Telewizja publiczna była upolityczniona za PIS, będzie upolityczniona za rządów Platformy, a o czujności jej polityków w tej kwestii świadczy pierwsza decyzja nowego prezydenta obsadzająca sympatykami dwa stanowiska KRRiT.

Upolitycznienie TVP jest stanem trwałym przeszłych i przyszłych wariantów politycznych mariaży w Polsce i ten fakt polskie społeczeństwo musi przyjąć wreszcie za fakt trwały, wynikający z istniejących w Polsce relacji miedzy światem mediów i światem władzy.

W relacji tej okiełznanie publicznego nadawcy jest partiom niezbędne do taniej i efektywnej promocji partyjnej agendy i podnoszenia rankingów rozpoznawalności polityków. Tak długo, jak długo TVP będzie spółka skarbu państwa nie ma zatem mowy, żeby coraz to nowe elity władzy odpuściły sobie wskakiwanie na telewizyjnego rumaka, którego trzymać będą w ryzach na mocy tasującego się co jakiś czas układu politycznych sił.

Dyskusja nad „odpolitycznieniem” tej instytucji służy również politycznym i dalej, ekonomicznym interesom przeróżnych grup nacisku walczących w tej dyskusji o swoje. Np. tzw. twórcy walczą o telewizję publiczną, by m.in. produkować i prezentować na jej antenie niszowe produkcje, które żadną miarą w świecie współczesnych mediów nie miałyby prawa zaistnieć w szerokim rozpowszechnianiu. Zaś np. koncern Agory, zgodnie z naturą każdego koncernu, chciałby najpewniej odpolitycznienia TVP poprzez jej marginelizację bądź wręcz parcelizację umożliwiającą własne wejście na rynek telewizyjny i stworzenie prasowo-telewizyjnej oligarchii medialnej stanowiącej de facto w polskich warunkach czwartą władzę.

Jeżeli więc chcecie państwo odpolitycznić TVP, proszę, sprywatyzujcie ją (powodzenia) lub pozbawcie ją upolityczniającego ją pionu informacji i róbcie telewizję publiczną, jak w Ameryce , bez srticte newsowego dziennika. Tyle wystarczy, by zainteresowanie polityków tą stacją spadło do minimum. Jasne, że ten sposób odpolitycznienia TVP jakoś nie przychodzi nikomu do głowy i nic dziwnego. Zadna władza nie zrezygnuje z dostępu do mikrofonu. Nie po to walczyła o scenę.

Tymczasem telewizja upolityczniona może być atrakcyjna. Upolityczniona jest Fox News w Ameryce, a mimo to jest najczęściej oglądaną stacją na rynku. Ale żeby taką telewizję robić trzeba znać biznes telewizyjny i zasady, na których ów działa.

Muppety polskiego dzienikarstwa

Muppety – dziennikarze pozycjonujący się w hierarchiach redakcji, żeby przetrwać, są dodatkowym elementem upolityczniającym rynek mediów w Polsce, a zwłaszcza, TVP. Taki Muppet telewizji publicznej doskonale wie, z której strony nadciąga polityczny wiatr i potrafi tak zmontować materiał, żeby wpisywał się w tor, po którym telewizyjny rumak mknie. Robi to sam z własnej woli bo wie, jakiej roli oczekują od niego reżyserzy spektaklu, który rozgrywa się na scenie.

Czasami na tej scenie świat polityki wiruje tak szybko, że nasze Muppety gubią sę w swych rolach i rzeczywiście wywołują uśmiechy publiczności, kiedy domagają się zdjęcia z anteny własnych popisów. Natomiast w okresach politycznych przesileń Muppety TVP ogarniać może stan katatonii, biernego wyczekiwania na rozwój wypadków na scenie polityki. Katatoniczny Muppet na niepewnej scenie na wszelki wypadek unika grania głównych ról, żeby dać się nieco zapomnieć przyszłemu kierownictwu, czego przykładem były kłopoty z kompletowaniem reprezentacji TVP do przepytywania kandydatów w prezydenckich debatach wyborczych.

Murdoch nadchodzi

Jeszcze niedawno telewizja publiczna była koniem przeznaczonym do rzeźni. Wyraźnie proliberalne w przekazie dzienniki TVN zaspokajały oczekiwania układu politycznej władzy do promocji rządzenia. Ale oto na naszej medialnej Wielkiej Pardubickiej pojawił się Jeździec z Głową (w odróżnieniu od tych, bez głowy).

Rupert Murdoch, szef News Corporation, drugiego po The Walt Disney Co. medialnego koncernu świata,wycofał się z $50 mln inwestycji w TV Puls ale bynajmniej nie wycofał się z Polski. Nasz rynek telewizyjny jest 5. rynkiem w Europie. Pod względem populacji jest to największy rynek w Europie Centralnej i Wschodniej o dużych możliwościach rozwoju rynku reklam i są to warunki do uprawiania biznesu w których Murdoch czuje się najlepiej. Przesunięcie Markusa Tellenbacha ze SKY Deutschland, gdzie News Corp. ma ponad 45 % udziałów na fotel szefa TVN, zwiastować może rychły come back Murdocha na polski rynek jako udziałowca tej stacji.

Gdyby tak się stało Platforma straciłaby swojego proliberalnego sprzymierzeńca, gdyż wszystko co robi Murdoch w telewizji jest centrowo-konserwatywne. Taki jest wprowadzony na rynek w Ameryce w 1996 r.przez Murdocha kanał informacyjny FoxNews, niekwestionowany obecnie lider stacji newsowych bijący w wynikach oglądalności MSNBC i CNN razem wzięte, nieraz nawet 3 do 1. Prowadzona przez tę stację polityka prezentowania informacji w sposób fair and balanced – uczciwego i zbalansowanego przekazu służy de facto do promocji konserwatywnej agendy stacji. Koncepcja telewizji Murdocha sprawdza się w społeczeństwach uważnie śledzących życie społeczno-gospodarcze kraju, a zwłaszcza w momentach kryzysowych.

To właśnie brak balansu między różnymi punktami oparcia władzy powoduje, że liberalne media w Ameryce przechodzą obecnie kryzys. Wychylony na liberałów New York Times przed bankructwem uratował meksykański bilioner pożyczką $250 mln oprocentowaną aż na $14% . Liberalny Boston Globe – w kryzysie. Liberalny Newsweek – to samo. Proliberalne telewizyjne sieci informacyjne MSNBC i NBC tracą widzów także i dlatego, że publika w społeczeństwach nowoczesnych, bądź uczulonych na fałsz (a do tej drugiej grupy polskie społeczeństwo się zalicza), skrupulatnie wyczuwa i punktuje przed telewizorami każdą manipulację czy przekręt w podawanych przekazach niemal ze skrupulatnością statystyków Gazety Wyborczej tropiących ze stoperami w rękach i pewnie z wypiekami na twarzach, coraz to marniejsze wpadki naszych ukochanych Muppetów.

E pluribus unum

Moi amerykańscy koledzy dziwią się, dlaczego tego samego dnia czytam Rzeczpospolitą i Wyborczą jednocześnie. Odpowiadam, że Polska jest jedynym krajem jaki znam, w którym trzeba przeczytać dwie gazety, żeby zrozmieć jedną treść.  Podobnie wskazane jest u nas oglądanie dwóch dzienników telewizyjnych różnych stacji , żeby w różnicach w przekazie zrozumieć, o co toczy się polityczna gra.

Przykładem może być niedawna powódź w Polsce pokazywana przez Muppety TVP jako opieszałość władzy w niesieniu pomocy powodzianom w katakliźmie, za który „mógł odpowiadać bóbr” i Teletubisiów TVN pokazujących powódź, jako zatroskanie premiera chodzącego po wałach, by pomóc.

20. minutowe wyścigi Muppetów z Teletubisiami, czynione ze zgoła odmiennych powodów politycznych, doprowadziły skołowany naród do obłąkańczych wędrówek po warszawskich mostach, by zobaczyć, jak podnosi się woda. Był to z punktu widzenia nauki mediów moment historyczny, który potwierdza tylko teorię o mediach, jako nowym opium dla mas.

Tymczasem w czasie, kiedy nasze Muppety dzielnie brodziły po kolana w wodzie, świat stał na krawędzi wojny nuklearnej wywołanej konfliktem z zatopieniem przez Koreę Północną południowokoreańskiego statku marynarki wojennej. Jednak 90 % widzów dziennika, doświadczajacych powodzi jedynie na ekranach telewizorów, nie miało o tym istotnym fakcie zielonego pojęcia, bo miejsca na niego nie było.

Pierwsza stacja telewizyjna, bądź gazeta, która zrozumie, że w balansie i uczciwości przekazu tkwi pozyskanie wymagającego i inteligentnego przecież widza, którym Kowalski bez wątpienia dziś jest, zdobędzie jedynkę w ratingach. Wraz z nią zdobędzie też pozycje lidera na naszym silnie spolaryzowanym rynku i dalej, w myśl koncepcji telewizyjnej Murdocha, aprobatę dla swej politycznej agendy w społeczeństwie. Kiedy w okresie wyborów Rzeczpospolita śmiało publikowała opinie obu obozów natychmiast wyszła na lidera w czytelnictwie dzienników w tym czasie.

Można jednak zapytać dlaczego zatem oglądalność upolitycznionego dziennika Wiadomości w zasadzie nie spada? Nie spada, bo tym, co trzyma ten dziennik w ratingach jest monopol pasma 19.30, którego konkurencja nie potrafi złamać. Aby złamać „monopol godziny” konkurencja Wiadomości powinna ustawić dzienniki również na 19.30 zmuszając widza do wyborów tak , jak ABC, CBS i NBC zmuszają do wyborów widzów w Ameryce, emitując swoje dzienniki o tej samej godzinie 18. 30.  Dziś taki ruch jest ryzykowny, bo każdy z dzienników telewizyjnych w kraju ma już, mniej więcej, swoją publiczność. Każdy, z wyjątkiem jednego: Panoramy w TVP2 i w tym braku swojego widza tkwi szansa programu, który nie ma nic do stracenia.

Panorama – Brzydkie Kaczątko TVP

To brzydkie kaczątko dzienników w Polsce tyle razy szło pod nóż telewizyjnych decydentów, że trudno mi te przypadki nawet zliczyć. By łatwiej manipulować pionem informacji, kolejne ekipy władzy TVP marginalizowały Panoramę pozbawiając dziennik stałego widza poprzez rzucanie go po całej ramówce.  Był to z punktu widzenia interesów stacji telewizyjnej czysty sabotaż, bo mówimy o dzienniku o ponad 20. letniej tradycji i wyrobionej marce, jako kontry do oficjalnej tuby Wiadomości.

Podczas gdy Wiadomości, kastrowane przez lata z osobowości telewizyjnych, trzyma w ratingach  jedynie monopol godziny, Panorama zachowała swój zespół niemal w całości i jest to dziś najbardziej doświadczony zespół dziennikarzy na polskim rynku mediów elektronicznych. Gdyby ten zespół zaatakował pasmo godziny 19. a nie jak obecnie 18,  Panorama weszłaby do gry o widza w prime time. Zaś gdyby jej kierownictwo zechciało jeszcze rozwinąć zasadę Murdocha balansowania przekazów informacyjnych, móglby to być w krótkim czasie, dziennik mówiący nowoczesnym językiem, nowych mediów, nowej Polski o której tyle mówili politycy w prezydenckich wyborach.

Nasze Brzydkie Kaczątko mogłoby z czasem wyrosnąć na wspaniałego łabędzia, na którego, jak w dobrej bajce, mógłby wsiąść jakiś rezolutny książę i pognać na nim daleko za siódmą górę i siódmą rzekę, a widz miałby przy tym poczucie, że kopnął go happy end. Wszak telewizja ma uczyć bawiąc i bawiąc uczyć. Taka jest przecież, z grubsza, jej misja.

Martiusz Max Kolonko

www.MaxKolonko.com

Publikacja w Rzeczpospolitej i Salon24.pl

Byli działacze Solidarności, państwo Gwiazdowie zrezygnowali z zaproszenia członków Koła Solidarności w Chicago. W liście do Polonii argumentują m.in., że zrezygnowali „bo nie każdy Polak ma dostęp do internetu i kolorowej drukarki by wypełnić formularz wizowy, że koszt wizy jest duży (490 PLN) i jest bezprawnym haraczem, że rząd USA zbiera tą drogą dane osobowe, że instrukcje są aroganckie, że polsko-amerykańska wymiana turystyczna nie jest parnterska, zaś rząd polski nie chroni godności i interesów swoich obywateli.

Po przeczytaniu listu państwa Gwiazdów uzasadniającego ich rezygnację z wyjazdu do USA,  publicyście Rzeczpospolitej Rafałowi Ziemkiewiczowi „nóż się w kieszeni otworzył” i uraczył rodaków tekstem zamieszczonym w Rzeczpospolitej pt. Ukochani Aroganci (tj. Amerykanie).

Amerykańscy biurokraci traktują Polaków z buta i lekceważeniem godnym carskich czynowników! -woła w nim pan redaktor i dalej: Nie do przyjęcia są procedury przypominające policyjne przesłuchanie zatrzymanego na gorącym uczynku złodziejaszka. Tym bardziej nie do przyjęcia jest mnożenie biurokratycznych przeszkód, stosowanie internetowych formularzy, które nie dają się wypełnić, ani zachowanie konsulów godne kolonialnych namiestników gdzieś w głębokiej dziczy.

Jako z pewnością nie ukochany ale ani chybi arogancki reprezentant narodu Waszyngtona muszę zauważyć, przy całym szacunku dla publicystyki redaktora Ziemkiewicza, że tym razem pan Rafał nie dźga nas nożem. Niczym sejmikowy sarmata pan Ziemkiewicz kręci wąsa, krzyczy:  Hańba! i wywija przed Amerykanami polską szabelką. Niestety.

Co ma Ala? A- Kota? B- Psa?

Z listu państwa Gwiazdów wynika, że mieli kłopoty z wypelnieniem formularza wizowego w internecie. To sie zdarza. Internet według Ala Gora „wymyślił” przecież Al Gore, demokrata, a oni nic tylko utrudniają życie normalnym ludziom. Al Gore na pewno maczał też palce w wynalezieniu DVR, bo mój sąsiad w New Jersey (makler z Wall Street)  żadną miarą nie potrafi urządzenia zaprogramować. Przekupuje on więc swą 10-letnią córkę ($5 każdorazowo za usługę) by ta nagrała mu transmisje z meczów piłki nożnej. Dziecko programuje, a zarobione u niegramotnego taty pieniążki odkłada cichcem w fundusz inwestycyjny Mattel Inc.(ten, który produkuje laleczki Barbie). Takie czasy.

Niestety w sprawie amerykańskich formularzy wizowych nic się nie zmieni. Prowadzona od lat przez Polonię w Nowym Yorku kampania, by rodacy odwiedzający rodziny w Greenpoint wypełniali tzw. wersję skróconą formularza wizowego (Co ma Ala? Kota? Psa? –niepotrzebne skreślić) po raz kolejny nie uzyskała wymaganej liczby podpisów.

Zostawmy Polish jokes. W lamencie redaktora Ziemkiewicza nad perypetiami wyjazdowymi zasłużonego działacza Solidarności do Stanów odbija się niestety sposób, w jaki wielu Polaków patrzy na politykę wizową Ameryki. Tej nasz naród nie rozumie, a ściślej, zrozumieć nie chce. Zrozumienie oznaczałoby przyjęcie do świadomości prawd, które naród Pułaskiego dziwną miarą przyswoić sobie nie chce. Jest jak pacjent, który stale posyła do stu diabłów lekarza, gdy ten mu mówi, że pora by zabrać się za siebie.

Mity i Reality

Z amerykańskiego punktu widzenia Polska jest krajem ubogim. Według danych Eursotatu nie jestesmy żadnym tam „tygrysem” Europy, a czwartym krajem od jej końca. Pod względem PKB na jednego mieszkańca wyprzedzamy jedynie Litwę, Łotwę Rumunię i Bułgarię. Wynagrodzenia w polskich przedsiębiorstwach należą do jednych z najniższych w Europie. W zbankrutowanej Grecji średnia pensja jest trzy razy wyższa niż w Polsce.Według danych Eurostatu w 2008 r. 11 proc. pracowników zatrudnionych w Polsce na pełny etat żyło poniżej granicy ubóstwa.

Spróbujmy jednak powiedzieć Polakowi, że jest biedny! Polak nigdy nie przyjmie tego do wiadomości. Nie po to gnaliśmy do Europy, żeby teraz nie uważać się za Europejczyków par excellence. Polak się na nas obrazi. Obrazi i znienawidzi. Jak dziecko, które zakłada poduszkę na głowę, żeby nie słyszeć niedobrych bajek.

Tymczasem poziom odmów wniosków wizowych do USA jest wyznaczkiem zamożności społeczeństwa. Wyjeżdżający musi udowodnić, co ma. Jeśli ma mało albo tyle co nic, nie jedzie i tyle. Ile zatem, ma przeciętny Polak?

Płaca minimalna w Polsce jest najniższa w Unii, 1,317 złotych czyli nieco ponad 40%  przeciętnego wynagrodzenia  (ok. 3000 zł.miesięcznie). Jest to raptem ok. $1000. Tyle zarabia w Stanach elektryk w nieco ponad dwa dni. Nie wiem, ile zarabia red. Ziemkiewicz w Rzeczpospolitej ale gdyby Polska była rzeczywiście tak rozwiniętym krajem, jakim jest w świadomości jej obywateli domagających się ruchu bezwizowego z USA, pan redaktor kasowałby pensję równą 300 tys. złotych rocznie (pensja redaktora w dzienniku New York Times ) zaś dziennikarz telewizyjny „lecący ryjem” w prime time mógłby skasować 15 milionów rocznie (kontrakt Katie Couric, prowadzącej CBS News).

Ale to gwiazdy. Spójrzmy w dół. Kamerzysta „taniego” CNN bierze $200 za godzinę pracy, stringer z kamerą od $1000 do $2000 za dzień zdjęciowy. Bruno Vespa, prezenter RAI, telewizji publicznej Włoch dostaje 1.6 mln euro rocznie, przy którym 45 tys. złotych miesięcznie prezentera TVP wygląda jak kieszonkowe. Nie pamiętam też, abym jako korespondent TVP zarabiał  $ 1.8 mln w rok, a tyle zarabia Leslie Stahl. korespondentka  programu CBS, 60 Minutes.

Spójrzmy na biznes filmowy. Reżyser serialu telewizyjnego: $40 tys. za jeden epizod. Aktorka, która robi za tło dostaje $150 za wejście na plan, zaś mydlane gwiazdeczki jak Eva Longoria z Desperate Houswives (Zdesperowane Zonki) $200 tys. za odcinek. Wynagrodzenie, przy którym niejedna polska aktorka wygląda jak zdesperowana żonka właśnie.

Panie Kowalski, jak się panu powodzi?

Amerykanie uważnie śledzą gospodarki świata. Wiedzą, czego w swej masie na ogół nie wie przeciętny Polak: w Polsce rośnie stopa bezrobocia. W marcu 9.1%, w styczniu 8.9%, miesiąc wcześniej 8.7%. Rok wcześniej, 7.4%. Deficit budżetowy zbliża się do pułapu uruchamiającego hamulce konstytucyjne i tak naprawdą nie wiemy ile w oficjalnym wyniku jest prawdy, a ile wysiłku księgowych idących przykładem księgowych administracji Busha, by spychać faktyczny poziom deficytu pod stół na okres po wyborach. Jesteśmy jak dom, którego właściciele wydają połowę tego co zarobią, by spłacić dług.

Jest dla mnie zdumiewające, że sytuacja ekonomiczna mieszkańców Polski nie jest przedmiotem żadnej debaty, ani medialnej ani politycznej. Nie mówili o tym nic w debatach kandydaci na prezydenta, nie zadał żaden polski dziennikarz prostego pytania, które powtarza się przy każdych wyborach w Ameryce: panie Kowalski, czy żyje się panu lepiej niż rok temu?

Społeczeństwo jest zdrowe kiedy odpowiedź brzmi: tak, żyje mi się lepiej. Chore, kiedy odpowiedzią jest: powodzi mi się gorzej. Martwe, kiedy nie ma na ten temat żadnej dyskusji.

W Ameryce kongresmeni mają świadomość  tego,  jak uboga jest Polska w swej masie. Doskonale zdają sobie sprawę, że gdyby zniesiono obowiązek wizowy dla Polaków reakcja ubogiej części naszego narodu przebiegałaby wzdłuż linii „ostatni gasi światło”. Wszak bezdomny leżąc na ulicy na Manhattanie wyciąga $20 tys. rocznie z papierowego kubka. Coś mi się zdaje, że wielu rodaków dałoby się za takie pieniądze spokojnie rozłozyć na Piątej Aleji…

Mam pełen szacunek dla państwa Gwiazdów i świadomość frustracji rodaków wynikającej z konieczności mało wyjściowej  potyczki z funkcjonariuszami konsulatów amerykańskich w Polsce i proszę o wybaczenie, że ich perypetie posłużyły mi do wyciągania opornego królika za uszy z kapelusza.

Ale w tej polsko-amerykańskiej potyczce o głupie wizy do USA odzwierciedlają sę dwa światy: z jednej strony nasze narodowe chciejstwo, ambicje, emocje, ułańskie szable, a z drugiej pragmatyzm najpotężniejszego narodu na świecie, który swą siłę zbudował z matematyczną precyzją masońskiego architekta przykładającego szkiełko i oko tam, gdzie u nas istnieje na ogół jedynie czucie i wiara.

W książce Odkrywanie Ameryki nazywam te naszą narodową przypadłość mianem Polskiego Syndromu: zespołu naszych narodowych cech,  które powodują, że odstajemy jako naród od rozwiniętych demokracji świata. Cech,  które choć wspaniałe, uporczywie celebrowane przez naród w swej masie zostawiają nas w grupie goniących stale uciekający nam peleton krajów, który zawsze jakoś zostawia nas na mecie w swoim ogonie.

