo  jak podaje MSZ to „zasłużony reżyser”, którego filmy szef polskiego MSZ lubi?

Jeden z polskich reżyserów Krzysztof Zanussi nazywa 13. letnią ofiarę gwałtu „prostytutką”, którą mama sama wpychała do łóżka.

Czy można usprawiedliwić gwałt na nieletniej, stylem życia w Hollywood? Reżyserzy wiedzą najlepiej, że jak długo będzie istnieć przemysł filmowy, tak długo będą istnieć wannabe aktorki pragnące sławy i kariery. Ofiary jednak często milczą bo wiedzą, że skarga na policję jest równoznaczna z zejściem z aktorskiej sceny.

Anna Aplebaum – żona wspominaniego szefa polskiego MSZ Radka Sikorskiego pisze na stronach The Washington Post, że Polański już swoją winę spłacił opłatami dla prawników i utratą popularności. Polański w 2003 roku nie mógł przyjechać po odbior Oskara-  pisze dziennikarka, „nie może rezydować w Hollywood”. Surowość czynu Polańskiego łagodzi, zdaniem pani Applebaum, że ojciec Polańskiego przeżył obóz koncentracyjny w Mathausesn, mama zmarła w Auschwitz,  a żonę zabiła mu banda Charlesa Masona.

Nie chciałbym stanąć przed Sędzią Anne Appelebaum. Temida – mitologiczna bogini sprawiedliwości nie nosi w tym larum protestu opaski na oczach. Polański 32 lata temu stanął na skrzyżowaniu swego życia i świadomie wybrał tułaczkę po świecie, unikając wymiaru sprawiedliwości i spodziewanej kary, którą jest prycza w więzieniu w Chino.

Surowości czynu wcale nie osłabia fakt, że „było to dawno”, oskarżony tuła się po świecie. Nieszczęśliwe dzieciństwo powinno uszalachetnić, a nie stać się przepustką do niszczenia życia drugiego człowieka.

Amerykańskie prawo jest prawem precendensu:  historią interepretacji  litery prawa w odniesieniu do podobnych przypadków w przeszłości i osiągania decyzji wyroku poprzez analogie . Ułaskawienie Polańskiego mogłoby oznaczać, że Ameryka musiałaby zrewidować wyroki maniaków seksualnych siedzących w więzieniach i zaprzestania ścigania tych, którzy dotąd skutecznie unikają odpowiedzialności za swoje czyny.

Swiat pełen jest miłych i zdolnych ludzi, którzy siedzą w więzieniu za błędy, które popełnili na rozstaju swoich dróg.  Polski reżyser powinien stanąć przed sądem. Do tego czasu ostatni rozdział tej niefortunnej historii, nie będzie mieć swego końca.

Mariusz Max Kolonko - The HuffingtonPost

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie – prawie 9 milionów miesięcznie tzw. unique users – czytelników w lutym 2009)

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne)jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: jak Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry , Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in., Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

Tak bardzo, jak bardzo ta prawda nas, Polaków boli, Polska jest w tej grze jedynie pionkiem – nie królową -i  to w dodatku pionkiem poświęconym w celu uzyskania przewagi: Gambicie Obamy, który można było przewidzieć.

RUCHY WSTęPNE

Kandydat na prezydenta, B. Obama zapewniał, że jako prezydent pozostawi tarczę rakietową jako koncepcję obronną USA, o ile będzie to system sprawny. Czy Obama kłamał? Nie. W języku polityki jego wypowiedź zawierała dwa elementy: Tarcza rakietowa pozostanie głównym elementem obronnym USA. Fakt. Drugi człon oświadczenia był warunkowy: kontynuacja systemu w zależności od jego efektywności, zostawiała przyszłemu prezydentowi niezbędne pole manewru w tej kwestii.

Taką samą furtkę zostawił Bush w pakcie Sikorski – Rice o budowie komponentów tarczy w Polsce, wyposażajac umowę w  klauzulę „przesuwającą rakiety Patiot z Niemiec do Polski ze 100 osobową obsługą amerykańskich żołnierzy w razie problemów z wdrażaniem koncepcji tarczy rakietowej w Polsce.”