Jedną z tych cech jest przekonanie, że nam Polakom „się należy”. Amerykanie nazywają to„entitlement”, jakimś szczególnym uprawnieniem, jakimś figlem natury, który uprawnia nas do posiadania tego, co zdobyli inni latami, i co czyni nas ślepymi i nieświadomymi faktycznego miejsca, które zajmujemy na drabinie organizmów państwowych. Jest to jakaś psychiczna dolegliwość narodu, który ma krótką pamięć, wielkie ambicje i który zdumiewająco szybko zapomina skąd pochodzi, gdzie jeszcze niedawno był, gdzie jest i co z tej nieszczególnie istotnej dla świata pozycji dla nas wynika.

Kiedyś pewna dziennikarka zapytała mnie, kiedy zniesione będą wizy do Stanów. Odparlem w ten sposób: Przy 55 Ulicy na nowojorskim Manhattanie jest taki klub, który nie ma nawet tablicy na drzwiach, a do którego chcą należeć wszyscy, bo bawi się tam elita. Pewna znajoma zapytała mnie kiedyś, jak Pani o wizy: jak można dostać się tam dostać i kiedy? Odpowiedziałem: Wpisowe kosztuje $50 tys. plus $15 tys. miesięcznie za członkostwo. Chyba że jesteś kimś, wtedy zaproszą cię za darmo. Tak samo jest z naszymi wizami. Zamiast pukać w te drzwi, zajmijmy prostowaniem dróg w Polsce, daniem ludziom pracy i podniesieniem standardu życia. Wtedy wizy do Stanów nie będą nam do niczego potrzebne, a Amerykanie będą przyjeżdżać na saksy do nas. Oczywiście,  jeśli dostaną wizę.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

Publikacja w Rzeczpospolitej

W Polsce rodzi sie nowa,  polityczna jakość: wyborcy, których roczarowuje status quo i skłócony polityczny establishment, a którzy w młodym naśladowcy Obamy znaleźli swoją reprezentację.

W Ameryce są dwa sposoby wygrywania prezydenckich wyborów. Kierujemy kampanię na żelazny elektorat w nadziei, że zagłosuje na nas raz jeszcze, bądź poszerzamy bazę wyborczą,  kiedy ten elektorat się kurczy poza margines zwycięstwa.

W polskich warunkach, przez ostatnie lata, elektorat wyborczy PO rozrósł się do równowagi z żelaznym elektoratem PIS m.in. w wyniku rozczarowania części konserwatywnych wyborców rządami klanu Kaczyńskich, tworząc wyborczy dylemat. Jak znamiennie powiedział  niedawno Zbyszek Hołdys w telewizji: jednego kandydata nie popieram, a drugiego nie popieram, bo boję się monowładzy. Wydaje się, że instytucją, która wyciągnęła wnioski z tego dylematu charakterystycznego dla sporej części polskiego społeczeństwa był sztab wyborczy Grzegorza Napieralskiego. W tym dylemacie kandydat SLD znalazł dla siebie szansę wyborczego zawłaszczenia tych głosujących, którzy drapali się przed urnami po głowach.

Podobny mechanizm doprowadził do fenomenu Obamy na amerykańskiej scenie politycznej i zaowocował z czasem prezydenturą.

Oto przed wyborami prezydenckimi w 2008 roku część elektoratu republikanów gotowa była do dezercji. Klan Bushów rozczarowywał rządami, partia republikańska stetryczała, od lat wysuwając w prawyborach te same twarze zawodowego establishmentu.

Demokraci natomiast juz cztery lata wcześniej wstawili do prezydenckiej rozgrywki czarnego konia. Na konwencji partii demokratycznej w Bostonie w 2004 roku wypchnęli na scenę młodziutkiego Baracka Obamę. Młodzi i rozczarowani wobec status quo amerykańscy wyborcy mieli odtąd swego pupila. Niecałe jedno pokolenie później wybrali go prezydentem.

Niezdecydowani decydują

Prawie dwa lata temu jadąc samochodem by zagłosować w amerykańskich wyborach,  przez bite pół godziny jazdy przekonywałem siedzącą obok koleżankę, jak wielki znak zapytania niesie  Ameryce wybór na prezydenta mało znanego polityka z Chicago. Mówiłem o rosnących podatkach, kryzysie gospodarczym, groźbie europeizacji Ameryki,  prześwitujacym już wówczas przez Obamę syndromie Janosika gotowego zabrać bogatym i oddać biednym.

Masz rację – odparła dziewczyna. Wysiadła z auta  i… oddała głos na Obamę, dodając: Mnie tam sie on podoba i już.

Na podobnej zasadzie głosują w Ameryce w swej większości niezdecydowani wyborcy i to oni decydują o ostatecznym rezultacie politycznej walki. Według różnych ankiet decyzje niezdecydowanych wyborców w 70 %  nie mają nic wspólnego z programami kandydatów (te trudno spamiętać, a różnice między kandydatami w kluczowych sprawach są zwykle niewielkie) nie mają też wiele wspólnego z ideologią, za to mają wiele wspólnego z wyglądem, zachowaniem i tym, co spece od PR nazywają ładnie mianem „prezydenckiego imagu”, a co ulica nazywa po prostu „podobaniem sie i już.”

Barack Napieralski opanował ten element politycznej gry znakomicie. Obama w 2008 roku witał się z robotnikami w Philadelphi, Napieralski w 2010 witał robotników przed bramą polskiej fabryki. „Obama Girl” spiewającą na YouTube  „I Love Obama” zastapiło „Napieralskie Duo” spiewające „To on!”.

W klipie YouTube przedstawiającym polskiego kandydata na prezydenta klaszczącego w ręce i wyginającego się z dwiema blondynkami po bokach, młodzi zobaczyli w procesie politycznym siebie; oto na polskiej scenie politycznej pojawił się kandydat, który wydaje się mieć autentyczny fun wynikający z miejsca w którym jest i entuzjazmu dla tego co może osiągnąć. W dodatku startuje bez obciążeń, bo nie ma nic do stracenia, zaś z pozycji w której jest może tylko iść w górę.

W każdych warunkach politycznych żona kandydata na prezydenta odgrywa znaczącą rolę przyciągając elektorat kobiecy. W Ameryce, jak i Polsce naród ma problemy z zaakceptowaniem na prezydenta rozwodnika i żony prezydenta mówiącej z akcentem. Barack Napieralski i tutaj wpasował się w image prezentując swą przystojną żonę i dwie urocze córeczki fikające przed fotoreporterami koziołki, zaś wyraźnie odczuwalne lekceważenie ze strony politycznego establishmentu wyszło polskiemu Obamie jedynie na dobre, gdyż naród Waszyngtona jak i Pułaskiego uwielbia czarne konie.

Pokolenie spod znaku Change!

Fenomen Baracka Napieralskiego na polskiej scenie politycznej potęguje zjawisko, o którym bąkają tylko publicyści, wydają się zapominać pochyleni nad szachownicami politycznych knowań politycy, ignorują upolityczniający polskie stacje telewizyjne dziennikarze pozycjonujący się w hierarchiach redakcji wzdłuż linii politycznych okopów wykopanych  przez swych medialnych wodzów.

Ten ignorowany przez medialno-polityczny establishment fenomen narodu polskiego to  szybkie dorastanie młodszej części społeczeństwa do grupy rozwiniętych demokracji europejskich. Dokonuje się ono szybciej niż scenariusze spisków panów polityków zajętych na ogół strzelaniną do siebie zza węgła.

Zwycięstwo Grzegorza Napieralskiego pokazuje, że w polskim społeczeństwie pojawiła się  nowa jakość; pokolenie wyborców, już wyposażone w karty do głosowania, które dość ma politycznych sporów,  afer, oskarżen, haków i wytykań palcami czynionych przez tych samych ludzi od wielu lat. Pokolenie dla którego okrągły stół to mebel w kształcie koła, które chce pracować, jeździć na narty w Alpy,  czytać Kindle z iPada,  flirtować z blondynkami z Australii na Facebooku i po prostu żyć, a które w skłoconych aktorów polskiej sceny politycznej rzuca dziś pomidorami i krzyczy: Change!

Jest to krzyk społeczeństwa otwartego, które chce także czytać gazety prezentujące różnorakie opinie i oglądać dzienniki telewizyjne, w których społeczeństwo może zobaczyć, że gdzieś jest inny świat niż pływające po rozlanych rzekach koty i pontony, które nie chce monowładzy, monowiedzy, monotelewizji i monoredaktorów przemalowujących się na coraz to nowe kolory na każdym zakręcie władzy.

Do tego społeczeństwa nie dorośli ani politycy ani media ani dziennikarscy guru podjudzający dla wyników oglądalności (a raczej wściekłości) naród do sporów, których ten ma dość.

Były amerykański Sekretarz Obrony Donald Rumsfeld mówił o „nowej i starej Europie” – ja myślę o nowej i starej Polsce. W tej nowej, młodszej, otwartej i mniej pamiętliwej jest nadzieja. I mnie tam się ona podoba.

Mariusz Max Kolonko

(Poniższy tekst powstał w okresie prawyborów i był przesłany do działu Opinie jednej z czołowych polskich gazet. Do publikacji nie doszło.)

Wzorowany na amerykańskiej tradycji politycznej prawyborczy show Platformy Obywatelskiej  był zdumiewającym hocus-pocus. Oto kiludziesięciotysięcznej partii politycznej udało się zaserwować 38. milionowemu narodowi polityczny teleturniej transmitowany w swym finale przez wszystkie stacje informacyjne kraju. Naród otrzymał poczucie uczestnictwa w demokratycznym procesie wyborczym kandydatów rządzącej partii. Partia otrzymała do ręki – pół darmo – medialny megafon. Kowalski dowiedział się m.in., że kandydat Komorowski poznał żonę w harcerstwie, a dla żony kandydata Sikorskiego język polski szeleści.

Nużące i sztywne widowisko telewizyjne, które z prawyborczą debatą amerykańską miało tyle wspólnego co pasta do butów z podłogą, złapał w TVP Info mniej widzów, niż piosenkarka Natalia Lesz przewracająca się na YouTube w łóżku wyłożonym piórami.

Medialni grotołazi złapali za telefon i jęli się piąć po teczkach mrocznych archiwów Oxfordu blokując na kilka godzin centralę uniwersytetu. W Bydgoszczy ktoś daremnie szukał sprawcy wybitej 30 lat temu szyby przy boisku ogólniaka, gdzie z Sikorskim graliśmy po lekcjach w nogę.

Tymczasem, jak w Rzymie gladiatorów, jeden z walczących, jeszcze przed walką miał podcięte żyły. Ustawienie Sikorskiego na prezydenckiej arenie wymierzone było w reelekcję Kaczyńskiego w oczekiwaniu na spodziewaną kanonadę wyniszczającą obu panów do której rychło doszło ( „haki na Sikorskiego”) ale z której Prezydent szybko się wycofał.  Gladiator cesarza otrzymał wtedy drugą misję: wypromować właściwego kandydata partii. Zwycięstwo konkurenta Sikorskiego było zamierzone jednak  nie: ustawione. Rzucona w Sikorskiego zachęta cesarza: walcz! była w istocie wezwaniem do spełnienia partyjnego obowiązku i honorowej ofiary pro partia bono.

Wydaje się mało prawdopodobne, żeby Sikorski nadchodzącego rezultatu tej politycznej maskarady nie widział i nie wiedział, że z punktu widzenia amerykańskich kampanii wyborczych  miał w prawyborach dwa momenty w których mógł nieoczekiwanie stać się polskim Maximusem – zwycięskim ulubieńcem tłumów znanym z oskarowego filmu Ridley Scotta, Gladiator.

Groźba bojkotu prawyborów

Była to groźba realna, którą Sikorski rozważał i sygnalizował domagając się telewizyjnej debaty. Był to bunt przeciwko regułom gry, które każą mu polec. Decydując się na bojkot prawyborów pod takim czy innym pretekstem Sikorski musiałby jednak pogodzić się z niemożnością pokonania przeciwnika, a to w przypadku tego polityka wydaje się być ambicjonalnym no-no.

Kontynuacja walki o prezydenturę z pominięciem prawyborów – w warunkach europejskich partii politycznych stosujących, odmiennie niż w Ameryce, silną dyscyplinę partyjną – oznaczałaby także sprzeniewierzenie się własnej partii i groźbę stoczenia sie w polityczny niebyt, który wypominał mu niegdyś prezydent Kaczyński. W swej partii politycznej Sikorski otrzymałby przydomek, który już kiedyś dała mu bezpieka: bastard (bękart). Teraz jednak byłby to bękart, który sprzeniewierzył się dyscyplinie partyjnej wykonując polityczny fikołek dla dobra mas.

Sikorski stałby się kandydatem niezależnym, na wysokim stanowisku w rządzącej partii politycznej;  taką Hillary Clinton w spodniach, która choć w prawyborach była przekleństwem Obamy, zmusiła go do tolerancji i ustępstw zachowując niezależność i egzystencję na drabinie politycznej władzy jako Sekretarz Stanu. Jakiekolwiek próby zdjęcia go z tej drabiny byłyby dla premiera ryzkowne i nie sądzę, żeby były warte zachodu: Sikorski stałby się wtedy politycznym męczennikiem, doskonale uzupełniając swój polityczny życiorys i podnosząc swoją pozycję w rankingach – to jest o tyle, o ile potrafiłby poskromić  swą ambitną i wyposażoną w politycznego zęba żonę trzymając ją z dala od polityki i mediów. Polska jak i Ameryka ma poważny kłopot z akceptacją  na prezydenta zarówno rozwodnika jak i żony prezydenta mówiącej z obcym akcentem.

Sikorski znajdowałby się zatem w politycznej próżni ale nie groziłby mu niebyt – każda próba odsunięcia go ze stanowiska czyniłaby z niego populistycznego kandydata narodu, który w swej masie, podobnie jak i naród Waszyngtona, lubi czarne konie. PO byłoby dla Sikorskiego jak statek, który wiezie niechciany towar ale którego nie może się pozbyć. Przyjęcie takiej strategii prezydenckiej kampanii oznaczałoby też konieczność otwarcia się Sikorskiego na PIS i SLD, co co dla polityka kompromisu, którym każdy prezydent być powinien, wchodziłoby już w rachubę i pozbawiłoby go archaicznego imagu wojującego antykomunisty. Już w tej chwili Sikorski jest politykiem zabierającym głosy prezydenckiemu kandydatowi własnej partii. Z tego powodu zarówno prezydent jak i koalicjanci powinni zabiegać o utrzymanie Sikorskiego na politycznej scenie widząc w nim bardziej sprzymierzeńca, niż konkurenta. Niezależny i otwarty do rozmów Sikorski byłby dla koalicji graczem, którego lepiej mieć przy sobie, niż przeciwko sobie.

Mity i reality

Politycy Platformy umiejętnie lansują obraz Polski jako „7. potęgi gospodarczej Europy” przypominając wynik PKB pozycjonujący Polskę wśród europejskich tygrysów. Miliarder Ross Perot, kandydując w wyborach prezydenckich w 1996 roku obalał podobne mity paradoksem ekonomii: „jeżeli fabryka produkuje jeden długopis rocznie, a drugiego roku wyprodukuje dwa długopisy – jest to w księgach rachunkowych wzrost o 100 % . Ale są to ciągle tylko dwa długopisy.”- mawiał.

Poczucie dysonansu między deklaracjami polityków, a prozą życia polskiego „Joe The Plumber” ( Janka Hydraulika ) odczuwaną przez polskie społeczeństwo, jest jednym z kluczy do prezydenckiego pałacu. Polska nie potrzebuje prezydenta-szefa MSZ gwarantującego „Polskę eksportową” – to gwarantować powinien szef MSZ. Polska potrzebuje reprezentanta narodu, walczącego o życie zwykłych ludzi w zwykłym kraju; zwykłego człowieka, jednego z nas (albo kogoś, kto przynajmniej takie sprawia wrażenie…).

Aby takim kandydatem być Sikorski musiałby porzucić partyjny scenariusz, a zamiast przewracać w debacie kartki z przemówieniem rysującym wizję polskiego supermocarstwa, mówić z głowy do narodu jak Obama do tłumów w Chicago: o płacach, pracy, portfelach i pustych kieszeniach. Podobny błąd popełniła Hilary Clinton w wywiadzie dla ABC rozpoczynając prawyborczy wyścig od deklaracji „prezydentury, która odbuduje opinię Ameryki na świecie” co w sumie kosztowało ją prawybory w Iowa.

I ty zostaniesz prezydentem

W amerykańskich warunkach przyjmuje się, że potrzeba $100 mln, żeby kandydować w prezydenckich wyborach – kilka razy więcej, żeby je wygrać. W polskiej rzeczywistości politycznej potrzeba zaledwie ok. $ 5 mln dolarów, żeby zalać telewizje reklamówkami wyborczymi i drugie tyle, żeby przeprowadzić zgrabną, merytoryczną kampanię wyborczą na 38. milionowym narodzie. Dziś jest już w Polsce wielu biznesmenów, którzy co roku zostawiają połowę tych kwot w Las Vegas ale mało jest możliwości wpuszczenia takich kwot w krwiobieg polityki. W Ameryce przepływ pieniędzy do kandydatów umożliwiają zwolnione z podatków tzw. 527-ki, grupy interesu, które mają prawo zbierać pieniądze na wybranego kandydata o ile robią to bez współdziału z partią polityczną bądź samym kadydatem i ok. 1500 prywatnych organizacji akcji politycznej (PAC) wspieranych przez 17 tysięcy lobbystów Kongresu. W Polsce lobby biznesu nie powinno być przez politykę prześladowane -  a przyciągane, pozwalając ustrzec naród przed władzą sprawnie zarządzanych, politycznych koterii.

Systemy polityczne Polski i USA, mimo podobieństw, są odmienne ale obydwa narody są zbliżone światopoglądowo. W Ameryce 70 % społeczeństwa ocenia się jako konswerwatywno-centrowe. Zródła sukcesu politycznego Platformy Obywatelskiej biją z tej samej skały co źródła porażki wyborczej Busha: Obama wygrał dzięki zniechęceniu centrum do rządów konserwatywnych przywódców kraju.

Prawybory PO w Polsce, choć ożywiające scenę polityczną, nie mają jednak z amerykańskimi prawyborami wiele wspólnego. W amerykańskim systemie politycznym, gdzie prezydentem – jak śpiewał John Mellencamp w Pink Houses ”możesz być i ty”, w prawyborach udział biorą wyborcy, nie: aparat partyjny. W Polsce samo posądzenie o aspiracje prezydenckie może relegować dziennikarza z pracy, być powodem ostracyzmu politycznego, społecznego i oskarżeń o nadmiar chorobliwych ambicji, choć przecież prezydentura nie powinna być tylko przywilejem polityków. Najwyższy urząd winien być marzeniem, które może być udziałem każdego: lekarza czy nauczycielki, dziennikarza czy stolarza, prawnika czy ekonomistki, powodem do dumy wynikającej z chęci walki o lepszy kraj, mantrą powtarzaną każdemu dziecku przy każdej okazji: You can be the President! ( I ty możesz zozstać prezydentem).  Tego co było także inspiracją prezydenta Obamy i pokolenia spod znaku Yes We Can.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

Sledztwo w sprawie przyczyn katastrofy polskiego samolotu  w Smoleńsku  z uwagi na polityczny wymiar katastrofy – tragiczna smierć polskiego prezydenta na terytorium obcego państwa  - może być narażone na wiele politycznych nacisków,  które mogą przeszkadzać w ustaleniu faktycznych przyczyn wypadku – ostrzega zastrzegająca sobie anonimowość osoba zbliżona do prowadzonego śledztwa.

Samolot prezydenta Polski nie był ubezpieczony. Oznacza to, że strona winna tragedii może liczyć się z koniecznością wypłaty wielomilionowych odszkodowań rodzinom ofiar.

Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że polski prezydent lecial do Smoleńska by upamiętnić masowe morderstwo polskich oficerów w Katyniu w czasie II Wojny Swiatowej z sowieckich rąk. “Katyn jest miejscem przeklętym”-  powiedział byly polski prezydent Aleksander Kwaśniewski o katastrofie. Inni porównują tragdię w Smoleńsku do “Katynia numer dwa”.

Gdyby okazało się, że winę za katastrofę samolotu ponosi choćby w części strona rosyjska, jak choćby poprzez błąd kontrolerów lotniska w Smoleńsku bądź niesprawność lotniska – mogłoby to zaostrzyć stosunki polsko- rosyjskie, które od lat nie należą do najlepszych – podają źródła.

Pytania

W prasie pojawiło się zdjęcie pracowników lotniska w Smoleńsku wymieniających żarówki w reflektorach  na podejściu do lotniska pod nadzorem rosyjskiego oficera. Polski prokurator wystąpił o wyjaśnienia w tej sprawie  do strony rosyjskiej. „Pytanie prowadzących dochodzenie powinno brzmieć: czy była to czynność zaplanowana wcześniej czy też doszło do niej w następstwie wypadku” – twierdzi Greg Phillips, były inspektor ds katastrof  lotniczych Narodowej Rady Bezpieczeństwa Transportu, NTSB.

Cztery dni przed lądowaniem prezydenta Polski na tym samym lotnisku w Smoleńsku lądował premier Rosji Władimir Putin i polski premier Donald Tusk. Wg niepotwierdzonych raportów Rosjanie wyposażyli wówczas lotnisko w dodatkowe oprzyrządowanie do lądowania tzw. MMLS – Mobile Microwave Landing System, które po zakończeniu wizyty zdementowano – wiadomość, która wywołała w Polsce teorie spekulacyjne na temat przyczyn katastrofy.

Rosjanie, którzy prowadzą śledztwo w sprawie tragedii w Smoleńsku dotąd nie odpowiedzieli czy ta informacja jest prawdziwa i jeśli tak , dlaczego nie udostępniono tego samego sprzętu nawigacyjnego pilotom samolotu polskiego prezydenta.

Według polskich doniesien prasowych Rosjanie czynią jednak wszystko by współpraca nad  samym dochodzeniem przebiegała sprawnie.  Niezależnie od Rosjan dochodzenie w sprawie okoliczności wypadku prowadzi również polska prokuratura.  Sledztwo koncentruje się m.in.  na odczytaniu i synchronizacji zapisów z czarnych skrzynek odzyskanych z wraku polskiego samolotu.

Czyje są czarne skrzynki?

Jak podaje polski dziennik Rzeczpospolita,  polski prokurator generalny Andrzej Seremet powiedział, że polscy eksperci „otrzymaja od Rosjan stengoramy z rozmów z czarnych skrzynek nie zaś same skrzynki.”

Przyjęcie takiej procedury w śledztwie budzi zdziwienie amerykańskich ekspertów.

Wedlug załączników 6 i 13 dotyczących reguł postepowania w sprawach  katastrof  lotniczych zawartych w Chicagowskiej Konwencji Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego ICAO, którego Polska i Rosja są sygnatariuszami, polscy śledczy powinni być bezpośrednio zaangażowani w proces analizy zawartości czarnych skrzynek.

Greg Phillips, były śledczy NTSB uważa, że polscy śledczy powinni odzyskać czarne skrzynki po zakończeniu rosyjskiego śledztwa, gdyż są one własnością rządu polskiego, podobnie jak i wrak rozbitego samolotu.

Ekspert przyznaje jednak, że nie jest jasne czy reguły ICAO dotyczące lotnictwa cywilnego mogą być zastosowane w odniesieniu do samolotu prezydenckiego obsługiwanego przez Siły Powietrzne Polski.

Latająca Trumna

Prezydent Polski latał marką samolotu o dyskwalifikującej historii wypadków lotniczych (40 od 1970 r.) Polscy dziennikarze nazywali go Latająca Trumną, piloci w Ameryce: Niebezpiecznym. Według danych magazynu Ascend, Tu-154 ulegał tragicznemu wypadkowi  co 431, 200 lotów w porównaniu z jednym wypadkiem Boeinga 737 na 2.68 milionów lotów.

Kwestia modernizacji samolotów rządowych pojawiała się w Polsce od lat 90. ale z różnych powodów nie była realizowana.

W 2007 sprawa zakupu  samolotów rządowych  stała się częścią walki politycznej, kiedy premier Donald Tusk  zaproponował  by delegacje rządowe latały samolotami rejsowymi co było zgodne z oczekiwaniami społecznymi. Ankieta w polskiej edycji Newsweeka wykazała, że większość ankietowanych Polaków uważa, że władze powinny latać samolotami rejsowymi. W lutym 2008 r. premier Donald Tusk udał się do Waszyngtonu z oficjalną wizytą do Białego Domu samolotem rejsowym polskich linii lotniczych LOT.

„Samolot nie zawiódł”

Wstępne ustalenia dochodzenia w sprawie wypadku polskiego samolotu prezydenckiego wykazują, że lot PLF 1010 schodził do lądowania w gęstej mgle, kiedy ok. 1000 metrów przed pasem startowym uderzył w stałą instalację, potem ścinał drzewa, co spowodowało zderzenie z ziemią w pozycji odwróconej, zabijając wszsytkich pasażerów na pokładzie.

Zdaniem Grega Philipsa nic nie wskazuje na defekt maszyny. Samolot dotarł do lotniska bez problemów, nie wysłano alarmu co wskazuje, że prawdopodobnie nie było problemu z samolotem – podkreśla Phillips.

Tajemnicę katastrofy samolotu polskiego prezydenta pogłębia fakt, że był on wyposażony w system ostrzegania TAWS ostrzegający pilota o możliwym zderzeniu z ziemią.

Jeśli urządzenie działało sprawnie byłby to pierwszy wypadek samolotu z takim urządzeniem w historii lotnictwa- zauważa John M. Cox, konsultant ds. bezpieczeństwa lotów i jeden z największych ekspertów ds. katastrof  lotniczych.

Zdjęcia powypadkowe ukazują, że układ podwozia kołowego samolotu znajdował się w momencie zderzenia z ziemią w pozycji opuszczonej. Oznacza to, ze samolot schodził do lądowania jednak znajdował się ok. 1000 metrów od miejsca w którym powinien się znajdować. System powinien zadziałać. Jest dla mnie tajemnicą, dlaczego załoga mogłaby to zignorować – dodaje Cox.

Pawidłowość funkcjonwania systemu TAWS można określić badając dane lotu zarejestrowane w microchipie systemu  TAWS u wytwórcy, firmy Universal Avionics Systems z Tucson w Arizonie. Firma odmówiła komentarza w tej sprawie z uwagi na trwające dochodzenie.  Amerykańscy eksperci podkreślają jednak, że system  TAWS mógł nie zawierać map topograficznych rejonu lotniska w Smoleńsku, gdyż lotnisko zmienieło swój status z wojskowego na cywilny zaledwie kilka miesięcy przed katastrofą.

Polsko-rosyjski dylemat

Według b. śledczego NTSB, Grega Phillipsa, pilot prezydenckiego samolotu schodząc do lądowania w ograniczonej widoczności mógł zastosować tzw. look-see approach, podejście polegajace na wizualnym wyszukiwaniu lotniska. W manewrze tym samolot schodzi do lądowania bazując na wskazanich instrumentów do momentu, w którym pilot polega na orientacji wzrokowej.

Jest to manwer uważany przez pilotów za bardzo ryzykowny i jest zakazany przez Federalną Adminstrację Lotnictwa FAA dla większosci lotnisk cywilnych w Ameryce dla samolotów komercyjnych.

Jednak John M. Cox, który jako pilot wylatał na Boeingach tysiące godzin podaje, że piloci Polskiego Air Force One  mieli prawo do podjęcia takiej próby lądowania.

Zdawali sobie sprawę z ograniczeń nawigacyjnych lotniska w Smoleńsku i schodząc do lądowania przy ograniczonej widocznosści musieli użyc tzw. non-precision approach, dozwolonego dla typu samolotu jakim jest samolot prezydenta- uważa Cox.

Istota takiego podejścia polega na tym, by koncetrując się na wskazaniach wysokościomierza w żadnym wypadku nie zejść poniżej pułapu MDA (minimalnej wysokości schodzenia) przed uzyskaniem wzrokowego kontaktu z pasem lotniska.

Eksperci zgadzają się, że jest to trudne podejście i bywa częstą przyczyną katastrof  lotniczych.

19  pażdziernika 2004 r. jet samolot Jetstream BAE-J3201 Corporate Airlines schodząc do lądowania podczas nocnego podejścia sposobem non-precision uderzył w drzewo i runął na ziemię przed pasem startowym lotniska Kirksville w stanie Missouri.

Były ekspert NTSB Greg Phillips wskazuje na, jego zdaniem, inny istotny element tragicznego lotu PLF101.

Zastanawiające jest dlaczego piloci trzykrotnie okrążali lotnisko i co stało się na pokładzie samolotu w tym czasie co spowodowało, że pilot podjął decyzję o lądowaniu – pyta Phillips.

Wydaje się, ze kluczem do poznania przyczyn tego wypadku będzie ustalenie czy pilot podejmując decyzję o podejściu do lądowania w stylu look-see miał autoryzację na tak ryzykowny manewr- uważa były śledczy NTSB i dodaje: Autoryzacja dotyczy nie tylko samego pilota prezydenckiego samolotu czy osoby podejmującej decyzje na jego pokładzie ale także władz sprawujących kontrolę nad ruchem samolotów na lotnisku, które w istniejących warunkach pogodowych powinno być zamknięte.

Mariusz Max Kolonko – The Huffington Post

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie).

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne) jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: m.in. Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry, Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in. Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

Max Kolonko: The Death of Polish President Resurfaces Old Tragedy

“A great man’s greatest good luck is to die at the right time” – Eric Hoffer, an American philosopher, once wrote. The President of Poland, Lech Kaczynski, has died tragically, 70 years, almost to the day, after the Soviets committed the mass murder of over 22,000 Polish officers and intelligentsia in the camps of Western U.S.S.R and the Katyn forest just 12 miles from the crash site.

It took the tragic death of the President for the word “Katyn” to storm into the newsrooms of the American media, cited at first only as “a place of World War II tragedy”.

Two years earlier Andrzej Wajda, one of the greatest Polish film directors, brought his latest masterpiece, Katyn to America, winning an Oscar nomination for Best Foreign Language film. In Hollywood, where good guys wear white and bad guys black, my colleagues had some trouble in distinguishing who is who and what is what in the complicated reality of post-war Poland.

Yet the movie, shocked the audience with its realism, just as strongly as the statements of the perpetrators of this horrifying massacre, which was committed in the basement of Stalin’s Secret Police (NKVD) headquarters in Smolensk. They used “buckets of water to wash the blood of the victims off the basement’s floor” and “had to cool off the muzzles of their guns as they overheated from firing in the back of the prisoners’ heads.”
Before the screening of the movie in Moscow, two representatives of the Polish distributor asked for a security detail fearing for their lives. Today Wajda’s Katyn is shown in Russia’s television primetime and TV networks from all around the world fight for distribution rights to the film.

For Poles, Katyn is a holy place. The national memorial site survived decades of the Soviet propaganda machine which tried to obliterate the name from maps and history books, often deliberately blurring the truth. In 1969, Soviet authorities chose a small village named Khatyn (spelled differently in Russian but sounding the same as Katyn) as the site for Belorussia’s national memorial. President Richard Nixon took the bait touring “Khatyn memorial” during his 1974 USSR visit.

Top secret documents ordering the Katyn massacre, signed by Stalin himself, were released to Polish authorities in Oct. 1992 when Russian President Boris Yeltsin handed a copy to the President of Poland, Lech Walesa. But the full truth about Katyn still needs to be revealed by Russian authorities just as the documents related to the disappearance of thousands of American soldiers taken prisoners in Soviet occupied Germany in 1945.

The wound in Polish-Russian relations festered unhealed in the Katyn forests for 70 years, waiting for the Polish president and his plane. Last Sunday at the Polish president’s funeral, the heads of state honored not only Lech Kaczynski but also the memory of the victims of Katyn tragedy.

Despite the plume of volcanic ashes, which forced many of heads of state to cancel their appearances, Russian president Medvedev ignored the warnings of his security detail and bravely flew his jet to Poland. President Obama canceled the trip, which can be understood. It is sad and incomprehensible, however, that our president chose to play golf when one of our biggest allies buried its leader.

Great men don’t do that.

Max Kolonko – The Huffington Post

Pierwszy raz w historii Stanów Zjednoczonych rząd zmusza obywateli do zakupu usługi i zamierza karać tych, kórzy usługi nie kupią.

Według różnych szacunków jest obecnie w Ameryce ponad 30 milionów ludzi (na 307 mln obywateli), którzy nie korzystają z ubezpiecznia medycznego. Jest to duży, leżący odłogiem, rynek.  Łakomy kąsek, któremu od lat przyglądają się politycy nad Potomakiem, podobnie jak od lat zabiegają o niego domokrążcy sprzedający polisy różnej maści, reklamodawcy oferujący prywatnego doktora dla ciebie i psa i…nic. Nie mają pieniędzy, nie chcą usługi, nie potrzebują jej; Milcząca Trzydziestka nie otwiera drzwi.

W minioną niedzielę Doktor Obama przyszedł po te pieniądze. Chcecie opiekę zdrowotna czy nie, zmusimy was do tego rządowa ustawą, która poprawi wam życie na lepsze. Według tej w istocie  „historycznej” ustawy jeśli nie wykupisz polisy medycznej – zapłacisz karę. Aby egzekwować nowe prawo urząd podatkowy (Internal Revenue Service)  powoła ponad 16 tysięcy nowych pracowników, którzy – jak policjant na drodze – karać cię będą co roku mandatami od $90 dolarów lub 1 % zarobków wzwyż, aż do $695 lub 2.5 % twoich zarobków za lekceważenie swojego zdrowia.

To jednak nie jedyny powód dla którego 60% Amerykanów nie chce powszechnej opieki medycznej. Aby zrozumieć opór narodu potrzeba zrozumieć jego ducha.

In God we Trust (Bogu Zawierzamy)

Amerykanie cenią sobie wolność. „Life, Liberty and Pursuit of Happiness”  (Zycie, Wolność i Dążenie do Szczęścia) zapisane jest w Deklaracji Niepodległości i 5. poprawce do Konstytucji. Są to niezbywalne prawa człowieka pochodzące od Boga, którego prawa na ziemi usiłowali imitować twórcy konstytucji,  co w Ameryce m.in. upamiętniamy tablicami 12 przykazań w sądach,  i credo In God We Trust (Bogu Zawierzamy) na monetach.

Cała reszta  należy do nas – wolnych ludzi dążących do szczęścia w wolnym kraju, którego cechą podstawową jest możliwość dokonywania wyboru. Wyboru samochodu którym jeżdżę, domu który chcę kupić, Boga w którego chcę wierzyć czy sprzedawcy z którego usług chcę skorzystać.

Nigdzie w konstytucji nie ma zapisu gwarantującego Amerykanom lekarza. Podobnie jak konstytucja nie gwarantuje obywatelowi samochodu , domu, żony, dzieci i wczasów na Hawajach. Zatem opanowany przez demokratów Kongres pod przewodnictwem Obamy po raz pierwszy w historii przejął na siebie uprawnienia Boga, a Pan Prezydent stał się Panem Doktorem, który każe pacjentowi zażyć lekarstwo, którego pacjent -patrząc na wyniki ankiet- nie chce. Co więcej pacjent chciałby skorzystać z usług innego lekarza ale Pan Doktor Obama na to nie pozwoli. Doktor O. wie lepiej czego pacjentowi potrzeba.

Tę sprzeczność nowej ustawy z konstytucyjnymi zapisami wytknęli demokratom republikanie i w sądach 36 z 50 stanów zamierzają teraz kwestionować jej zgodność z konstytucją.

Przegrane bitwy prezydenta

Innym powodem niechęci pacjentów Obamy jest sposób w jaki demokraci, przeważający w obu izbach władzy ustawodawczej przepchnęli tą historyczną ustawę przez Kongres.

Od momentu objęcia władzy prezydent Obama tracił stopniowo popularność do poziomów najniższych w swej krótkiej prezydenckiej historii (46% aprobaty, 18 marzec, Gallup).  Aprobata dla działań kongresu demokratów jest już absolutną katastrofą;  80 % społeczeństwa nie aprobuje jego pracy.

Obama walczył i poległ w bitwie o ustawę Limit i Handel (kontrolowanie przez rząd kosztów energii), walczył i poległ w bitwie o Guantanamo, walczył i poległ w bitwie o gospodarkę, która mimo wpompowanych pakietów stymulacyjnych utrzymuje bezrobocie na poziomie ponad 10% choć prezydent zapewniał, że jak wpompujemy w rynek pieniędze bezrobocie nie wskoczy na więcej niz 8.5%.

Pakiet stymulacyjny wyszedł w Amerykę… i nie wrócił w postaci nowych miejsc pracy. Wyszły natomiast na jaw skandaliczne deale majstrowane przez demokratów miliardami społecznych pieniędzy: $219 tys. na promowanie zdrowych zachowań seksualnych studentek Uniwersytetu w Syracuse, ponad $8 tys. dla uniwersytetu na Florydzie na badanie zachowań myszy po spożyciu alkoholu, $200 tys. dla uniwersytetu w Californii na podróże studentów do Afryki, żeby zbadać dlaczego murzyni w Ameryce głosują, jak głosują, $50 tys. na obchody Dnia Ziemi w Minnesocie czy $1.5 mln dla uniwersytetu w Oklahomie na wysłanie 3 (słownie trzech) badaczy na Alaskę by zbadali jak tamtejsi dziadkowie przekazują wiedzę wnukom.

Jedyny wyraźny przyrost miejsc pracy jaki stworzył Obama i jego ekipa widać w sektorze rozbudowującej się administracji państwowej przyjmującej 10 tys. nowych pracowników miesięcznie ze średnia płacą $70 tys. rocznie ($40 tys. zarabiają zatrudnieni w sektorze prywatnym).

Polityczna chucpa

Ludzie to widzą i ogarnia ich złość. W tradycyjnie demokratycznych stanach New Jersey i Virginii demokraci przegrywają fotele gubernatorów. W czterech stanach kluczowych dla nadchodzących wyborów do Kongresu, urzedujący demokraci przyjęli Obamy pieniądze i dali z politycznej sceny drapaka przechodząc na emeryturę.

I wtedy raptem w Massachusettes  –  królestwie Teda Kennedy’ego – wyborcy wybierają republikanina Scotta Browna do Senatu. Wraz z jego zwycięstwem misterna układanka głosów potrzebnych do przepchnięcia ustawy Obamy o powszechnej opiece medycznej leży w gruzach;  demokraci nie maja większości…

Przejście tej ustawy przez Kongres staje się teraz dla Obamy szekspirowskim być albo nie być. Mimo wielu prób takiej sztuki nie dokonał jescze żaden prezydent w historii.  Hm…Mamy Izbę Reprezentantów  w swoich rękach, mamy Senat, a tu raptem brakuje jeden głos….

Zacznijmy tango nad Potomakiem: Connecticut dostanie od Prezydenta: $100 milionów na nowy szpital. Louisiana: $300 milionów w subsydiach na upadający rządowy program opieki medycznej Medicare. 11 innych stanów-  łącznie $8.5 mld – na to samo. Jedyne co reprezentanci tych stanów w Izbie musza zrobić to nacisnać przycisk na TAK.  Wiadomo ze republikanie glosować beda na NIE. Ale nawet wsród sceptycznych demokratów nie mamy potrzebnych  głosów…

No problem: przeciwnika aborcji, kongresmena Stupaka, kupimy prezydencką dyrektywą, że ustawa nie będzie finansować aborcji. Nieważne, że dyrektywa to tylko kartka papieru, która może wrzucić do kosza każdy prezydent po mnie…

Przeciwnika ustawy, demokratycznego kolegę Dennisa Kucinicha prezydent Obama zaprosił na wspólny lot prezydenckim Ogonem Numer 1 (samolot Air Force One). Kucinich wsiadł w Maryland,  jako przeciwnik ustawy. Wysiadł 48 minut później w Cleveland jako ustawy zwolennik. Doktor Obama ma głos, który leczy.

Cztery głosy,  które zmieniły Amerykę.

Na tak przygotowany grunt spikerka Izby, Nancy Pelosi, trzecia osoba w państwie, podsuwa plan by przewalić ustawę przez kongres wykorzystując procedurę prawną stosowaną w ustawach budżetowych. W języku polityków z Waszyngtonu manewr polega na debacie nad ustawa bez groźby obstrukcji parlamentarnej, bez tych krąnbrnych,  liczących wydawane dolary, republikanów. W języku kowbojów z Teksasu byłby to strzał w plecy i zza węgła.

Republikanie też tak strzelali ale w ustawach budżetowych. W przypadku reformy służby zdrowia chodzi jednak o systemową transformację Ameryki wpływająca na 1/6 amerykańskiej gospodarki. Zabieg tak historyczny, że kongresmen John Dingell ofiarował Pelosi ten sam młotek, którym przyklepał w 1965 r. historyczną ustawę o rządowej opiece medycznej o nazwie Medicare (nb.dzisiejszego bankruta wymagającego ciągłego dofinansowywania przez państwo).

Kiedy w niedzielę wieczorem rozpoczęła się w Kongresie pukawka, żaden ze 178 republikanów nie głosował na tak.  Nawet 33 demokratów głosowało na nie. Dziewięć głosów zmieniło Amerykę. Obama dostał swoje miejsce w historii.

Ameryka jeszcze nie zdaje sobie w pełni sprawę z konsekwencji tego co się stało. IRS zacznie ściągać pieniądze za dwa lata. Koszt powszechnej opieki medycznej liczony na ponad trylion dolarów uderzy w naród już po następnych prezydenckich wyborach. Kanadyjczycy, mający powszechną opiekę medyczną, póki co przyjeżdżać będą jeszcze przez jakiś czas do Ameryki na leczenie. Zaklepani na 5 miesięcy z góry na wizytę u lekarza pacjenci z Massachusetts (gdzie obowiazuje powszechna opieka medyczna)  nadal latać do Virginii by być przyjętymi od ręki. Leczenie biednych będzie subsydiowane przez bogatych. To znaczy tak długo, jak długo starczy im pieniędzy.

Mariusz Max Kolonko -  Nowy York

www.maxkolonko.com

Mówią też, że mają własny język symboli, którymi ostemplowali znane budowle Ameryki i podstawową walutę, jaką posługuje się dzisiejszy finansowy świat – amerykański dolar. Nie wierzysz? Spójrz na symbol niedokończonej piramidy na papierowym dolarze albo plan Waszyngtonu i połącz linijką ulice biegnące do Białego Domu.

Iskry Plonącego stosu…

Przywiązany do pala człowiek po raz ostatni powiódł wzrokiem po okolicy. Wiatr znad rzeki zmierzwił mu długie, siwe włosy, kryjąc grymas bólu, kiedy płomień chwycił się pni i zaczął kąsać mu stopy. Kiedy konał w płomieniach, jego krzyki rozbrzmiewały w bijących dzwonach katedry Notre Dame. Był 18 marca 1314 roku. Umierał ostatni wielki mistrz templariuszy Jacques de Molay. Słowa klątwy pod adresem oprawców, które wykrzyczał w ostatnich chwilach życia, poszybowały z iskrami w niebo i ziściły się, nim minął rok. W czasie polowania króla Francji Filipa IV śmiertelnie poturbował dzik, papież Klemens V zmarł na zaparcie jelit, zaś – według przekazów – w jego trumnę uderzył piorun – paląc niemal doszczętnie zwłoki.

Piątek, trzynastego

Egzekucja kończyła ciąg zdarzeń zapoczątkowany rok wcześniej, kiedy w piątek, 13 października 1313 roku, rycerze Zakonu Templariuszy zostali aresztowani. Dlaczego? Czyniąc długą historię krótką: doszli do olbrzymiej fortuny i wpływów, które zagrażały pozycji Kościoła i ówczesnemu układowi władzy. Odtąd templariusze zeszli do podziemi, kultywując tradycje zakonu. Była nią m.in. umiejętność wznoszenia budowli architektonicznych, które do dziś zadziwiają świat. Wszak mason znaczy tyle, co murarz, w dawnej Polsce mularzem zwany. Tajne loże masońskie spadkobierców templariuszy pojawiły się w Szkocji i Anglii, stamtąd przybyli do tworzącej się ponad dwieście lat temu Ameryki, odciskając na nowej demokracji swe symbole, gdzie się tylko da.