Sekretarz obrony USA, Gates podczas mityngu ministrów obrony NATO w Krakowie, 20 lutego 2009 przypomniał polskim sojusznikom, że „już rok temu (za prezydentury Busha) sygnalizował Rosjanom, że jeśli nie będzie irańskiego programu rakietowego, nie będzie potrzeby budowy silosów dla interceptorów w Polsce”.

11 Lutego 2009, podsekretarz Stanu d/s politycznych William J. Burns przekazał poufny list Obamy do Miedwiediewa. Polski MSZ musiał znać te notatkę choćby dlatego, że treść listu przeciekła do dziennika New York Times: „jeśli Rosja pomoże zlikwidować zagrożenie ze strony Iranu, nie będzie potrzeby budowania sytemu obrony rakietowej w Europie Wschodniej.”

Do tak przygotowanej szachownicy zasiedli dwa miesiące później w Londynie w swym pierwszym spotkaniu Obama i Miedwiediew, dogrywając los polskich instalacji tarczy w spotkaniu w Moskwie. O tym, że Polska podstawiła mocarstwom stolik do powyższej gry pisałem trzy dni później w artykule Polskie Emocje i Amerykański Pragmatyzm, Rzeczpospolita, 5 kwietnia 2009.

Wydaje się mało prawdopodobne, by polski MSZ nie śledził tego dialogu mocarstw toczącego się ponad naszymi głowami. Dlaczego zatem odnieść można wrażenie, że polskie władze sa wrześniowym gambitem Obamy zaskoczone?

A może zaskoczenie rządzących jest elementem swoistej populistycznej gry przed narodem, który tarczy rakietowej nie chce, a jednak, zamiast się teraz cieszyć, krzyczy za polskimi mediami: zdrada! Może lepiej grać w rankingi popularności, a po przegranej partii zwalić wszystko na amerykańskich cwaniaków? Może cena za etykietę wykiwanych jest mniejsza niż cena, którą można by zapłacic, gdyby próbować uświadamiać Polakom, że droga do uznania świata nie wiedzie koleiną utrzymywania mitu Polski jako kraju Misji, kraju Szachowej Królowej, a nie jakiegoś tam pionka w grze supermocarstw? Może czas na polski pragmatyzm i szczerą rozmowę władzy ze społeczeństwem?

OFIARA POLSKIEGO PIONKA

Gambit Obamy poświęcił Polskę wobec realnego zagrożenia pierwszym w historii zaczepnym atakiem nuklearnym planowanym na Izrael. Precyzyjniej: groźbą unilateralnego ataku Izraela wobec tego zagrożenia na instalacje irańskie w pobliżu Natanz.

W Jeruzalem nikt nie ma najmniejszych wątpliwości, gdzie poleci pierwsza rakieta z głowicą nuklarną irańskiego „programu energetycznego” i dla Izreala jest to walka o byt w której mało jest miejsca na kompromisy. Wystarczyło obejrzeć miny polityków na zdjęciach z „przyjacielskiego” spotkania Obamy i Netanjahu w Białym Domu, gdzie w półtoragodzinnej rozmowie w cztery oczy premier Izreala miał uświadomić Obamie kto jest kto i co jest co na szachownicy Bliskiego Wschodu.

Izreal od dwóch lat przygotowuje się do siłowej opcji unilateralnego zlikwidowania instalacji w Iranie ćwicząc nocne loty pilotów do Gibraltaru i z powrotem. Parokrotnie za prezydentury Busha, Izreal starał się o prawo przelotu dla swoich bombowców nad kontrolowanymi przez USAF strefami  bezprzelotowymi w Iraku. Bush zgody nie dał bo raz, izrealsko-irańska pukawka na osi Eurazji może mieć nieprzewidywalne konsekwencje międzynarodwe, dwa, jeśli nie byłoby irańskiego zagrożenia nie byłoby potrzeby ustawiania Rosjanom radaru w Czechach do podsłuchu rosyjskich oligarchii finansowych, a temu „tarcza” Busha miała służyć przede wszystkim.