Plan Waszyngtonu…

…przygotował w 1791 roku Pierre L’Enfant z polecenia “sprawdzonego” masona, George’a Washingtona. Jeśli przyłożysz linijkę do dzisiejszego chaosu dróg dystryktu Waszyngton, zobaczysz regularny masoński pentagram utworzony z ulic Massachusetts Ave., Rhode Island Ave., Connecticut Ave., Vermont Ave. i K Street NW z Białym Domem u szczytu. Masoni kładli kamienie węgielne w niemal każdej większej budowli amerykańskiej stolicy m.in.: Kapitolu, gdzie obraduje Kongres, Białego Domu i Monumentu Waszyngtona z wierzchołkiem w kształcie piramidy. Jeśli wybierzesz się na spacer po mieście, zobaczysz symbole cyrkla i węgielnicy na rogach sądów, szkół, kościołów i świątyń, włączając jeden z najwspanialszych zabytków amerykańskiej architektury: Dom Świątyni, zwany Domem Templariusza, siedzibę masonów wzniesioną w 1911 roku.
Historia pokazuje, że masoni mieli zwyczaj projektowania zabudowy amerykańskich miast w geometrii swoich symboli. Plan miasta Sanduski w Ohio z 1818 roku, sporządzony przez masona Kilbourne’a, zawiera również masońskie symbole – cyrkiel i węgielnicę – w układzie ulic.

Masońska trzynastka…

…roku 1313, feralnego dla templariuszy i ich spadkobierców, masonów, jest w ich historiozofii cyfrą magiczną i znaczącą dla funkcjonowania świata stworzonego przez Stwórcę, czyli wg masonów-murarzy: Wielkiego Architekta reprezentowanego przez Wszechwidzące Oko – kolejny masoński symbol widoczny na np. amerykańskim dolarze. Masońska Trzynastka jest znacząca dla funkcjonowania naszego świata, co nie znaczy, że szczęśliwa. I tak: samochód Księżnej Diany uderzył w 13. filar paryskiego tunelu. Statek kosmiczny Apollo 13 nawalił 13 kwietnia. Bombowiec Enola Gay zrzucił bombę na Hiroszimę w Misji Numer nr 13. Papież Jan Paweł II został postrzelony 13 maja. Pechowa trzynastka daje się nam tak we znaki, że w Ameryce trudno znaleźć pokój hotelowy o numerze 13 bądź piętro 13 w windzie. W tym roku Microsoft podał, że nie będzie wersji numer 13 oprogramowania Office. Prosto od 12 programiści przeszli do wersji 14.

Tymczasem spójrzmy na amerykański dolar. Po prawej stronie banknotu jest wizerunek Wielkiej Pieczęci Stanów Zjednoczonych. Widzimy orła, który trzyma 13 strzał i gałązkę oliwną z 13 liśćmi i 13 owocami. Nad głową ma 13 gwiazd, na piersiach tarczę, która ma 13 pasów. Napis: “E Pluribus Unum” (z wielości jedność), to w sumie 13 liter. Napis nad piramidą: Annuit Coeptis, to znowu liter 13. Sama niedokończona piramida ma 13 stopni. W pieczęci Amerykańskiego Departamentu Skarbu, widocznej również na tym banknocie, zobaczysz między wagą a kluczem inny masoński symbol: węgielnicę z 13 gwiazdami. Te mają symbolizować 13 pierwszych kolonii Ameryki. Podobnie jak 13 pasów na amerykańskiej fladze, którą w uroczystościach pogrzebowych składa się w trójkąt… 13 razy.

Nowy porządek świata

Jeśli na Wielką Pieczęć Stanów Zjednoczonych nałożysz heksagram, otrzymasz w jego rogach anagram S-M-O-N-A… albo: MASON. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że Wielka Pieczęć sygnowała wszystkie istotne dla biegu dziejów naszego świata dokumenty Ameryki, można pokusić się o teorię, że masoni stemplują nią “Nowy Porządek Świata” – o którym 9.11., nie 2001 roku (atak na WTC), a 9.11.1990 roku mówił w przemówieniu do Kongresu George Bush, ojciec obecnego prezydenta USA G.W. Busha. I jeden, i drugi to masoni. Ci, którzy nie rozumieją uporu Busha juniora w sprawach polityki zagranicznej USA wobec Iraku, nie pamiętają o historiozofii masonów i krucjatach templariuszy przeciw muzułmanom. Jeśli zaś założyć, że masoni rządzą Ameryką, czy rządzą też i światem?

- Światem rządzi pieniądz – zagadkowo odpowiada mi jeden z mistrzów znanej loży masońskiej. Po czym z tajemniczym uśmiechem godnym Giocondy wręcza mi dolara i lupę i zostawia samego w mroku masońskiej biblioteki. Przykładam szkło tam, gdzie wskazał palec Wielkiego Mistrza… i oto w prawym górnym rogu waluty, którą obraca codziennie nasz świat, z “dziupli” nad cyfrą 1 spogląda na mnie miniaturowa sowa – tajemny masoński symbol.

Dwa miesiące temu zadzwoniłem w tej sprawie do Departamentu Skarbu USA. Do dziś nie otrzymałem odpowiedzi, skąd się tam wzięła.

photo:Błażej Sedzielski / ONS

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 1988 roku mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polsko-amerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Tłumaczenie publikacji Maxa Kolonko w The Huffington Post cytowanej przez największy dziennik w Ameryce, USAToday (1.9 mln nakładu).

Tydzień później Wałęsa trafił do specjalistycznej kliniki dla VIP w Warszawie. Skarżył się na ból kręgosłupa. Dwa tygodnie później bóle nie ustąpiły. „ Nie mogę wstać z krzesła – Wałęsa poskarżył się polskiej gazecie Super Express. „Jeśli stan mego zdrowia nie poprawi się, pozwę organizatorów do sądu” – powiedział.

W tym tygodniu Wałęsa nieoczekiwanie odwołał wizytę w Londynie, gdzie miał otrzymać honorowy doktorat honoris causa z filozofii Londyńskiego Metropolitan University.

„Wałęsa zrezygnował z wyjazdu za namową lekarzy – powiedziała Liz Walker, przewodnicząca brytyjskiego Stowarzyszenia Polskich Przedsiębiorców i Firm APEC –UK.” Od czasu niefortunnego upadku w Berlinie skarży się na bóle kręgosłupa” – dodała.

Wałęsa twierdzi, że nie czuł bólu aż do godziny 11 następnego dnia , kiedy podczas przerwy na kawę dla laureatow Nagrody Nobla, „nie mógł podnieść się z krzesła”. Organizator berlińskich uroczystości, Kultur Projekte Berlin, twierdzi co innego.

„Podczas pobytu w Berlinie Lechowi Wałęsie stale towarzyszył przedstawiciel organizatora”- powiedziała Simone Leimbach w odpowiedzi na pytania The Huffington Post. „Lech Wałęsa nie skarżył się na żaden dyskomfort i nie prosił o pomoc medyczną”.- dodaje Leimbach. Organizatorzy nie ofiarowali przeprosin dla Lecha Wałęsy za wypadek.

Niektórzy prawnicy zajmujący się sprawami odszkodowań powypadkowych przepytywani na okoliczność tej publikacji utrzymują, że ew. pozew Wałęsy ma szanse powodzenia.

„Zaszły dwie okoliczności” mówi jeden z nich zatrzegając anonimowość. „Pierwsza – doszlo do wypadku udokumentowanego na taśmie, druga – człowiek skarży się na bóle w następstwie tego wypadku.”

Do lekarzy należy decyzja czy doszło do uszkodzenia kręgosłupa. Zródła podają jednak, że lekarze badający Wałęsę w polskiej klinice tydzień po wypadku, nie stwierdzili trwałego urazu u Wałęsy.

Prawnicy twierdzą jednak, że mimo braku trwałego uszkodzenia, nadal możliwa jest kompensacja ofiary wypadku za jej wydatki medyczne, ból i cierpienie.

„Wielokrotnie podczas urazów, zwłaszcza kręgosłupa, pozew ma szanse powodzenia jeśli można udowodnić, że do wypadku doszło i jeśli wiemy, że klient odczuwał ból wkrótce po zajściu – twierdzi nowojorski prawnik specjalizujący się w odszkodowaniach powypadkowych.

Lech Wałęsa nie odpowiedział na zapytania The Huffington Post do czasu tej publikacji. W wywiadzie dla polskiego kanału informacyjnego TVN 24, Lech Wałęsa skomentował gorzko: Na coś trzeba umrzeć.”

Historia pewnej bryły węgla

Lecha Wałęsę zobaczyłem pierwszy raz w 1981 roku. Czasy były trudne, Solidarność poczęta na podstawie porozumień władz komunistycznych ze strajkującymi robotnikami w gdańskiej stoczni, miała zaledwie kilka miesięcy. Polacy byli zmęczeni, głodni i wściekli. Krew narodu Pułaskiego powoli osiągała apogeum wrzenia.

Ludzie się bali, że władza przyparta do muru przez robotników w Gdańsku zrobi jakiś prowokacyjny wygibas, żeby ściagnąć do kraju sowieckie czołgi, które „akurat w tym czasie” odbywały tuż za granicą wojskowe manewry Sojuz 81.

I wtedy stało się – lokalnego działacza solidarności, Jana Rulewskiego, protestującego w miejskim urzędzie w Bydgoszczy, policja usunęła z budynku głową do przodu. Zdjęcie pobitego związkowca obiegło miasto. Ludzie wyszli na ulice.

Mój ówczesny kolega szkolny Radek Sikorski (obecny Minister Spraw Zagraniczncyh Polski) poszedł na miasto z tzw. Bibułą – spisanymi przez nas wcześniej nielegalnymi ulotkami opatrzonymi godłem Uczniowskiego Komitetu Strajkowego solidaryzującego sie z robotnikami, którego stempel wydłubaliśmy z kartolfa (urządzenia drukarskie byly nielegalne, a komunistyczne władze wymagały rejestracji maszyn do pisania).

Ja zaś, poszedłem ukraść węgiel ze szkolnej kotlowni, by zanieść go babci kolegi, która nie miała czym palić w piecu. Wiedzieliśmy z Radkiem, że za jedno i drugie mogliśmy pocałować naszą karierę w Polsce „do widzenia.”

Bryła węgla była ciężka, duża i ledwie weszła do szmacianej siatki. Niosłem ją przez miasto, kiedy gruchnęła wieść: Lechu (jak go wszyscy potocznie wtedy nazywaliśmy) jest w miescie! W istocie – zobaczyłem go wkrótce jak stał na balkonie budynku i przemawiał.

Wałęsa mówił o wolności. Wałęsa – świetny orator – mówił naszym językiem; prostym, emocjonalnym i stanowczym. Mówił o prawach, których nie mieliśmy, życiu, na które nie było nas stać. Prawach do wolności i własności i prawie do godnego życia pozbawionego niegodnego reżimu.

Wałęsa mówił i mówił, a tłum rósł i rósł. Stałem w jego środku jak wryty- nastolatek, z siatką w ręku -słuchając Wałęsy i pierwszy raz w moim krótkim życiu, w ten chłodny marcowy dzień uwierzyłem, że wolność Polski nastąpi.

Gdy Lechu skończył mówić, tłum ruszył gdzieś przed siebie. Szybko rósł w siłę, coraz głośniej skandując Lech Wa-łęsa! Lech Wa- łęsa! Potem raptem stanął. Przed nami formował się zwarty, czarny monolit tarcz ZOMO (paramilitarnych oddziałów policji).

Policyjne pały poszły w ruch. Bronić się nie było czym. Gołe ręce robotników kontra uzbrojone oddziały trenowanych w biciu, dobrze odżywionych protektorów reżimu. Spojrzałem wtedy na bryłę węgla, którą niosłem w siatce i pomyślałem o zmarzniętej babci, która na nią czeka i że w Polsce węgiel nazywamy czarnym złotem.

Wziąłem bryłę węgla w ręce, uniosłem nad głowę i rzuciłem na bruk. Ręce robotników prędko poderwały rozbite kawały. Na ZOMO posypał się czarny grad. Ktoś innny ciskał kamieniami wyrywanymi z podziurawionej ulicy. Tak minął kolejny dzień walki o wolność.

Przypomniałem sobie o tym wszystkim, kiedy popijając martini w moim domu w New Jersey, zobaczyłem w telewizji Lecha Wałęse jak stał na ulicy w Berlinie przed rzędem plastikowych klocków symbolizujacych berliński mur. Bardzo chciałem żeby Lechowi to wyszło.

Jedyne co mnie wkurzało w tym widoku, to ekipa filmowa organizatorów jeżdżąca na segwayu, która co chwilę wchodziła w kadr relacji na żywo zasłaniając Wałęsę. Będąc 20 lat w biznesie produkcyjnym wiedziałem, że mają tzw. sztywną przepustkę, będą blisko wydarzenia, będą włazić wszystkim w kadr i jeśli nie wiedzą co robią, będziemy mieć problem. No i stało się.

Człowiek, którego nie obalił komunizm, groźby więzienia, internowanie, szantaże i polityczne intrygi – 28 lat po tym, jak podrywał z ziemi czarne złoto narodu i rzucał je złu w twarz – zachwiał się. Gdyby wtedy Lechu upadł – no, to byłby news. Ale ja wiedziałem, że nie upadnie. Nie „nasz” Lechu. Tak po prostu musiało już być.

Czy pozew sądowy pogrąży Lecha Wałęsę? Czy charyzma i historyczny image, którym się cieszy, ugnie się pod naporem małodusznych czasów w których żyjemy? Czasów, w których nie walczymy kamieniami i pięściami, a prawnikami i kruczkami, czasów w których ból i cierpienie mają zawsze wartość wyrażoną w pieniądzu? Nie, Lechu nie pozwie. Lech Wałęsa jest większy niż to.

Mariusz Max Kolonko -The Huffington Post

Tekst takze w dziale POLSKA The Huffington Post.

PS. Pełny tekst wyjaśnienia otrzymanego od Kultur Projekte Berlin:

We are of course aware of the fact that President Walesa has undergone a medical examination. During the rest of his stay in Berlin after 9 November, however, throughout which he was also constantly accompanied by one of our colleagues, he did not complain about any kind of discomfort and did not ask for medical help. Only upon his arrival back in Poland a couple of days later did he seek medical treatment. We have certainly been very concerned about this incident and the well-being of President Walesa, but we are in close contact with the Polish Embassy in Berlin and have been assured by them that they, too, have not been contacted by President Walesa regarding this matter and that there will not be any further consequences of this incident. Simone Leimbach

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie).

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne) jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: m.in. Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry, Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in. Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

photo:Błażej Sedzielski / ONS

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 1988 roku mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polsko-amerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Zamieszczony w Rzeczpospolitej tekst zawiera tyle ingerencji edytorskich i cenzorskich, że nie jest już właściwie moim tekstem. Poniżej zamieszczam mój tekst w oryginale.

Były agent CIA twierdzi, że potrzeba mu dwóch godzin, by po wylądowaniu w Warszawie otrzymać obraz z komórki każdego polityka w Polsce.

Polak uwielbia podsłuchiwać. Uwielbia też zbierać teczki i gromadzić je w szufladach przetwarzając je na asy wyciągane potem z rękawa. Taką mamy już naturę. My, nasi wschodnioniemieccy sąsiedzi i Rosjanie. Tego uczył nas przez ponad 40 lat aparat PZPR-owskiej władzy rodząc przez kilka pokolen podczłowieka:  Homosowietikusa – kreatury niskiej częstotliwości snującej się do dziś nad Wisłą jak wampirowaty opryszek po Bourbon Street z mrocznego hitu Stinga.

Homosowietikus, wyposażony w ubeckie myślenie, jak niewidoczne fale gamma przenika przez nasze społeczeństwo, nasze myślenie, postrzeganie świata, strefę zycia politycznego i dziennikarstwo. Brak precyzyjnej regulacji prawnej zjawiska podsłuchu jako narzędzia usłużnego społecznie i jego przydatność w tasowaniu politycznej koterii w Polsce, sprzyja dziś grupom wyposażonym w odpowiednie środki techniczne do dokonywania podsłuchowego fiku-psiku przy którym Watergate wygląda jak Trabant przy Cadillacu.

Widzę cię przez komorkę

Szef jednego ze Sklepów dla Szpiega w Nowym Yorku mówi, że jego najlepsi klienci pochodzą z Europy Wschodniej, Rosji i Polski. Największe wzięcie klientów za byłej żelaznej kurtyny mają osobiste wykrywacze podsłuchów, które – założone przy nadgarstku – ostrzegająco wibrują przy „przyjacielskim” powitaniu z noszącym nadajnik. Potem idą długopisy zapisujące też obraz i dźwięk,  kamery wielkości małego guzika w rozporku, okulary słoneczne nagrywające audio i wideo,  a nawet patrzące „do tyłu” oraz zegarki na rękę z okiem kamery ukrytym w zerze godziny 10.

Szefom korporacji oferujemy „podarunki” – trojańskie konie: portfele z cielęcej skóry z wprasowanymi nadajnikami i samochodowe breloczki z trakcją GPS (śledząc ruchy szefa korporacji, spotkania i miejsca mityngów możemy poznać zamierzenia firmy).

Panie-Homosowietikus wyposażamy w aparaty-szminki do robienia zdjęć przy robieniu ust i podróbki torebek Louis Vuitton rejestrujące obraz video w roździelczości lepszej niż ta, którą nagrywałem niegdyś telewizyjne korespondencje.

Homosowietikus-gruba ryba otrzyma od znajomego mi szefa dużej firmy antyszpiegowskiej zestaw do zdalnego uaktyawniania kamery w twojej komórce i zamieniania jej głośnika w aparat podsłuchowy. ów były agent CIA twierdzi, że po wylądowaniu w Warszawie, potrzeba mu dwóch godzin, by otrzymać obraz z komorki każdego polityka w Polsce (mam go na taśmie).

Kamera w szmince

Zauważyłem, że gdzieś od czasu afery Rywina, elektroniczny gadżet rejestrujacy fale głosowe stał się niezbędnym atrybutem wielu pnących się mozolnie po szczeblach kariery rodaków.  Stąd krzyk protestu samych dziennikarzy w materii ostatniej afery podsłuchowej jest dla mnie niezrozumiały.

Nasi dziennikarze notorycznie rejestrują telefoniczne rozmowy nie powiadamiając o nagraniu. W tym dźwiękowym piractwie króluja tabloidy tłumaczące się potem po sądach z nielegalnie uzyskanych nagrań i walczący o wynik antenowy publicyści różnej maści nagrywający do spółki z politykami haki na polityków, majstrowane w dźwiękoszczelnych gabinetach cieni. Tak dziś oburzone podsłuchiwaniem rozmów przez ABW środowisko dziennikarskie ledwie 3 lata temu nagradzało kolegów z TVN nagrodą Grand Pressu za inscenizacje podsłuchu w pokoju hotelowym posłanki Beger.

Kiedy przyjeżdżam  do Polski jestem stale na podsłuchu. Więcej, mam wrażenie jakbym był w jednym wielkim studiu nagraniowym. W hotelu kelnerki nagrywają mnie komórką kręcąc prosto„z ręki”. Siedzącemu w krzakach pod domem paparazzi ofiarowałem ciepłą herbatę, czapkę i 4. gigabajtowa kartę na foty. Nagrywała mnie była sympatia razem z mamą przyciśniętą do słuchawki i koleżanka „celebrytka”, która  „grała” mnie tak długo aż zaprotestował pikaniem mikroprocesor ogłaszając wykorzystanie cyfrowej pamięci.

Z jednym ze znanych polskich biznesmenów umawiam się na Nowym świecie i na przystanku, siedząc na ławce i zakrywając usta (gdyby skurczybyki wynajęły głuchoniemych czytających z ruchu warg, czy coś)  niczym Joe Pesci i De Niro w filmie Casino, omawiam wyniki piłkarskich spotkań. Nagrywali mnie szefowie telewizyjni w dźwiękoszczelnych gabinetach dyrektorów i sprzątaczki  na korytarzach sądów z mikrofonami ukrytymi w miotłach.

Cała koncepcja tarczy rakietowej, zaproponowana nomen omen nam Polakom – specjalistom od podsłuchu- oparta jest na wielkiej spółdzielni ucho instalowanej w wielkich kopułach radomów,  które predzej czy później staną u naszych czeskich sąsiadów – Homosowietikusów po kądzieli.

W Polsce Wielki Brat dziś już nie tylko słucha ale także widzi i ma całkiem juz duża Siostrę wyposażoną w markową torebkę z szybkostrzelnym aparatem ukrytym w szmince. I za każdym razem kiedy puszcza do ciebie oko, zapełnia zdjęciem twoją teczkę która ktoś, kiedyś zamieni na asy sypane z rękawa.

Mariusz Max Kolonko – Nowy York

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Amerykańska publika, która ma kłopoty, żeby przez pół godziny śledzić wydumany hokus pokus wiedźm z serialu na ABC, Eastwick potrafiła przez 180 minut gapić sie na srebrny spodek dmuchany przez oszołoma z Fort Collins.

Ameryka patrzyła, bo tak naprawdę wszyscy bardzo chcieliśmy, żeby w balonie dryfujacym nad polami hrabstwa Larimer, rzeczywiście było dziecko i żeby po wspaniałej akcji ratunkowej policji, straży pożarnej, myśliwców NORAD i unoszącego się nad wszystkim duchem Steva Fossetta, zrobił się nam happy end.

Kiedy dziecka nie było, poczuliśmy się oszukani, krzyczymy: lipa! i rzucamy teraz popcornem w ekran.

Arianna Huffington z lewa i Laura Ingraham z prawa biją media za to, że 40. latek z Colorado zrobił Amerykę w balona. Nie ma po co winić mediów. Media są takie, jaki jest kraj. Ameryka uwielbia oglądać dzieci głupich rodziców ratowane cudem z opresji.

Pamiętamy 11. latka z Ocean City w Maryland,  który minionego lata kopał na plaży tunel tak długo,  aż ten się na niego zawalił? Albo 5. latka z Hawthorne w Californii, który zakleszczył głowę ( nie rękę: głowę) w studzience kanalizacyjnej, gdy wpadły mu tam klucze?

A co z cheeleaderką NFL, która tyle nasłuchała się w mediach o ubocznych skutkach szczepionki przeciwko świńskiej grypie, że po zastrzyku dosłownie zacięła się i – jak kukułka- skanduje teraz oskarżenia przeciwko szczepionce?

Wszyscy stali sie bohaterami wieczornych news w Ameryce…Nikt w amerykańskiej prasie jakoś nie pyta: czy niewiarygodna historia nie jest przypadkiem historią niegodną wiary? Albo: gdzie byli rodzice tych dzieci?  Nie pyta, bo telewizja edukacyjna się nie sprzedaje. W cenie amerykańskich newsroomów są strażacy z dziećmi w rękach i zwierzęta wyciągane przez ekipy ratownicze z potrzasków. Nieprawdopodobne historie amerykańskich bohaterów zakończone happy endem.

Głowa kukułczego gniazda w Fort Collins dobrze zna te prawdę. Jego  „Fort Collins Project” kręcony tanią kamerą przez 11. letniego syna z trzyosbową ekipą produkcyjną miał łączną publiczność równą wysokonakładowej produkcji kinowej. Odkąd srebrny obiekt w kształcie spodka  (dlaczego spodka?) zerwał sie mu „przypadkiem” z postronka, rzekomo z dzieckiem w środku, dział PR oszołoma z Fort Collins działał jak dobrze naoliwiona hollywoodzka maszyna wykonując 6 telefonow po zdarzeniu, pierwszy do lokalnej stacji TV, dopiero trzeci na policję.

Bohaterski pilot balonowego programu odbił się od szelek Larry Kinga i obleciał telewizje śniadaniowe Ameryki, gdzie gospodarze do wyrzygania unosili pod niebiosa naszego 6. letniego bohatera,  który zupełnie juz ziemsko, rzygał ze zmęczenia na podłogę telewizyjnego studia.

Oszołom z Fort Collins osiągnął swój cel. Dostaliśmy dobry show – nie ma co narzekać. Mniejsza o rzygającego dzieciaka.

Teraz Nowy York najpewniej wprowadzi strefy bezprzelotowe nad miastem dla srebrnych balonów z sześciolatkami w koszach. Administracja FAA poprosi zapewne Baracka Obamę o pakiet stymulacyjny aby wykupić 6 latków z lotów balonowych planowanych przez żądnych sławy rodziców. Będą to też pieniądze potrzebne na pokrycie $2 milionów w kosztach produkcyjnych poniesionych w akcji ratunkowej pustego balonu: dwóch myśliwców NORAD, helikoptera Gwardii Narodowej,  policji i zespołów opieki medycznej na lądzie. Z perspektywy Hollywood to jest pikuś.

Jako scenarzysta miałem nadzieję, że ten remake Lotu nad Kukułczym Gniazdem zakończy się w pokoju cheerleaderki. Myślałem, że spojrzy na 6. letniego małego bohatera wynurzającego się ze srebrnego spodka,  cudem uzdrowieje i krzyknie: God! Bless! America!

Pewnie następnym razem.

Mariusz Max Kolonko -The Huffington Post

Huffington Post – jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie – prawie 9 milionów miesięcznie tzw. unique users – czytelników w lutym 2009). W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne)jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: jak Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, oraz celebrities: m.in., Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin.

Mariusz Max Kolonko – producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1. Wiecej  www.maxkolonko.com

Tłumaczenie publikacji Maxa Kolonko w The Huffington Post, 3 X 2009

Jest dla mnie niezrozumiałe (jako także polskiego obywatela)  że władze polskie mogą angażować autorytet państwa w obronę bądź co bądź słynnego ale w końcu zbiega. Tak bowiem należy rozumieć list szefa polskiej dyplomacji Radka Sikorskiego do amerykańskiej Sekretarz Stanu Hillary R. Clinton, zawierający (jak podają polskie media) prośbę do amerykańskich władz o ułaskawienie Polańskiego. Jest to interwencja na szczeblu ministerialnym, angażująca majestat państwa w sprawę uckieniera przed odpowiedzialnością prawną wymiaru sprawiedliwości obcego państwa za udowodniony czyn karalny.

Czy Polska, będąca w samym środku dyplomatycznej rozgrywki z Ameryką o tarczę antyrakietową, otrzyma Polańskiego w ramach ekspiacji za poświęcony na rzecz Rosjan, rakietowy deal? A może Polańskiemu należy się łaska, bo  jak podaje MSZ to „zasłużony reżyser”, którego filmy szef polskiego MSZ lubi?

Jeden z polskich reżyserów Krzysztof Zanussi nazywa 13. letnią ofiarę gwałtu „prostytutką”, którą mama sama wpychała do łóżka.

Czy można usprawiedliwić gwałt na nieletniej, stylem życia w Hollywood? Reżyserzy wiedzą najlepiej, że jak długo będzie istnieć przemysł filmowy, tak długo będą istnieć wannabe aktorki pragnące sławy i kariery. Ofiary jednak często milczą bo wiedzą, że skarga na policję jest równoznaczna z zejściem z aktorskiej sceny.

Anna Aplebaum – żona wspominaniego szefa polskiego MSZ Radka Sikorskiego pisze na stronach The Washington Post, że Polański już swoją winę spłacił opłatami dla prawników i utratą popularności. Polański w 2003 roku nie mógł przyjechać po odbior Oskara-  pisze dziennikarka, „nie może rezydować w Hollywood”. Surowość czynu Polańskiego łagodzi, zdaniem pani Applebaum, że ojciec Polańskiego przeżył obóz koncentracyjny w Mathausesn, mama zmarła w Auschwitz,  a żonę zabiła mu banda Charlesa Masona.

Nie chciałbym stanąć przed Sędzią Anne Appelebaum. Temida – mitologiczna bogini sprawiedliwości nie nosi w tym larum protestu opaski na oczach. Polański 32 lata temu stanął na skrzyżowaniu swego życia i świadomie wybrał tułaczkę po świecie, unikając wymiaru sprawiedliwości i spodziewanej kary, którą jest prycza w więzieniu w Chino.

Surowości czynu wcale nie osłabia fakt, że „było to dawno”, oskarżony tuła się po świecie. Nieszczęśliwe dzieciństwo powinno uszalachetnić, a nie stać się przepustką do niszczenia życia drugiego człowieka.

Amerykańskie prawo jest prawem precendensu:  historią interepretacji  litery prawa w odniesieniu do podobnych przypadków w przeszłości i osiągania decyzji wyroku poprzez analogie . Ułaskawienie Polańskiego mogłoby oznaczać, że Ameryka musiałaby zrewidować wyroki maniaków seksualnych siedzących w więzieniach i zaprzestania ścigania tych, którzy dotąd skutecznie unikają odpowiedzialności za swoje czyny.

Swiat pełen jest miłych i zdolnych ludzi, którzy siedzą w więzieniu za błędy, które popełnili na rozstaju swoich dróg.  Polski reżyser powinien stanąć przed sądem. Do tego czasu ostatni rozdział tej niefortunnej historii, nie będzie mieć swego końca.

Mariusz Max Kolonko - The HuffingtonPost

The Huffington Post jest największym portalem opiniotwórczym w Ameryce (odwiedza go 22 miliony użytkowników miesięcznie – prawie 9 milionów miesięcznie tzw. unique users – czytelników w lutym 2009)

W Huffington Post publikują swe artykuły gwiazdy publicystyki USA (głównie liberalne)jak Arianna Huffington, Joe Scarborough, politycy: jak Barack Obama, Hilary Clinton, Madeline Albright, John Kerry , Nancy Pelosi, oraz celebrities: m.in., Robert Redford, Mia Farrow, Donna Karan, Michael Moore, Alec Baldwin, Jamie Lee Curtis.

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

Tak bardzo, jak bardzo ta prawda nas, Polaków boli, Polska jest w tej grze jedynie pionkiem – nie królową -i  to w dodatku pionkiem poświęconym w celu uzyskania przewagi: Gambicie Obamy, który można było przewidzieć.

RUCHY WSTęPNE

Kandydat na prezydenta, B. Obama zapewniał, że jako prezydent pozostawi tarczę rakietową jako koncepcję obronną USA, o ile będzie to system sprawny. Czy Obama kłamał? Nie. W języku polityki jego wypowiedź zawierała dwa elementy: Tarcza rakietowa pozostanie głównym elementem obronnym USA. Fakt. Drugi człon oświadczenia był warunkowy: kontynuacja systemu w zależności od jego efektywności, zostawiała przyszłemu prezydentowi niezbędne pole manewru w tej kwestii.

Taką samą furtkę zostawił Bush w pakcie Sikorski – Rice o budowie komponentów tarczy w Polsce, wyposażajac umowę w  klauzulę „przesuwającą rakiety Patiot z Niemiec do Polski ze 100 osobową obsługą amerykańskich żołnierzy w razie problemów z wdrażaniem koncepcji tarczy rakietowej w Polsce.”

Sekretarz obrony USA, Gates podczas mityngu ministrów obrony NATO w Krakowie, 20 lutego 2009 przypomniał polskim sojusznikom, że „już rok temu (za prezydentury Busha) sygnalizował Rosjanom, że jeśli nie będzie irańskiego programu rakietowego, nie będzie potrzeby budowy silosów dla interceptorów w Polsce”.

11 Lutego 2009, podsekretarz Stanu d/s politycznych William J. Burns przekazał poufny list Obamy do Miedwiediewa. Polski MSZ musiał znać te notatkę choćby dlatego, że treść listu przeciekła do dziennika New York Times: „jeśli Rosja pomoże zlikwidować zagrożenie ze strony Iranu, nie będzie potrzeby budowania sytemu obrony rakietowej w Europie Wschodniej.”

Do tak przygotowanej szachownicy zasiedli dwa miesiące później w Londynie w swym pierwszym spotkaniu Obama i Miedwiediew, dogrywając los polskich instalacji tarczy w spotkaniu w Moskwie. O tym, że Polska podstawiła mocarstwom stolik do powyższej gry pisałem trzy dni później w artykule Polskie Emocje i Amerykański Pragmatyzm, Rzeczpospolita, 5 kwietnia 2009.

Wydaje się mało prawdopodobne, by polski MSZ nie śledził tego dialogu mocarstw toczącego się ponad naszymi głowami. Dlaczego zatem odnieść można wrażenie, że polskie władze sa wrześniowym gambitem Obamy zaskoczone?

A może zaskoczenie rządzących jest elementem swoistej populistycznej gry przed narodem, który tarczy rakietowej nie chce, a jednak, zamiast się teraz cieszyć, krzyczy za polskimi mediami: zdrada! Może lepiej grać w rankingi popularności, a po przegranej partii zwalić wszystko na amerykańskich cwaniaków? Może cena za etykietę wykiwanych jest mniejsza niż cena, którą można by zapłacic, gdyby próbować uświadamiać Polakom, że droga do uznania świata nie wiedzie koleiną utrzymywania mitu Polski jako kraju Misji, kraju Szachowej Królowej, a nie jakiegoś tam pionka w grze supermocarstw? Może czas na polski pragmatyzm i szczerą rozmowę władzy ze społeczeństwem?

OFIARA POLSKIEGO PIONKA

Gambit Obamy poświęcił Polskę wobec realnego zagrożenia pierwszym w historii zaczepnym atakiem nuklearnym planowanym na Izrael. Precyzyjniej: groźbą unilateralnego ataku Izraela wobec tego zagrożenia na instalacje irańskie w pobliżu Natanz.

W Jeruzalem nikt nie ma najmniejszych wątpliwości, gdzie poleci pierwsza rakieta z głowicą nuklarną irańskiego „programu energetycznego” i dla Izreala jest to walka o byt w której mało jest miejsca na kompromisy. Wystarczyło obejrzeć miny polityków na zdjęciach z „przyjacielskiego” spotkania Obamy i Netanjahu w Białym Domu, gdzie w półtoragodzinnej rozmowie w cztery oczy premier Izreala miał uświadomić Obamie kto jest kto i co jest co na szachownicy Bliskiego Wschodu.

Izreal od dwóch lat przygotowuje się do siłowej opcji unilateralnego zlikwidowania instalacji w Iranie ćwicząc nocne loty pilotów do Gibraltaru i z powrotem. Parokrotnie za prezydentury Busha, Izreal starał się o prawo przelotu dla swoich bombowców nad kontrolowanymi przez USAF strefami  bezprzelotowymi w Iraku. Bush zgody nie dał bo raz, izrealsko-irańska pukawka na osi Eurazji może mieć nieprzewidywalne konsekwencje międzynarodwe, dwa, jeśli nie byłoby irańskiego zagrożenia nie byłoby potrzeby ustawiania Rosjanom radaru w Czechach do podsłuchu rosyjskich oligarchii finansowych, a temu „tarcza” Busha miała służyć przede wszystkim.

(czytaj tekst MMK w Superexpressie)

Izraelski wywiad, powszechnie uważany za jeden z najlepszych na świecie, sygnalizuje, że Iran jest bliżej posiadania broni nukleranej, niż donoszą o tym raporty CIA.  Widać to choćby po niepokoju jaki panuje na osi Eurazji: Turcja ogłasza chęć zakupu systemu obronego SM3 (ponad $ 1 miliard jeden) mając gotowy deal na Patriot Pac-3. Podobnie o system antyrakietowy pukają do producenta (Raytheon) kraje arabskie.

Izreal pracuje od 10 lat nad własnym systemem rakietowym po doświadczeniach z dziurawym systemem Patriot,  który nie przechwytywał skutecznie irackich rakiet Scud w 1992 r. Aby uspokoić unilateralne zapędy Izreala Amerykanie wyposażyli w ub. roku izrealską bazę Negev w FBX-T, ruchomy system radarowy firmy Raytheon zdolny wykrywać, szybkość i trajektorię lotu każdego obiektu wielkości bejsbolowej pilki lecący w powietrzu z odległości 4,700 km, ale dla Izrela to za mało. Mało, ponieważ Rosja naciskając na eliminację tarczy, buduje od dwóch lat dla Ahmadinedżada szczelny system antyrakietowy S-300, który odsunie groźbę izrealskiego chirurgicznego ataku na długi czas. To w tej właśnie sprawie, na tydzień przed Gambitem Obamy, premier Izreala pojechał prywatnym jetem milionera Y. Maimana do Moskwy z tajną misją, by zatrzymać gotową już transakcję, grożąc rozwiązaniem siłowym i wymuszając Gambit Obamy.

Rosjanie nie chcą opcji siłowej Izreala z Iranem, m.in. dlatego, że poza możliwością (jak widać skutecznego) przetargu z Ameryką w sprawie eliminacji podsłuchu radarowego w Czechach liczą, że zacieśnienie sankcji na Iran (czwarty eksporter ropy na świecie) podniesie ceny ropy na rynkach i podwoi zyski rosyjskich oligarchów.

GRA śRODKOWA

Trzy systemy SM3 wystarczą do obrony Europy. Kto je dostanie? Obama obiecuje Rosjanom zbliżenie do systemu zbiorowego bezpieczeństwa Europy więc, jak podają źródła, wybór padnie na rosyjską bazę w Azerbejdżanie. Drugi otrzyma Turcja, trzeci Izrael, który deklaruje teraz porzucenie opcji siłowej. Stacja radarowa FBX-T w Izraelu jest już obsługiwana wyłącznie przez Amerykanów, a SM3 broniłby także przed rakietami Syrii i tymi instalowanymi do ochrony baz rosyjskiej floty budowanych w syryjskich portach Tartous i Latakia. Czy, jak zapewniał Sekretarz Obrony Gates, system SM3 otrzyma Polska, stojąc na straży bezpieczeństwa Europy? Czy polski pionek ma jakiś ruch na rysującej się szachownicy?

Gambit Obamy jest wariantem taktycznym. Za rok będzie inny Kongres – za 3 lata, być może, nie będzie Obamy. Tarcza antyrakietowa jest i pozostanie, podobnie jak podpisy na dokumentach sprzed roku. Jeśli jest natomiast jakiś moment na wyjście z symboliki polskiej obecności w Afaganistanie, to chyba jest to dobry czas. Ameryka rozumie logiczne posunięcia. Polski pionek ma jeszcze kilka ruchów lepszych niż wizyty w Białym Domu z kolorowymi folderami Mazur i narodowe szarże nad Potomac,  po wizy.

Mariusz Max Kolonko

ps. 1

w drukowanej w Rzeczpospolitej wersji redakcyjny chochlik wprowadził błąd-  zamiast cytowanego u mnie Podsekreatrza Stanu ds Politycznych, b. Ambasadora w Rosji,  Williama J. Burnsa pojawił się  Nicholas Burns Podsekretarz Stanu za rządów Busha.

ps 2

z zupełnie już jednak dla mnie niezrozumiałych powodów redakcja arbitralnie wycięła z przedruku tekstu w RP ważne zdanie:

Gambit Obamy poświęcił Polskę wobec realnego zagrożenia pierwszym w historii zaczepnym atakiem nuklearnym planowanym na Izrael. Precyzyjniej: groźbą unilateralnego ataku Izraela wobec tego zagrożenia na instalacje irańskie w pobliżu Natanz.

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

( tekst powstał w styczniu 2009, publikacja w Rzeczpospolitej 15 sierpnia 2009 . Najczęśiej czytany tekst w Rzeczpo

Jakiś czas temu, jako gość programu „Szymon Majewski show”, otrzymałem scenariusz odcinka. Przeczytałem, że obok mnie, w jednej ze scen, pojawić się miał „Pan Murzyn”. Określenie zdziwiło mnie. Wyjaśniono mi, że chodzi o opisanie postaci z szacunkiem. Dlaczego zatem ja sam nie pojawiłem się w scenariuszu jako „Pan Biały?”. Nie było też „Pana Gościa”…

Polskie media nieustannie piszą o „czarnoskórym” prezydencie Obamie, używając rasowego określenia Murzyn wstydliwie. Pomijając fakt, dziwnie uchodzący rzeszom dziennikarzy, że Obama jest Mulatem, powstaje pytanie, czy McCain był kndydatem „białoskórych”?  I co na to czerwonoskorzy Indianie?

Mieszkając przez ostatnich 20 lat w Ameryce, przeoczyłem moment, w którym słowo „Murzyn” zaczęło w Polsce denerwować, stało się tabu, dołączyło do słów-chwytów stosowanych przez proponentów globalizacji kulturowej Europy. W ciągu niespełna dwóch pokoleń używający potocznego słowa „Murzyn” przeszli do kategorii nietolerancyjnych Polaków, wręcz rasistów, którzy nie potrafią się odnaleźć w nowoczesnym tyglu współczesnego świata.

Bambo propagandowy

Kiedy w szkole dukaliśmy „Murzynka Bambo” Tuwima na wyrywki, nie wiedzieć czemu, zamiast „uczy się pilnie…”, stale wychodziło mi: „uczy się w Wilnie z pierwszej czytanki…”, więc zawsze dostawałem pałę i nigdy nie wiedziałem, za co. Odtąd obdarzony nieprzewidywalną mocą tajemniczy Murzynek stawał się dla mnie bohaterem dwóch narodów, tak jakby. Marzyłem o nim, pragnąłem go poznać, śnił mi się po nocach… W rzeczy samej w tamtych czasach Murzyn w Bydgoszczy był zjawiskowo tak odległy jak nogi Sophii Loren w autobusie marki Jelcz, który woził nas co dzień do szkoły.

Dzisiejsza młodzież nie wie już, że opanowanie pamięciowe tego wierszyka było dla dzieci w komunistycznej Polsce obowiązkiem, taką legitymacją niezbędną do funkcjonowania w roli przyszłego obywatela wspierającego proletariuszy wszystkich krajów, którzy akurat w tym czasie łączyli się w wysiłku opanowania krainy nazwanej kolorowo przez Szklarskiego Czarnym Lądem.

Sowieci kupowali ten ląd kak idziot: do Gwinei pojechało milion śrubokrętów, pługi śnieżne. Do Egiptu poszły ziły (bez części zamiennych). W Sudanie Chruszczow postawił fabrykę puszek (nie było co/kogo puszkować). Do wyzwalających się spod kolonialnego jarzma afrykańskich krajów w jedną stronę jechała pomoc gospodarcza, w drugą jechali Murzyni. Mieli polubić komunistycznych braci, a bracia przygarnąć ich proletariackim uściskiem. Nie wychodziło to najlepiej.

Najpierw poszło o dziewczyny. Komsomolcy sprawili Murzynom lanie za podrywanie swoich. Murzyn w Moskwie był dla sowieckiej maładioży tym, czym wiele lat później dla polskich nastolatków bawiących u Maxima w Gdyni sypiący zielonymi Mahoniowy Gość. Separatyzm praktykowały sowieckie ambasady w Afryce, stosujące dyplomatyczną zasadę niebratania się z czarnymi.

Wtedy to, aby zapobiec rasistowskim incydentom, w salonach towarzyszy narodził się plan podsunięcia dzieciom promurzyńskiej rymowanki i umieszczenia jej w każdym elementarzu, każdej szkoły.

Tak historii przypasował się Tuwim. Figlarny Bambo od 1957 roku przez następnych 25 lat budził naszą sympatię, uczył i bawił zarazem, przy okazji zamieniając polskie dzieci w piątą kolumnę sowieckiej propagandy.

Kilka pokoleń po tym, gdy Murzynek Bambo zamieszkał nad Wisłą, antyrasistowski w założeniu wierszyk czyta już nowe pokolenie Polaków, ale zupełnie inaczej. Oto sympatyczny Murzynek fiknął koziołka o 180 stopni i maszeruje dziś w pierwszomajowym pochodzie liberalnej rewolucji ze szturmówką tolerancji w garści.

Polack, Murzyn dwa bratanki

Sąd Najwyższy podtrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i oddalił pozew czarnoskórego studenta Samuela Fosso przeciwko wydawnictwu Dobry Humor, które w 1997 roku opublikowało rasistowskie dowcipy o Murzynach” („Gazeta Wyborcza”, 2000).

Tolerancyjne lobby w Polsce zapiszczało, jak rasowa opona powinna: „Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii wyraziło niepokój, że w Polsce nie karze się za lżenie mniejszości etnicznych i religijnych, co świadczy o braku wyczulenia jurysdykcji na problemy rasizmu i ksenofobii”. Wezwano do debaty, ale do niej nie doszło. Samuel Fosso strzelił za wcześnie i ze złej armaty. Udowodnienie szkodliwości społecznej utworu satyrycznego jest trudne prawnie. Wie o tym ponad 10 milionów Polaków w Ameryce, wyśmiewanych każdego dnia w tzw. Polish Jokes, w których główną rolę gra pan Polack.