(czytaj tekst MMK w Superexpressie)

Izraelski wywiad, powszechnie uważany za jeden z najlepszych na świecie, sygnalizuje, że Iran jest bliżej posiadania broni nukleranej, niż donoszą o tym raporty CIA.  Widać to choćby po niepokoju jaki panuje na osi Eurazji: Turcja ogłasza chęć zakupu systemu obronego SM3 (ponad $ 1 miliard jeden) mając gotowy deal na Patriot Pac-3. Podobnie o system antyrakietowy pukają do producenta (Raytheon) kraje arabskie.

Izreal pracuje od 10 lat nad własnym systemem rakietowym po doświadczeniach z dziurawym systemem Patriot,  który nie przechwytywał skutecznie irackich rakiet Scud w 1992 r. Aby uspokoić unilateralne zapędy Izreala Amerykanie wyposażyli w ub. roku izrealską bazę Negev w FBX-T, ruchomy system radarowy firmy Raytheon zdolny wykrywać, szybkość i trajektorię lotu każdego obiektu wielkości bejsbolowej pilki lecący w powietrzu z odległości 4,700 km, ale dla Izrela to za mało. Mało, ponieważ Rosja naciskając na eliminację tarczy, buduje od dwóch lat dla Ahmadinedżada szczelny system antyrakietowy S-300, który odsunie groźbę izrealskiego chirurgicznego ataku na długi czas. To w tej właśnie sprawie, na tydzień przed Gambitem Obamy, premier Izreala pojechał prywatnym jetem milionera Y. Maimana do Moskwy z tajną misją, by zatrzymać gotową już transakcję, grożąc rozwiązaniem siłowym i wymuszając Gambit Obamy.

Rosjanie nie chcą opcji siłowej Izreala z Iranem, m.in. dlatego, że poza możliwością (jak widać skutecznego) przetargu z Ameryką w sprawie eliminacji podsłuchu radarowego w Czechach liczą, że zacieśnienie sankcji na Iran (czwarty eksporter ropy na świecie) podniesie ceny ropy na rynkach i podwoi zyski rosyjskich oligarchów.

GRA śRODKOWA

Trzy systemy SM3 wystarczą do obrony Europy. Kto je dostanie? Obama obiecuje Rosjanom zbliżenie do systemu zbiorowego bezpieczeństwa Europy więc, jak podają źródła, wybór padnie na rosyjską bazę w Azerbejdżanie. Drugi otrzyma Turcja, trzeci Izrael, który deklaruje teraz porzucenie opcji siłowej. Stacja radarowa FBX-T w Izraelu jest już obsługiwana wyłącznie przez Amerykanów, a SM3 broniłby także przed rakietami Syrii i tymi instalowanymi do ochrony baz rosyjskiej floty budowanych w syryjskich portach Tartous i Latakia. Czy, jak zapewniał Sekretarz Obrony Gates, system SM3 otrzyma Polska, stojąc na straży bezpieczeństwa Europy? Czy polski pionek ma jakiś ruch na rysującej się szachownicy?

Gambit Obamy jest wariantem taktycznym. Za rok będzie inny Kongres – za 3 lata, być może, nie będzie Obamy. Tarcza antyrakietowa jest i pozostanie, podobnie jak podpisy na dokumentach sprzed roku. Jeśli jest natomiast jakiś moment na wyjście z symboliki polskiej obecności w Afaganistanie, to chyba jest to dobry czas. Ameryka rozumie logiczne posunięcia. Polski pionek ma jeszcze kilka ruchów lepszych niż wizyty w Białym Domu z kolorowymi folderami Mazur i narodowe szarże nad Potomac,  po wizy.

Mariusz Max Kolonko

ps. 1

w drukowanej w Rzeczpospolitej wersji redakcyjny chochlik wprowadził błąd-  zamiast cytowanego u mnie Podsekreatrza Stanu ds Politycznych, b. Ambasadora w Rosji,  Williama J. Burnsa pojawił się  Nicholas Burns Podsekretarz Stanu za rządów Busha.

ps 2

z zupełnie już jednak dla mnie niezrozumiałych powodów redakcja arbitralnie wycięła z przedruku tekstu w RP ważne zdanie:

Gambit Obamy poświęcił Polskę wobec realnego zagrożenia pierwszym w historii zaczepnym atakiem nuklearnym planowanym na Izrael. Precyzyjniej: groźbą unilateralnego ataku Izraela wobec tego zagrożenia na instalacje irańskie w pobliżu Natanz.

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com