Ale dzisiejsze protolerancyjne lobby bardziej interesuje dobre samopoczucie paru tysięcy Murzynów w Polsce niż godność ponad 10 milionów Polaków w Ameryce. Ci ostatni zaś, kiedy odwiedzają ojczyznę, coraz częściej potykają się o zręby konstrukcji, którą w Ameryce od lat stawiają kulturowi marksiści, a w której jedną ze sprężyn są Słowa -Katapulty.

„Polack” jest stary jak Ameryka. Termin wywodzi się z nonszalancji, z jaką amerykańska kultura asymiluje i amerykanizuje rodzime etnicznie nazewnictwo, wchłaniając rzesze imigrantów. Polack (zamiast poprawnie: Pole) przylgnął do katalogów urzedników imigracyjnych Ellis Island jako łatwy do wypowiedzenia endonim. Dla na ogół mało obeznanych z geografią Amerykanów Polack to był każdy, kto mieszkał na wschód od Niemiec, gdzie dla wielu w Ameryce kończyła się Europa. W efekcie gdzieś na polskiej, na ogół niewykształconej, imigracyjnej drodze utrwalił się wizerunek amerykańskiego Polaka jako człowieka mało bystrego, „uczciwego poczciwca” obdarzonego prostym sercem i nadludzką siłą.

Jest to wizerunek plastyczny filmowo, zezwalający scenarzystom Hollywoodu na artystyczne fiku psiku, w którym Polack gra na emocjach jak Rusek na akordeonie. Taki jest Stanley Kowalski w sztuce Tennessee Williamsa „Tramwaj zwany pożądaniem”. Ów Polack jawi się w tej klasyce światowej literatury jako prostolinijny, brutalny tępak w zapoconej koszuli i z butelką whisky w ręce.

W filmie „Uciekinier” (The Fugitive) z 1993 r. z Harrisonem Fordem pojawia się scena z poszukiwanym przez policję „chicagowskim Polaczkiem” i jego mamą. On, zamieszany w handel narkotykami, i ona, paplająca po polsku przaśna kobieta, której jedyną pozytywną cechą jest gościnność.

W romantycznej komedii „Rozstanie” (The Breakup) z 2006 r. partnerem Brooke Meyers (Jennifer Anniston) jest Gary Grobowski, chicagowski „Polaczek bez przyszłości”, jak sam o sobie mówi. Jest wielki, prosty i głupi. Lubi futbol i piwo i nie odróżnia Van Gogha od Picassa.

Film „Borat” o amerykańskim korespondencie z Kazachstanu był często odbierany wśród moich amerykańskich kolegów jako film o Polakach (wielu z nich uważa, że Kazachstan to odległa prowincja Polski), zwłaszcza że eklektycznie skonstruowany bohater wtrącał także nasze „jak sie mas” i „dzien dobre”. Odkąd film się ukazał, polskich korespondentów telewizyjnych w Ameryce określa się mianem Boratów, i nie jest to wcale dowcip.

Coś mi się zdaje, że te same dowcipy z podstawionym zamiast słowa „Polack” słowem „czarnuch” (Nigger) czy „żydek” (Hymie) przerwałaby w try miga jakaś komisja ds. tolerancji, posyłając opowiadającego na zasłużony odpoczynek. Taki m.in. los spotkał w 2007 r. Dona Imusa prowadzącego przez 30 lat program newsowo-satyryczny po tym, gdy użył sformułowania „trawniki” (oryg. nappy headed hoes, dosł. k…y z sianem na głowie), komentując na żywo mecz czarnych koszykarek Rutgers University. Stacja CBS zerwała z nim 40-milionowy kontrakt.

Słowa -Katapulty

Parę lat temu w TVP pewien dyrektor powiedział mi przejęty, że właśnie usiadł w fotelu katapulcie, jakim w telewizyjnym żargonie zwykliśmy określać posadę szefa Jedynki. Chodziło o to, że stanowisko to miało niewidzialny uchwyt, za który pociągała co jakiś czas niewidzialna ręka niczym pilot F-16 za dźwignię „eject”, katapultując delikwenta w niebyt.

Otóż w dzisiejszej Ameryce istnieje coś, co określiłbym jako „Słowa-Katapulty”, określenia no-no, językowe tabu, coś, czym za moich czasów na studiach w socjalistycznej Polsce były np. słowa: „solidarność”, „Wałęsa” albo po prostu: „Lechu”, „Wilno”, „gułag”. „Katyń” był superkatapultą (jedynym niekatapultowanym, jakiego znam, był Radek Sikorski, który na fakultecie z historii wygłosił referat „Katyń – sowiecka zbrodnia” i dosiedział w ławce, w jednym kawałku, do dzwonka).

W Ameryce słowa katapulty pojawiły się stosunkowo niedawno. W 2006 roku radiowiec Tim Dorsey stracił pracę, ponieważ mówiąc o aspiracjach Condoleezzy Rice, przejęzyczył się, używając zamiast słowa „coup” (sukces) słowa katapulty „coon” (rasistowsko o Murzynach

– skrót od szop, raccoon). Lista katapultowanych jest długa i obejmuje także tzw. zwykłych ludzi. Parę miesięcy temu w Kansas 22-latek katapultował się ze sklepu sieci Journey po tym,   jak  pewien Murzyn po awanturze zareklamował buty do zwrotu. Chłopak zwrócił pieniądze wraz z rachunkiem, na którym, zamiast nazwiska klienta, wbił do komputera: „dumb n” (głupi cz[arnuch]). Jak niegdyś SB w Polsce, tak dziś FBI w Ameryce wysłało agenta do zbadania sprawy…

„Do Obamy należy wybór, czy będzie Wujkiem Samem dla ludzi w tym kraju czy Wujem Tomem wielkich korporacji” – powiedział niezależny kandydat prezydencki Ralph Nader w noc wyborczą 2008 roku. Słowem katapultą był tu „Wuj Tom” (Uncle Tom), amerykański kuzyn polskiego Murzynka Bambo. Ponieważ Nader był kandydatem niezależnym, katapulta nie zadziałała, choć liberalne media uznały to za koniec kariery tego polityka.

Wuj Tom to postać z „Chaty Wuja Toma”, XIX-wiecznego bestsellera Harriet Beecher Stowe. Książka stała się symbolem głupoty niewolnictwa, które miłość chrześcijan obalić może . Tak też się stało w Ameryce mniej niż dekadę później. Ale dziś Wuj Tom to rasistowskie określenie Murzyna wysługującego się białym. Rasowy epitet, którym obrzucało się dwoje murzyńskich (sic!) delegatów na konwencji Partii Demokratycznej w Denver w sierpniu 2008 r. za popieranie Hillary Clinton.

Kulturowe baby boom

Wuj Tom, jak nasz Murzynek Bambo, niepostrzeżenie fiknął liberalnego koziołka, służąc do budowy dziejowej katapulty, którą ustawiło w Ameryce pokolenie powojennego wyżu demograficznego lat 60. o nazwie Baby Boom Generation.

W latach 80. pokolenie baby boom – ponad 70-milionowa armia rozpuszczonej młodzieży, która jeszcze kilkanaście lat wcześniej, napruta narkotykami, taplała się w błotach Woodstock – zasiadało już rozparte na wygodnych posadach na amerykańskich uniwersytetach, w sądach, władzach miejskich, komitetach osiedlowych i redakcjach gazet, jak Ameryka długa i szeroka. Teraz celem ataku były już nie tradycje i kulturowe status quo, lecz narodowe ikony.

Z gmachu sądów niknęły tablice z dziesięcioma przykazaniami, dobrowolne czytanie Pisma Świętego zostało uznane za sprzeczne z konstytucją. W 1992 roku zakazano jakichkolwiek modlitw podczas matur. W 2000 roku studentom zakazano odmawiania modlitwy przed futbolowymi rozgrywkami. Jeden z największych prezydentów kraju – George Washington (właściciel niewolników) – stał się słowem-katapultą.

W 1992 roku opracowano nowe standardy nauczania dzieci w klasach 5- 12. Stworzono obowiązującą do dziś listę zakazanych ilustracji, których w publikacjach szkolnych należy unikać: czarne sprzątaczki, Indianie z pióropuszami na głowach, Meksykanie na osłach, Chińczycy na polach ryżowych, Japończycy z aparatami fotograficznymi. Azjaci nie mogą mieć na rysunkach skośnych oczu bądź pojawiać się z widokiem pralni w tle. Żydzi nie powinni być pokazywani jako złotnicy, dentyści, prawnicy, kupcy. Itd.

Baby boomers podważyli także amerykańską tradycję literacką. „Przygody Huckleberry Finna”, książka Marka Twaina, o której Hemingway powiedział, że wywodzi się z niej „cała współczesna literatura Ameryki”, znika dziś z lektur szkolnych w Ameryce. Powodem jest postać Jima, Murzyna, niewolnika zbiega. „Każdy nauczyciel próbujący użyć tego śmiecia na naszych dzieciach powinien być wyrzucony (czytaj: katapulowany) z pracy na miejscu” – powiedział o dziele czarny pedagog John Wallace („New York Times”, 1996).

I nie będzie już nikogo

Mark Twain posłużył się w książce klasycznym językiem Missisipi lat 40. XIX wieku. Rasowy termin „Nigger” (czarnuch, z łac. niger, czarny) sypie się tam często, choć w czasach Twaina nie miał jeszcze konotacji, jaką ma dziś. Amerykańska proweniencja słowa „Nigger” ma te same źródła co rasistowski endonim „Polack”, będąc fonetycznym zapisem błędnie wypowiadanego słowa, powszechnie używanego przez białe południe Ameryki – „Negro”, na określenie Murzynów, słowa używanego także przez Martina Luthera Kinga.

„Czarnuch” pojawiał się u Dickensa i Conrada („The Nigger of the Narcissus”, 1897). Jest też u Agathy Christie – „Ten Little Niggers” w Polsce ocenzurowanych w tytule do „Dziesięcioro Murzyniątek”, choć powinno być właściwie: „Dziesięcioro Czarnuszków”. Tytuł, zaczerpnięty z dziecięcej wyliczanki XIX-wiecznego Tuwima Ameryki Septimusa Winnera „Dziesięciu Indiańców”, wypiekał się w liberalnym piecu długo, ewoluując od czarnuchów, Indian, poprzez żołnierzyków, kończąc na bezpiecznym, choć nieprawdziwym historycznie tytule: „I ( wtedy) nie było już nikogo” (And Then There Were None), stanowiącym nomen omen ostatnią zwrotkę wyliczanki, w której bohaterowie unicestwiają sami siebie.

„Czarnuch” Twaina katapultował wspaniałe dzieła „ojca amerykańskiej literatury”, jak mówił o nim Faulkner, na czarną (nomen omen) listę cenzury. Jak podaje zestawienie American Library Association, „Przygody Hucka Finna” jest dziś w czołówce najczęściej atakowanych książek w Ameryce. (obok: „1984” Orwella, „Przeminęło z wiatrem” Mitchell i „Przygód Tomka Sawyera” tegoż Twaina).

W 2007 roku rada miejska Nowego Jorku wydała rezolucję (na razie symboliczną) zakazującą użycia słowa „Nigger” (czarnuch) w metropolii nowojorskiej. Rezolucja proponuje także, aby utwory muzyczne używające tego słowa zostały wyłączone z pretendowania do nagród Grammy. Zalecenie eliminuje praktycznie 90 procent dzieł raperów, dla których „czarnuch” jest powszechnie stosowanym przecinkiem uwielbianym przez rzesze białej młodzieży pokolenia X (dzieci baby boomers), aspirujące do rapowej popkultury choćby narzuconym sobie dobrowolnie przydomkiem „Wiggers” (White Niggers – Białe Czarnuchy).

Kulturowy marksizm zakładał, że tak jak zachodnia kultura stworzyła kapitalizm, tak upadek zachodniej kultury obali kapitalizm. Najistotniejszą misją socjalizmu – pisał Gramsci – jest „przejęcie kultury”. 50 lat później w Ameryce, niepostrzeżenie, ów akt się wypełnia. Milan Kundera w „Księdze śmiechu i zapomnienia” pisze, że pierwszy stopień w likwidacji mas ludzkich to wymazanie ich pamięci. Bambo Tuwima czy Czarnuch Jim Twaina to niejedyne klejnoty wymazywane ze zbiorowej pamięci narodów.

Tak jak w ideologii komunizmu-socjalizmu Murzyn służył do ekspansji politycznej, tak w ideologii liberalnej Pan Murzyn staje się z pozoru nieistotnym trybikiem maszyny, której mechanizm rabuje narody z przeszłości jak złodziej ogałacający o zmierzchu wnętrze katedry – kradnie po cichu tradycje, wiarę, krzywdy, grzechy, prawdy, zwyczaje, historię, religie i to, co każdy naród ma najcenniejsze: pamięć. A kiedy ona zniknie, to – trawestując Agatę Christie – „nie będzie już niczego”. Pan Murzyn zrobił swoje. Może odejść.

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

„Ocieplenie groźniejsze od bomby atomowej”, straszy Pani Marta Smigrowska i Koalicja Klimatyczna w liście do redakcji Rzeczpospolitej . Podobnie straszą w Ameryce ekolodzy (jak napisałem w artykule Globalne ocieplenie czy globalna ściema?) pokazując nam białe niedźwiedzie taplające się w topniejących lodowcach Alaski, zaś drugą ręką przepychają w Kongresie ustawę, „która doprowadzi do cichej ingerencji rządu w każdą dziedzinę życia obywateli”.

Strategia strachu, jedna z cech liberalnego myślenia, jest dziś w modzie i służy przewalaniu interesów politycznego lobby, interesów, których niezastraszone społeczeństwo inaczej by nie przyjęło. List polskich ekologów niestety potwierdza sprzężenie relacji ekologia – liberalne myślenie, sprzężenie dla obu stron korzystne ale dla społeczeństwa równie niebezpieczne, co emisja zanieczyszczeń dla środowiska.

STRATEGIA STRACHU

Strategia strachu jest w politycznej modzie na obu półkulach. W Ameryce jest to motto numer jeden administracji Obamy. Czy pamiętamy: „cała gospodarka się zawali jeśli nie wpompujemy pieniędzy społeczeństwa w ratowanie upadających banków” (Geithner – Sekretarz Skarbu). Nie starcza mi miejsca i siły by pisać tu o mrocznych interesach firm i sieci politycznych powiązań, że wspomnę choćby firmę Goldman Sachs, której przedstawiciele krążyli jak sępy wokół naszych (społeczeństwa) pieniędzy i je, rzecz jasna, od Obamy dostali.

Czy pamiętamy, jak szefowie koncernów samochodowych z Detroit straszyli na przesłuchaniech w Kongresie: jeśli nie dacie pieniędzy na ratownie motoryzacji, przemysł samochodowy upadnie? Pieniędzy w zasadzie nie dano. Przemysł nie upadł.

A inne straszaki: „nuklearna zima” za Reagana? Y2K za Clintona? Katastrofa Maltuzjańska XVIII wieku? I co? Nic.

Mnie nie chodzi o to, droga Pani Marto, czy sto lat temu lodowce topniały wolniej niż teraz i czy misie pływają dziś po Arktyce zamiast chodzić po krach. Możemy się licytować danymi preparowanymi na potrzeb poparcia argumentów jednej czy drugiej strony w nieskonczoność. W Ameryce ekologiczne lobby wspierają liberalne media, których czołowy reprezentant, New York Times udostępnia łamy takim proponentom klimatycznej ustawy, jak noblista Krugman. Biuro Budżetu Kongresu oblicza, że koszt ustawy klimatycznej wyniesie amerykańską rodzinę $175 ale już analizy The Heritage Foundation szacują go na $2,979.

Istotny jest tu mechanizm zjawiska w którym chodzi o kontrolę i kasę społeczeństwa, któremu przedstawia się apokaliptyczną wizję zagłady świata, posługując się badaniem modelowym majstrowanym na zlecenie polityków w uniwersyteckich laboratoriach.

Naukowcy chcą byc ważni….Oczywiście! Przecież za to biorą pieniądze, a ekologia to jedna z nielicznych współcześnie dziedzin, których przedstawiciel w warunkach kryzysu, nie traci pracy na rzecz murarza, którego potrzebuje właśnie walący się bez remontu dom.

Mój artykuł „Globalne ocieplenie czy globalna ściema” traktuje o największym szwindlu współczesnej historii dokonywanym w imię ochrony środowiska, w którym społeczeństwom przystawia się spluwę do głowy i mówi: jak nie dacie na środowisko to palniecie sobie w głowę… To ja już, droga Pani Marto, wolę umrzeć od atomu.

KTO JEST KTO I CO JEST CO

żeby była jasność: popieram ochronę środowiska. W moim hrabstwie (county – count to hrabia, a Ameryka z anglosaskiej tradycji się wywodzi) w Bergen, uchodzę za wojującego ekologa, zaś moja ostatnia walka o okoliczne drzewa trafiła na łamy amerykańskich gazet (okładka dziennika Suburbanite, lato ub. roku). Martwi też mnie, że pamiętam śnieg w dniu Swięta Zmarłych, kiedy byłem dzieckiem w Polsce, a dziś go tam nie widać. Ale wiem także, że od 20 lat nie było w Nowym Yorku tak zimnego lata jak teraz, kiedy domu nie musi chłodzić klimatyzator.

Mimo to rząd Obamy nie zmusi mnie do malowania dachu mojego domu na biało, żebym redukował efekt cieplarniany czy rezygnacji z Cadillacka Escalade pożerajacego galon benzyny co 12 mil, choćby dlatego, że koleżanka po kraksie Mini Coopera przed miesiącem, do dziś nie wyszła ze szpitala. Sam zaś – proszę mi wybaczyć – bardziej sobie cenię moje zdrowie niż żywot najpiękniejszego nawet włochatego misia na Alasce, którego zresztą chętnie jąłbym się odtruwać. Najpierw jednak wolałbym zobaczyć czołowego propagatora straszaka Globalnego Ocieplenia – Ala Gora, jak rezygnuje z przelotu swoim jetem, który emituje kilkaset razy więcej spalin do atmosfery, niż moj SUV-przestępca.

Walka o ustawe klimatyczną jest walką o charakter Ameryki, która z kraju wolnego wyboru i wolnorynkowej samoregulacji emisji zanieczyszczeń zamieni się w kraj sterowany instrukcjami polityków w Waszyngtonie, w którym o osobistych wyborach obywateli decyduje rząd”, piszę w artykule.

Co na to polscy ekolodzy? że w Ameryce biją Murzynów? No prawie: „Jakie mogą być „osobiste wybory” obywateli krajów Trzeciego Świata (martwi się Pani śmigrowska) już teraz wyjątkowo mocno dotkniętych zmianami klimatu? Być może, w obliczu nasilających się klęsk żywiołowych i niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb, mieszkańcy krajów rozwijających się „osobiście wybiorą” migrację do krajów rozwiniętych – USA, Europy, w tym Polski.”

Pani Marto, proszę sie nie martwić wyborami mieszkanców Krajów Trzeciego świata, bo to jest ich problem, nie nasz. Czy mieszkańcy Boliwii czy Meksyku mają dwie lewe? Czy ich mózgi są inaczej ustawione od przedstawicieli cywilizacji zachodniej? Co im przeszkadza w realizacji Mexican Dream czy Peruvian Dream i dlaczego jest on tak odmienny od amerykańskiego? Straszy pani, że przyjdą nam pod dom, głodni z nieekologicznym piecykiem? Czy mamy się dać zastraszyć złodziejowi oddając mu profilaktycznie co miesiąc portfel, żeby nas nie okradał?

W Ameryce nie oddaje się złodziejom portfeli, zaś dla amatorów łatwego chleba budujemy graniczny mur. Tu bierze się sprawy w swoje ręce zaś potrzebującym pomocy pomaga się, jak śpiewał Paul Simon, „by pomogli sobie samym.”

Ale kłopot z liberalnymi ekologami jest właśnie taki, że chcą narzucić swą wolę ludziom, którzy nie tylko, że nawet o ich istnieniu nie wiedzą, co niekoniecznie tej pomocy oczekują. Proszę pójść do domu ubogiego mieszkańca Peru i zacząć mu zmieniać piecyk na elektryczną grzałkę, a dostaniecie łupnia maczugą.

Powód, dla którego Prezydent Bush nie podpisał protokołu z Kyoto polega na tym, że kraje rozwinięte nie będą w stanie dokonać planowanych redukcji emisji zanieczyszczeń bez udziału Krajów Trzeciego świata, co potwierdzono także na konferencji pod patronatem Narodów Zjednoczonych (UNFCCC) w Poznaniu w grudniu 2008. Trzeci świat zaś nie robi nic w tej sprawie, bo ma inne, egzystencjalne, problemy na głowie. Z tych powodów jednakże Trzeci świat nie może dyktować warunków w jakich funkcjonować będzie największa gospodarka świata. Takie jest stanowisko Ameryki. To dlatego protokoły z Kyoto Ameryka wrzuciła do kosza i chwała jej za to. Amerykanie wcale nie są w tym myśleniu odosobnieni.

Minister środowiska Indii oswiadczył Hilary Clinton w czasie ostatniego szczytu G8, że Indie nie przyjmą limitów zanieczyszczeń bo ograniczy to ich wzrost gospodarczy. Na podobnej zasadzie okoniem stoją ekologom Chiny, bo Mr. Ping Pong w Pingliang ma głęboko w nosie czy mu komin dymi, czy nie, byleby wpiekał się chleb.

Ale nasi ekolodzy w swym liście do redakcji znów wykazują się liberalnym myśleniem opartym o koncepcję strachu: białe niedźwiedzie maszerują już teraz ramię w ramię z biednymi z Krajów Trzeciego świata. Zobaczmy zatem, kto jeszcze maszeruje w tym „ekologicznym” pochodzie…

PRZESTęPCY Z WALL STREET

W liście polskich ekologów czytamy: Ostatecznie wątpliwości pana Kolonki (proponuje nieodmiennie: Kolonko – nazwisko jest moją własnościa, jak mój samochód i chcę je traktować nieodmiennie, jeśli pani pozwoli) rozwiać powinien raport „Reducing U.S. Greenhouse Gas Emissions” firmy McKinsey – jednej z najważniejszych firm doradczych świata, gdzie stwierdzono, że stabilizacja stężenia gazów cieplarnianych….gadu, gadu, gadu…

Mnie wystarczy nazwa firmy. Mc Kinsey…ów spuperduper doradca, kojarzy się w Ameryce nieodparcie ze skompromitowanym Enronem, firmą, którą „specjaliści” Mc Kinsey oskubali z milionów dolarów w opłatach za rady, które doprowadziły do jednej największych bankrupcji finansowych przedsiębiorstwa w historii Ameryki. Cytowany przez polską Koalicję Klimatyczną ekspert, firma Mc Kinsey, zatrudniała takich „ekspertów” jak były szef Enronu Jeff Skilling, który znał się na ekologii o tyle, że miał brata meteorologa i zawsze przepowiadał pogodę akuratnie czytając ją z ruchu chmur. Proszę sprawdzić u źródeł w więzieniu federalnym w Colorado, gdzie ów wasz „ekspert” odsiaduje karę 24 i pół roku pozbawienia wolności za całoksztalt swej działaności.

Firma Mc Kinsey znana jest także z tego, że przerobiła system ubezpieczeniowy w Ameryce poczynając od lat 80. poprzez zaniżanie wartości odszkodowań oparte na strategii 3 razy O: opóźniania, odmawiania i obrony wypłat. Z tego powodu firma widnieje wśród oskarżonych przez ofiary huraganu Katrina, który nb. polscy ekolodzy tak skwapliwie cytują w swym liście jako efekt globalnego ocieplenia.

CO MA PIERNIK DO WIATRAKA

Przykro mi, ale cytowane w liście polskich ekologów kataklizmy klimatyczne ostatnich lat (Huragan Katrina) mają w istocie tyle wspólnego z postępującym ociepleniem co trąba powietrzna z tubą.

W książce Odkrywanie Ameryki piszę o jednej z pierwszych europejskich kolonii w Ameryce, Jamestown, którą w 1609 nazwano Kostnicą z racji suszy, która dziesiątkowała kolonistów, a co skwapliwie opisał w swych dziennikach Kapitan Smith „w którym indiańska piękność Pocahantes kochać się miała”. Zapis w pamiętnikach Smitha przesunąłby zatem zjawisko szuszy o kilka wieków wstecz, psując szyki polskim ekologom ukazującym współczesne nam kataklizmy jako wynik zmian klimatu. Jako dziecko pamiętam także na lekcji religii Księgę Rodzaju z opisem potopu…no, wtedy lało solidnie przez 40 dni i nocy. Zjawisko potwierdzone w różnych tradycjach religijnych udokumentowałoby fenomen powodzi kilka tysiącleci wcześniej niż cytowany w liście ekologów kataklizm huraganu Katrina. Dr William Gray największy bodajże ekspert od huraganów wyliczył, że mieliśmy więcej huraganów w pierwszej połowie XX wieku niż w ciągu ostatnich 50 lat.

W pochodzie świadków ocieplenia zestawionych przez naszych ekologów maszerują też wojskowi. ściślej: (istotna różnica) emerytowani wojskowi, jak cytowany w liście generał Tony Zinni, który jak podają ekolodzy w liście, ostrzegał, że „juz wkrótce poniesiemy militarne koszty zmian klimatu. Będą straty w ludziach.”

Wojskowi pamiętają, że Globalne Oziębienie odpowiada za uratowanie ludzkości w sensie jakim ją znamy, gdyż to surowa zima właśnie, zatrzymała trzy armie nacierające na Rosję: szwedzką w 1708, napoleońską w 1812 i hitlerowską w 1941.

Wszyscy ale nie Zinni. Może dlatego, że wojskowym już nie jest. Były szef Centcomu (U.S. Central Command) od lat nie utrzymuje się z rządowych pieniędzy, a z pieniędzy prywatnych biznesów. W czasie, gdy w kwietniu 2007 przygotowywano 35. stronnicowy raport emerytowanych wojskowych, obywatel Zinni miał już przygotowany kontrakt z DynCorp, gdzie od lipca 2007 rozpoczął pracę.

Czym zajmuje się DynCorp? Prywatny kontraktor wojskowy, jeden z głównych kontraktorów w Iraku, który 95% zleceń czerpie z rządu (w tym konrakt na $1 mld(!)za trening irackich policjantów). Jakich jeszcze kontraktów? Och, na przykład… pomoc ofiarom huraganu Katrina. śmiechu warte? Podobnie jak opinia innego emerytowanego wojskowego „eksperta” z cytowanego raportu, byłego Generała Paula Kerna, który straszy (ojej, znowu?) „zwiększeniem imigracji z Meksyku w wyniku kurczenia się zasobów wodnych kraju z powodu suszy”. O rany! A ja zawsze myślałem, ze za bałagan imigracyjny z Meksykiem odpowiada „huragan Bill” (Clinton)…

W 2001 roku wspomniany Dyncorp byłego generała Zinna, a obecnego opiekuna środowiska, oskarżony został przez ekwadorskich farmerów o zniszczenie środowiska i pól utrzymujących 10 tys. ludzi w wyniku nieprawidłowego stosowania herbycidów, niszcząc środowisko w rejonie przygranicznym.

Przyjrzyjmy się jednak, któż to taki zasiada w Zarządzie Dyncorp, gdzie pracuje były generał Zinn? Znamy tam kogoś? Od 1988 do 97 roku główne skrzypce grał tam Herbert(Pug) Winokur. Zaraz, zaraz…czy to nie ten sam Winokur, który trzymał finanse wspomnianego już bankruta Enronu? Idźmy dalej tym tropem…gdzie jeszcze pojawia się ten kolega byłego generała, a dzisiejszego zwolennika ochrony środowiska, obywatela Zinna? Okaże się wtedy, że Winokur jest także szefem Capricorn Investment Group. Brzmi znajomo? Nic dziwnego. Jak pisałem w moim artykule Globalne Ocieplenie czy globalna ściema, fundusz Capricorn Investment w ekskluzywnym Greenwich w Connecticut założył tworca Ebay, Jeff Skoll partner inwestycyjny naszego ulubieńca ochrony środowiska, Ala Gora, który sfinansował filmowe „arcydzieło” byłego viceprezydenta pt. Niewygodna Prawda, a w którym to funduszu sam Al Gore zainwestował $35 milionow zielonych, dorabiając się dziś fortuny szacowanej przez Fast Company na $100 milionów.

KOALICJA ROZSąDKU

Mógłbym długo opisywać korporacyjne macki powiązań ekologów i zwolenników zielonego lobby ze światem twardego, bezwględnego biznesu, przy których przewały rozdziny Soprano wyglądają jak bajki dla dzieci.

Dlatego tym bardziej robi mi sie smutno, kiedy prawdziwe ludzkie zaangażowanie w ochronę przyrody i świata w którym żyjemy, jakie z pewnością polscy i ekolodzy świata reprezentują, zostaje uprowadzone przez grupę grających w golfa, wyposażonych w czarne karty kredytowe cwaniaków, mających wystarczająco dużo tupetu i środków, żeby dyktować nam, zwykłym ludziom pielęgnującym drzewa w ogródku, jak mamy żyć.

Ludzie ci chcą nas skłócić, zastraszyć, zepchnąć do narożnika dyskusji i wytykania sie palcami i zrobić to szybko, forsując swoje wersje ustaw klimatycznych, zanim połapiemy się, że tak naprawdę stoimy po tej samej stronie szlachetnych intencji, zjednoczeni celem ochrony naszej planety. A wtedy byłoby z nimi krucho.

Tymczasem, jak w piosence Cohena, „W Nowym Yorku jest zimno. Poza tym, w porzadku.”

Mariusz Max Kolonko

Nowy York

http://www.maxkolonkoblog.com/

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

czytaj w Rzeczpospolitej

Barack Obama, przekonał Izbę Reprezentantów do przegłosowania ustawy klimatycznej. Ameryka emitować ma o 17% mniej dwutlenku węgla i gazów cieplarnianych do 2020 roku, a do połowy tego stulecia aż o 83% mniej niz teraz. Brzmi dobrze? Jedynie na papierze.

Amerykanie boją się wszędobylskiego rządu, ale tradycyjnie wspierają ochronę środowiska. Demokraci pokazują zatem Ameryce białe niedźwiedzie taplające się w topniejących śniegach lodowców, a drugą ręką przepychają unilateralnie (bo tylko 7 Republikanów glosowało za ustawą) przez Kongres ustawę, która doprowadzi do cichej ingerencji rządu w niemal każdą dziedzinę życia obywateli.

Białe dachy w zamian za białe niedźwiedzie

Analizy The Heritage Foundation wykazuja, że nowa ustawa kosztować będzie przeciętną rodzinę amerykańską $2,979 rocznie więcej w energopochodnych wydatkach i to jest dopiero początek problemów.

Ustawa klimatyczna reguluje energię. Koszt energii decyduje o kosztach utrzymania i stylu życia Amerykanów, od wyboru samochodu po cenę kubka kawy. Do widzenia ulubione, bezpieczne kolosy SUV, bye-bye „umięśnione auta (muscle cars) wyrywające setkę w kilka sekund. Witajcie nielubiane w Ameryce, bezpieczne dla środowiska (ale nie dla ludzi) samochodziki wyciskające 40 mil z galona benzyny.

Chcesz sprzedać dom? W myśl ustawy klimatycznej twój dom musi być o 30% bardziej energooszczędny niż obecnie. Zanim więc przyjdą chętni, wpadnie inspektor, który oceni, czy twój dom spełnia wymogi. Jeśli nie, wstaw nowe okna, zainstaluj biały dach odbijajacy promienie słoneczne (propozycja Arta Rosenfelda członka Komisji Energii Californii) i koniecznie zainstaluj (na swój, oczywiście koszt) gniazdo elektryczne to tankowania baterii hydroaut. Przeciwnicy ustawy argumentują m.in., że ceny domów wzrosną niebotycznie, co ostatecznie pogrąży rynek nieruchomości, pogłębiając recesję.

Nadchodząca walka o ustawę klimatyczną w Senacie będzie zatem walką o charakter Ameryki, która z kraju wolnego wyboru i wolnorynkowej samoregulacji emisji zanieczyszczeń, zamieni się w kraj sterowany instrukcjami polityków w Waszyngtonie w którym o personalnych wyborach obywateli decyduje rząd. Walką w której, zdaniem wielu, w istocie chodzi o kasę i władzę.

Limit i handel

Limit i handel (cap and trade) to amerykańska wersja dyrektywy Handlu Emisjami (EUETS- EU Emissions Trading Scheme). Limit określa dozwoloną w USA ilość emisji zanieczyszczeń, handel – obrót niewykorzystanymi limitami.

Europejski wariant, zdaniem analiz publikowanych w Wall Street Journal, ‘nie działa”. Firmy emitujące dwutlenek węgla ponad otrzymane przydziały wcale nie szukają sposobów ograniczenia emisji, a po prostu przekazują rachunek konsumentowi. Kowalski nie tylko płaci za energię więcej ale i nabija kasę milionerom nowego przemysłu, który handel emisjami stworzył.

Amerykańskimi pionierami tego przemysłu są m.in. kompanie dostarczające oprogramowanie kontrolujące emisję przedsiębiorstw. Rynek oprogramowań, wart dziś 2.5 mld dolarów, ma wzrosnąć dziesięciokrotnie jeśli ustawa „limit i handel” stanie sie prawem.

W jednej z firm (Hara) poważnie zainwestował Al Gore, sztandarowa postać zielonego lobby, autor nagrodzonego Oskarem filmu Niewygodna Prawda. Ironią losu jest, że najbardziej niewygodna prawda ujrzała światło dzienne po zdobyciu przez byłego wiceprezydenta Oskara, kiedy media obiegły rachunki za energię zużytą w posiadłości Gorów w Nashville. Wynikało z nich, że państwo Gore zużyli, bagatela, 22,619 kilowatogodzin energii elektrycznej w jednym tylko miesiącu, średnio dwa razy tyle ile Amerykanin zużywa przeciętnie w ciągu całego roku. Sam film Gore’a dofinansował były prezydent eBay, partner inwestycyjny Gore’a, Jeff Skoll założyciel funduszu zaporowego (hedge fund) Capricorn Investment Group, LLC, funduszu, w którym Al Gore zainwestował $35 mln.

Według źródeł Bloomberg News, Al Gore zakończył karierę polityczną jako wiceprezydent z sumą 2 mln dolarów na koncie. Według danych Fast Company w 2007 jego fortuna sięgnęła już ponad 100 mln dolarów uzyskanych z inwestycji w przedsiębiorstwa produkujące „zielone technologie” i ciągle rośnie. Największą kurą znoszącą zielone jajka jest dla Gore’a partnerstwo z firmą inwestycyjną Kleiner, Perkins, Caufield & Byers z Californii, która m.in. chce wypuścić na amerykański rynek 50 tys. samochodów elektrycznych.

Na „zielony pociąg” załapali się inni promotorzy ustawy. Spikerka Izby Reprezentantów, Demokratka Nancy Pelosi zainwestowała od $50 do $100 tys. w korporację Clean Energy Fuels. Współautor ustawy, Demokrata z Massachussetts, Edward Markey podobne kwoty w Firsthand Technology Value Fund.

Niektorzy politycy w Kongresie tak spieszyli się z uchwaleniem ustawy, że opozycja republikańska w Izbie otrzymała do lektury 341 stron poprawek do ustawy o 3 nad ranem w dniu głosowania, zaś Agencja Ochrony środowiska (EPA) nie ujawniła przed głosowaniem treści raportu wykazującego, że do 2030 roku czeka nas oziębienie klimatu. Powstałoby wówczas pytanie: jeśli nie ma globalnego ocieplenia po co jest nam ustawa klimatyczna?

Globalna ściema

Jest jakąś ironią losu, że każdego marca w Dniu Swięta Ziemi (Earth Day), kiedy aktywiści ochrony środowiska demonstrują pod Kapitolem przeciwko globalnemu ociepleniu, w Waszyngtonie sypie śnieg.

Być może dlatego zielone lobby w Ameryce zarzuciło termin globalne ocieplenie na rzecz nowego: zmiany klimatyczne. Innym słowem strachu używanym przez zielone lobby w Ameryce jest: węgiel.

Węgiel dostarcza Ameryce niemal połowę energii kraju. Jest to także 40% emisji dwutlenku węgla do atmosfery, jakie wydziela cała Ameryka. Dla zielonego lobby to wystarcza by wystawić straszaka: wyginą polarne niedźwiedzie, a wyspa Manhattan straci Downtown aż po Wall Street, która z ulicy Ościennej zamieni się w Portową, kiedy roztopione lodowce Alaski podniosą poziomy wód o 6 metrów. Tych „prawd” uczy sie dziś dzieci w amerykańskich szkołach.

Tymczasem Brytyjska Antarctic Survey, obsługująca pięć stacji badawczych na Antarktydzie stwierdza w Geophysical Research Letters, że w ciągu ostatnich 30 lat pokrywa lodowa Antarktyki rosła w tempie 100 tys. kilometrów kwadratowych co 10 lat. Również australijskie Centrum Badawacze na Antarktydzie w stacji Davis (Antarctic Climate and Ecosystems Co-Operative Research Center) stwierdziło, że w ub. roku średnia grubość pokrywy lodowej Antarktyki wynosiła 1.89 metra, najwięcej od 10 lat.

Badania wykazują ponadto, że globalne ocieplenie przeżyli już nasi przodkowie między X a XIII wiekiem, kiedy na ziemi panowały temperatury od 1 do 3 stopni większe niż obecnie. Od połowy XIX wieku temperatury na Ziemi wzrastały tylko o 0.5 stopnia Celsjusza, zaś między 1940-1975 zaczęły ponownie opadać. Jeżeli zatem w dobie powojennego boomu gospodarczego i związaną z nim emisją dwutlenku węgla do atmosfery temperatury malały, oznacza to, że relacja między emisją CO2, a temperaturą, nie istnieje. Jeśli tej relacji nie ma, cała koncepcja globalnego ocieplenia traci sens.

Faktem jest także, że czynne dziś wulkany emitują więcej CO2 niż wszystkie nasze fabryki, samoloty i samochody razem wzięte. Zwierzęta i bakterie żyjące na ziemi wytwarzają ok. 150 gigaton dwutlenku węgla rocznie, ludzie zaledwie 6.5 gigaton. Najwięcej dwutlenku węgla emitują oceany pokrywające ponad 70% naszej Ziemi. Sezonowe wahania temperatur wód oceanu odpowiedzialne są za powodzie, susze i inne klimatyczne zmiany, które obserwujemy od czasu do czasu, a które mają tyle wspólnego z klimatyczną Apokalipsą co trąba powietrzna z tubą.

O beautiful for spacious skies…(Piękna za bezkres nieba)

Ameryka kocha przyrodę. Abraham Lincoln w 1864 roku oddał ziemię doliny Yosemite „w wieczyste publiczne władanie” tworząc podwaliny pod pierwszy park narodowy na świecie. Dumą napawa Grand Canyon, bezdroża dzikiej Alaski czy bezkresne prerie Wyoming “piękne za bezkres nieba”, uwiecznione w popularnej pieśni XIX wiecznego organisty z New Jersey, Sama Warda. Sto lat później hrabstwa w całej Ameryce adoptują tzw. prawa drzew (tree laws). Były burmistrz Nowego Yorku, Giuliani za swej kadencji podniósł kary za nielegalne ścięcie drzew w metropolii do jednego roku pozbawienia wolności i 15 tys. dolarów grzywny.

Dziś jednak, po raz pierwszy w historii sondaży Gallupa, 51% Amerykanów uważa poprawę gospodarki za ważniejszą od ochrony środowiska. Mimo to prezydent Obama przeforsował ustawę klimatyczną przez Izbę. Choć przypuszczać należy, że polegnie ona w Senacie zastanawia tempo administracji w narzucaniu społeczeństwu unilateralnych rozwiązań majstrowanych w gabinetach lobbystów, bankierów i innych wizjonerów przyszłej Ameryki spod znaku “Yes we can”. To, że możemy nie znaczy, że powinniśmy. Prezydent Bush nie podpisał Protokołu z Kyoto uznając go za szkodliwy dla amerykańskiej gospodarki.

Wydaje się jednak, że prezydent Obama będzie chciał nadal polerować swój image „prezydenta po raz pierwszy” i pojawi się w grudniu na konferencji klimatycznej w Kopenhadze, by jako pierwszy po Bushu seniorze prezydent popychać Amerykę w objęcia zbiorowych układów ekologicznych Narodów Zjednoczonych. W grudniu może być tam zimno. Tak zimno, że amerykańska delegacja może wspomnieć słowa Boba Dylana z wywiadu dla The Rolingstones: Czy niepokoi pana globalne ocieplenie? Gdzie jest to ocieplenie? – zapytał Dylan – Tu można zamarznąć.

Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonkoblog.com

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

Doradca Obamy jest kolegą Gierka? 2009-01-21 (17:10)
- Ludzie tracą oszczędności życia i spoglądają na Obamę, jak na magika, który wyciągnie królika z kapelusza. Jak na razie nie widzę możliwości, aby Obama mógł tego królika wypuścić – mówi w rozmowie z Wirtualną Polską, prosto z Nowego Jorku, Mariusz Max Kolonko.

Wirtualna Polska: Czy administracja Obamy poradzi sobie z kryzysem finansowym będącym spuścizną poprzednika Georga W. Busha?

- Po zaprzysiężeniu Obamy, giełda poleciała o 300 punktów w dół. To był najgorszy dzień inauguracyjny giełdy w historii. Tu nie ma już kryzysu, tu jest rzeź. Na giełdzie nie ma inwestorów, sami spekulanci. Ludzie tracą oszczędności życia i spoglądają na Obamę, jak na magika, który wyciągnie królika z kapelusza. Jak na razie nie widzę możliwości, aby Obama mógł tego królika wypuścić. Pierwszą reakcją na kryzys było wydanie 350 mld i nic się nie stało. Miały być to pieniądze na wykup upadającego rynku nieruchomości ale Paulson (były Sekretarz Skarbu) zorientował się, że problem nie tkwi w karoserii samochodu ale w silniku, czyli w sektorze finansowym. Te pieniądze dostały więc banki bez żadnej dyspozycji, co mają z tymi środkami robić. Jeżeli ktoś da Pani 100 dolarów, to kupi pani za nie nową sukienkę, czy zasieje zboże, żeby za rok zebrać plon? Banki kupiły sobie sukienki czyli wykupują się nawzajem.

Miedzy 4 listopada, kiedy Obama został wybrany na prezydenta, a 20 stycznia, kiedy został zaprzysiężony, akcje Bank of America spadły z 24 do 5 dolarów. Podobnie działo się z akcjami innych banków. Jeśli była to inwestycja rządu, to była to inwestycja, która już przyniosła kolosalne straty. Każdy dyrektor funduszu, który tak zarządzałby wkładami, już dawno straciłby pracę. Co z tego, że stajemy się współwłaścicielami banku, skoro ten przez złe zarządzanie nie jest wart ceny kupna? Ale o kupnie decydują politycy. Czy polityk jest dobrym inwestorem? Czy się na tym zna? Polityk ma stwarzać klimat do inwestycji, a nie inwestować. To jest gospodarka sterowana, jak w socjalizmie, kiedy za sznurki pociągali urzędnicy na ciepłych, rządowych posadach. Niepokoi mnie to przesuniecie środka ciężkości rynku kapitałowego z Wall Street w Nowym Yorku, do Waszyngtonu.

Czy plan Obamy, wiążący się z wpompowaniem w amerykańską gospodarkę rekordowej sumy – ponad 800 mld dolarów ma szanse się powieść?

- Plan Obamy jest tylko w malej części nastawiony na poprawę kondycji samych sektorów gospodarki. 1/3 tych pieniędzy idzie do ludzi jako rządowa zapomoga, niezależnie, czy płacą podatki, czy nie. Czyje są to pieniądze? Moje i sąsiada. Aledlaczego mamy pracować, a potem płacić facetowi, który cały dzień siedzi przed domem i gra w domino? Doradcy Obamy mówią że ci ludzie pójdą z tymi czekami do sklepów i pobudzą gospodarkę. To jest raptem tylko 500 dolarów dla singli i 1000 dolarów dla rodzin. Kto dostanie te pieniądze? Jeśli kupią zabawki dla dziecka, pieniądze trafią do Chin, bo stamtąd pochodzi 80 % zabawek, które trafiają na amerykański rynek. Plan Obamy przewiduje 20 mld na kupony żywnościowe dla ludności. Dostaniemy kartki na cukier? Kupon na wędliny? Czy doradca Obamy jest kolegą Gierka? W dniu inauguracji otrzymaliśmy informację: „według Biura Budżetu Kongresu, znaczna część pieniędzy z planu Obamy zacznie przynosić efekty dopiero za kilka lat”. To wydawało się logiczne, bo chodzi o budowę autostrad, mostów czy tanich mieszkań, ale to wiadomość, która negatywnie wpłynęła na giełdę i inwestorów. Prezydent chce tą drogą stworzyć 2,5 mln miejsc pracy, które obiecał w wyborach. Chwała mu za to, co jednak z kryzysem mieszkań, który się pogłębia? Co z podatkami? Amerykańskie korporacje płacą 39.3% podatku CIT. To, po Japonii, najwięcej w cywilizowanym świecie. Kiedy Obama podda się i ogłosi obcięcie podatków dla firm, to będzie znak, że wolnorynkowe myślenie wzięło wreszcie górę nad ideologia redystrybucji bogactwa, o którym tyle mówił w czasie kampanii wyborczej.

W jakim czasie Amerykanie mogą odczuć realną poprawę sytuacji?

- Dwa miesiące temu ekonomiści z Uniwersytetu Michigan mówili o połowie 2009 roku. Teraz mówi się o końcu roku. Kiedy obserwuję sposób, w jaki w Polsce komentuje się doniesienia o kryzysie, mam wrażenie, jakby chodziło o przejściowy kryzys.Zarówno w Polsce, jak i Ameryce media lukrują ten kryzys jak mogą, aby nie niepokoić narodu . To jest trochę tak, jakby pacjent miał poważną chorobę, a my byśmy mu wmawiali, że jeśli wypije trochę ziółek i będzie długo spał, jutro będzie jak nowy. Tymczasem pacjent potrzebuje operacji i to szybko. Odnoszę wrażenie, że politycy nie zdają sobie w pełni sprawy z powagi i skali tego kryzysu. Ale w końcu w amerykańskim senacie siedzą sami milionerzy.

W jaki sposób Obama będzie się starał wyciszyć konflikty międzynarodowe, których stroną są USA? Na ile uda się podreperować relacje z Irakiem czy Afganistanem?

- Do tej pory sądziłem, że Obama będzie zwolennikiem izolacjonizmu, nauczony przykładem Busha, który Irakiem wykopał sobie polityczny grób. Ale zaskoczył mnie, bo otworzył się na Afganistan. Chce tam posłać 20 tys. żołnierzy, którzy dołącza do 34 tys. obecnie tam stacjonujących. Bush miał powód wejścia do Iraku, jako prezydent kraju zaatakowanego w 2001 roku. Obama tego powodu nie ma. Dlatego nie widzę w tym logiki politycznej poza próba kontynuacji linii swego poprzednika. Ale Afganistan to nie Irak, tam nie można stworzyć demokracji, bo nie ma tam żadnej tradycji budowy jakiejkolwiek państwowości. To kraj, który ma wojnę we krwi, bo leży na osi Eurazji przez którą od stuleci przetaczały się armie. Polecam wstrząsająca opowieść członka amerykańskich sił specjalnych Marcusa Luttrella, który w 2005 r. stoczył walkę na śmierć i życie z talibami, czy książkę Rashida „Taliban”. Jeśli wojna w Iraku miała być wojną o ropę, a wojna w Afganistanie będzie wojną o heroinę, bo stamtąd pochodzi 2/3 dostarczanego światu opium, to czy warto się bić? Pewnie każdy amerykański prezydent musi mieć jakąś swoją wojnę.

Czy Obama będzie angażował się w kontynuację działań związanych z rozmieszczeniem tarczy antyrakietowej w naszym regionie, czy raczej zwolni? Czy będzie się obawiał reakcji Rosji, której nie podobają się plany związane z tarczą?

- Obama nie chce zadzierać z Pentagonem, a dla nich tarcza jest jak zabawka pod choinkę. Poza tym jest i tak wystarczajaco duzo spięcia miedzy Pentagonem a Departamentem Stanu, gdzie rządzić się będzie Hillary Clinton i za Obamy nie bedzie tu lepiej. Druga sprawa to Rosjanie, ktorych Obama nie chce drażnić w sytuacji, kiedy Ameryka jest osłabiona wojną i recesją Więc pewnie dlatego Obama powiedział Kaczyńskiemu, że program musi działać, żeby było o czym rozmawiac. A miesiąc później poszło prawie 400 mln do Boeinga na dalszy rozwój. Nic dziwnego ze Rosjanie się wściekli i dzień po wyborach Obamy zapowiedzieli ustawienie rakiet Iskander w obwodzie kaliningradzkim i teraz paradują swoimi krążownikami kilkadziesiąt mil od Miami. W calej tej sprawie jakoś nikt nie może się zająknać, że gra toczy się o radar w Czechach, którym Amerykanie mogą podsłuchiwać rozmowy komórkowe rosyjskich binzesmenów. Szpiegostwo ekonomiczne jest dziś znacznie ważniejsze od politycznego , bo tą drogą, znajac plany operacji finansowych w Europie czy Rosji, można robić kolosalne pieniadze. Rosjanie to wiedza, dostają wysypki i slusznie. Irańczycy nie maja nawet rakiet, żeby nas sięgnąć, a jeśli dalej będą tworzyć problem nuklearny, sprawę załatwią za Amerykanów bombowce Izraela. Izrael od roku stara sie u Amerykanów o zgodę na przelot nad Irakiem, zeby rąbnać w nuklearne reaktory w Natanz. Bush w marcu powiedział: „nie”. Obama też powie: „nie”. Bo jak powie: „tak” to poza wieloma innymi komplikacjami i faktem, ze bawimy sie zapalkami na osi Eurazji, kwestia tarczy rakietowej przestanie istniec, bo po co nam tarcza, skoro Iran nie stanowi zagrożenia?

Czy Polacy mogą się spodziewać jakiegoś gestu ze strony nowego prezydenta? Czy możemy liczyć na zniesienie wiz, a jeśli tak, to kiedy?

- Odpowiem w ten sposób: Przy 55 ulicy na nowojorskim Manhattanie jest taki klub, który nie ma nawet tablicy na drzwiach, a do którego chcą należeć wszyscy, bo bawi się tam elita. Pewna znajoma zapytała mnie kiedyś, jak Pani o wizy: jak można dostać się tam dostać i kiedy? Odpowiedziałem : Wpisowe kosztuje 50 tys. plus 15 tys. miesięcznie za członkostwo. Chyba że jesteś kimś, wtedy zaproszą cię za darmo. Tak samo jest z naszymi wizami. Zamiast pukać w te drzwi, zajmijmy prostowaniem dróg w Polsce, daniu ludziom pracy i podniesieniu standardu życia. Wtedy wizy do Stanów nie będą nam do niczego potrzebne, a Amerykanie będą przyjeżdżać na saksy do nas. Oczywiście, jeśli dostaną wizę.

Rozmawiała Agnieszka Niesłuchowska, Wirtualna Polska

ZOBACZ  NA WP.pl

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

Ktoś w Białym Domu chyba zrozumiał, że jeśli którykolwiek z więźniów Guantanamo wypuszczonych na wolność popełni jakiś akt terroru, będzie to koniec prezydenta Obamy

NIECH POLSKA PRZYJMIE WIEZNIOW Z GITMO

„W ciągu roku więzienie w Guantanamo będzie zamknięte” – powiedział Barack Obama w Europie i dostał stojąca owację.  Tylko 4 miesiące później Obama od tej decyzji odstąpił. Europejskie, a także i polskie media, które z takim entuzjazmem unosiły się nad losem torturowanych (jak się powszechnie podaje) w Gitmo więźniów, starają się teraz, jak mogą, tę informację przemilczeć albo podają ją z rozczarowująco-niedwierzającym, a co za tym idzie, podającym w watpliwość, znakiem zapytania: więzienie Guantanamo będzie zamknięte?

Tu nie ma znaków zapytania. Zapowiadane przez Obamę na styczeń 2010 zamknięcie Gitmo, nie nastąpi. Nie chodzi wcale o umywanie rąk przez europejskich sojuszników Ameryki w kwestii przyjęcia więźniów

Kiedy Obama w styczniu podlizywał się Europie, kongresmeni w Ameryce drapali się po głowach. Oto w 2001 roku Bush zbudował Gitmo w stanie wojny prezydencką, unilateralną decyzją, bazując na opinii prawnej swych doradców z której wynikało, że wzniesione w amerykańskiej bazie  na Kubie więzienie, nie podlega jurysdykcji rodzimego sądownictwa.

Jednak w 2006 roku Sąd Najwyższy USA tę opinię odrzucił. Uznał, że obejmuje ich część zapisu z Konwencji Genewskiej o jeńcach wojennych. Stworzyło to możliwość uwolnienia podejrzanych i zaproszenia terrorsytów z kubańskich zaświatów, do ogródka Pana Smitha w New Jersey. Zarówno demokraci i republikanie, czujący na plecach oddech zbliżajacych się za rok wyborów, nie chcieli mieć rozwścieczonych Smithów w swoim elektoracie wyborczym i nie podpisali prezydentowi pieniędzy ($80 mln) na zamknięcie wiezienia. Krótko mówiąc Ameryka ich nie chce.

Wygląda też na to, ze ktoś w Białym Domu zrozumiał, że jeśli którykolwiek z więźniow Gitmo, wypuszczonych na wolność przez Obamę, popełni akt terroru, który uderzy w Amerykę, będzie to koniec Prezydenta Obamy.

Prawdopodobieństwo jest duże. Nawet liberalny New York Times, który w przeszłosci zamieścił ponad 50 materiałów krytykujacych Amerykę Busha za Abu Ghraib podaje, że z 534 więźniów zwolnionych z więzienia Gitmo, co siódmy znalazł się ponownie na wojnie.

Przegladając polskie dzienniki wydaje mi się jednak, że moim kolegom trudno jest w powyższy mechanizm uwierzyć. Mieszkając ponad 20 lat w Ameryce mam wrażenie, że ci, co piszą w kraju o Ameryce albo tu nie byli, albo nie wiedzą co piszą, albo celowo deziforumują opinię publiczną w Polsce o faktach.

Guantanamo- Baza Tortur?

Np. jeden z portali internetowych dużego programu informacyjnego ma na ten temat całą rubrykę pt. Guantanamo – Baza Tortur. Baza tortur?

Ja byłem w Gitmo. ( zobacz relacje) Było tam wtedy ponad 300 więźniów wyjętych z pól walki, jak Afganistan długi i szeroki, i zamkniętych w Camp X Ray. Mieli Koran, koc, mydło i ręcznik. Przysłany specjalnie z Maryland, amerykański imam, wzywał ich kilka razy dziennie na modlitwę. Przesłuchiwani byli także w nocy, podobno stale podając inne dane osobowe. Strzegące ich amerykańskie kobiety w mundurach były opluwane i atakowane przez plot spermą. W telewizyjnej relacji mówiłem wtedy i powtórze dzisiaj, że nie miałem najmniejszych wątpliwości, iż to, że patrzyłem na nich zywy, było zasługą potrójnego płotu i wartowników uzbrojonych w M14.

Guantanamo to piękne miejsce. W porównianiu z więznieniem Supermax w Colorado, gdzie ew. mogliby teraz trafić, czysty piknik. W Gitmo więzniowie mają czas, by się spotkać, chodzić, biegać, grać w piłkę. W Supermaxie, gdzie siedzi terrorysta Ted Kaczynsky (Unabomber) widziałem więzniów zamkniętych w celi 23 z 24 godzin, jakie ma dzień. Twój spacer to dwa kroki do ściany i dwa kroki z powrotem. Have a nice day.

Pan Talib

W innym polskim informacyjnym portalu internetowym zobaczyłem rozmowę z byłym więźniem Guanatanamo, który powiedział m.in., że jego związek z wojną jest taki, że przyszedł do niego „Pan Talib” z kałasznikowem i pokazał, jak ma strzelać. Pan Talib?

Czy to jest ten sam Pan Talib, który rozstrzeliwał kobiety na afgańskich stadionach i pozwalał policji bić je bezkarnie pałą? A może to ten Pan Talib, który odcinał ręce mężczyznom za kradzież miski zupy? Albo Pan Talib, który zabronił ludziom w Afganistanie tańczyć na weselach, a dzieciom puszczać latawce i który strzelał z armat do zabytkowych posągów buddy Bamjńskiego, niszcząc je dla świata bezpowrotnie? Czy dziennikarz w tym wywiadzie spał i przekazywał nam tylko to, co chciał przekazać?

W amerykańskich mediach często nie jest lepiej. Przynajmniej pięciu moich kolegów dziennikarzy przywiązało się do deski, polewając się wodą w symulacji tortury topienia (waterboarding), by udowodnić brutalność amerykańskich tortur. Jakoś nie widzę, by moi afgańscy koledzy dziennikarze, dla udowodnienia swoich tez, kwapili się do obcinania sobie głów.

W Polsce zbawienie.

Jeśli rzeczywiście tak bardzo jesteśmy przejęci tym, co złego zrobili więźniom w Gitmo Amerykanie…przyjmijmy tych wiezniów. Wybawmy ich,  my, Polacy. Niech zamieszkają gdzieś pod Warszawą, zbudują sobie meczet i strzelnicę. Lepiej: zaproponujmy Obamie, by nam ich sprzedał. 240 więźniów z którymi świat nie wie co zrobić…Przyjmują ich Polacy! Jaki gest! Cena? 5 milionów dolarów za głowę. Myślicie, że Obama nie  da? Dał na usuwanie tatuaży z więźniów w Californi i rozbudowę parków rozrywki na Florydzie. Kupił nam bankrutujące banki i upadające koncerny samochodowe. Dlaczego więc nie miałby dać na cel polityczny, jakim są więźniowie afgańskiej wojny?

Obama da. 240 razy 5. Kongres amerykański też da: $80 milionów, o które prosił Obama, by zamknąć Gitmo i pozbyć sie kłopotu. No, to już jest niezły pieniądz. Przekażmy go naszym emerytom i uczelniom kształcącym dziennikarzy.

A więźniów, Panów Talibów i innych niewinnych z Gitmo, jak tylko wylądują na lotnisku, zapakujmy tego samego dnia na samolot rejsowy  który zawiezie ich tam, skąd przybyli. Deal? Or no Deal?

Mariusz Max Kolonko,  Nowy York

www.maxkolonko.com

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com

POLSKIE EMOCJE i AMERYKAńSKI PRAGMATYZM

Osłabiona kryzysem Ameryka robi to, co i Polska mogłaby robić: gra przetargowo kartą tarczy z Rosją załatwiając swoje. My, Polacy, jedynie podstawiliśmy tu stolik do gry.

Jest jakąś naszą narodową tradycją, że spora część naszych zamierzeń politycznych kończy się awanturą zaangażowanych w przedsięwzięcie stron. Z amerykańskiego punktu widzenia, zwłaszcza w polityce, jest to zachowanie nieprzydatne, a więc w amerykańskim działaniu politycznym zarzucane. Amerykański pragmatyzm przynosi korzyści i jest efektywnym instrumentem kształtowania polityki zagranicznej USA, widoczonym choćby w podejściu Ameryki do dwóch kwestii: NATO i koncepcji budowy tarczy antyrakietowej czyli tam, gdzie w Polsce dominują emocje.

Amerykański pragmatyzm

Dla Ameryki NATO jest organizacją passe, której pierwotna rola padła w momencie w którym padł berliński mur. W nowej sytuacji Ameryka widzi w NATO wehikuł do kontynuowania ekspansji swojej strefy wpływów na wschód od Wisły i osaczaniu byłego zimnowojennego konkurenta, Rosji.  Widoczne jest to w parciu Ameryki na przyjmowanie nowych członków NATO, zacieśniające pętlę wokół Rosji: Ukrainy, i Gruzji.

Czy ktoś realnie myśli, że Ameryka związana artykułem V, natowskiej konstytucji, będzie bić się o Krym? Co się stanie jeśli wschodnia, prorosyjska Ukraina postanowi przyłączyć się do Rosji? Czy Kennedy sięgnął po atomowe przyciski w konflikcie kubańskim 62 roku? Czy w 1968 stratofortece B52 startowały z Californii, bo czołgi sowieckie wjechały do Pragi? Czy w 81 Reagan odbezpieczał rakiety Minuteman w Wyoming, kiedy Sowieci miażdżyli polskimi czołgami Solidarność w Gdańsku?

Ameryka nigdy nie sięgała po opcję zerową z nuklearnym mocarstwem, bo opcja ta zawiera klauzulę współzniszczenia. Ameryka nie biła się beznadziejnie o wolność i nie będzie ryzykować nuklearnej wymiany za wolność zbiorowego układu państw o ziemie, które dzieli od Ameryki ocean.

Na tej samej, pragmatycznej zasadzie, Ameryka nigdy nie zrezygnuje z koncepcji budowy tarczy antyrakietowej, bo jest ona istotnym elementem utrzymania przez nią światowej hegemonii, jako supermocarstwa.

Tarcza nie powstała wczoraj, niemal każdy amerykański prezydent kontynuował jakąś jej wersję. Jej historia sięga pierwszych systemów obrony rakietowej Nike, koncepcji Gwiezdnych (laserowych) Wojen Reagana, zmodyfikowanej prze Busha do definicji obronnej tarczy, strzegącej Ameryki przed szaleńcami wyposażonymi w nuki. Jest to wyraźna linia strategiczna, której istnienie usprawiedliwia choćby trójczłonowa rakieta Korei Północnej odpalona w miniony weekend, która może sięgnąć terytorium Alaski i wysp hawajskich. Zgoda Czech i Polski na rozmieszczenie komponentów tego systemu pod nosem Rosjan jest historycznym sukcesem Ameryki wynikającym w pragmatyki uprawianej przez ten kraj polityki.

Polskie emocje

Polska prowadzi emocjonalną politykę zagraniczną od lat. Widoczne jest to choćby w kwestii wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i podpisaniu porozumienia Sikorski-Rice w sprawie umieszczenia komponentów amerykańskiej tarczy antyrakietowej w Polsce.

Polska, żyjąc przez lat kilkadziesiąt pod sowieckim butem, mentalnie nigdy Europy nie opuściła. Zawsze czuliśmy się Europejczykami, a kiedy nadarzyła sie polityczna sposobność wstąpienia do Unii, Polska i naród powiedziały: tak. Dopiero teraz Jan Kowalski z niepokojem zauważa, że 70% nowych praw które regulują jego codzienne życie, preparowanych jest przez biurokratów w Brukseli i coraz częściej emocje prounijne zastępuje zimna, pragmatyczna refleksja, czy była to decyzja słuszna.

Podpisanie paktu Sikorski-Rice to kolosalny sukces Ameryki ale czy jest to rzeczywiście sukces Polski? Podpisując umowę związaliśmy się strategicznie z partnerem, który dobrze uprawia politykę, a ta przecież polega na realizacji celów i w tym przypadku są to cele stricte amerykańskie.

Dla Ameryki najbardziej istotnym komponentem tarczy rakietowej, która ma powstać w Europie, jest radar w Czechach, zdolny podsłuchiwać rozmowy telefoniii komórkowej rosyjskiego B to B (business to business) a dziś, zwłaszcza w dobie światowego kryzysu gospodarczego, szpiegostwo ekonomiczne jest znacznie ważniejsze od politycznego.

W Rosji zawrzało i słusznie. Kiedy w listopadowy wtorek Obama wygrał wybory prezydenckie w USA, w środę Miedwiediew zapowiedział umieszczenie rakiet Iskander w Obwodzie Kalningradzkim i systemu radarowego zagłuszającego radar w Czechach. Dwa tygodnie póżniej Miedwiediew paradował okręty rosyjskiej marynarki wojennej kilkadziesiąt mil od Miami. Ameryka dostała dzięki Polsce kij do ręki, ale wcale nie zamierza nim wywijać, odwrotnie, Obama pokazuje dziś Rosji marchewkę: mamy tarczę ale nie jesteśmy pewni czy chcemy wdrażac system w życie, mówi Obama. Zatem osłabiona kryzysem Ameryka robi to, co Polska mogłaby robić: gra przetargowo kartą tarczy z Rosją załatwiając swoje. My, Polacy, jedynie podstawiliśmy tu stolik do gry.

Z amerykańskiego punktu widzenia, Polska miała niedawno niewielkie, 3. miesięczne okno politycznego manewru, który mógł nas ustawić ciągle w pozycji gracza między supermocarstwami. Chodzi o tzw. okres przejściowy, wymiany amerykańskiego prezydenta, miedzy 8 listopada 2008, a 20 stycznia 2009, kiedy Ameryka jest tradycyjnie otwarta na ciosy. Gdyby w tym czasie, w nowej sytuacji politycznej związanej z wyborem prezydenta Demokratów, Polska uznała pakt Sikorski-Rice za renegocjowalny, bylibyśmy dziś ciągle w grze. Ale oznaczałoby to konieczność otwarcia Polski na Rosję do czego, znowu, emocjonalnie i mentalnie nie jesteśmy zdolni.

Z Nowego Yorku – Mariusz Max Kolonko

www.maxkolonko.com

photo:Błażej Sedzielski / ONS
Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta i dziennikarz. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 Wiecej www.maxkolonko.com

Z Nowego Yorku – Mariusz Max Kolonko

Dobrze zorganizowana mniejszość może narzucić swą wolę biernej większości.

W zachwycie liberalnej prasy europejskiej nad wyborem czarnego prezydenta USA mało kto zauważył, że ta sama Ameryka, która z takim heep heep hooray wybrała Murzyna na swego  prezydenta, tego samego dnia przegłosowała w referendach poprawki konstytucyjne zakazujące małżeństw homoseksualnych (California i Floryda), odrzuciła koncepcję nieformalnych związków cywilnych (Arizona)i powiedziała „nie” dla adpocji przez pary tej samej płci (Arkansas).

Innymi słowy, Ameryka powiedziała „tak” dla liberalizmu ekonomicznego, ale „nie” dla radykalizmu społecznego. Dla gejów i lesbijek jest to porażka dotkliwa, bo miażdżąca. Na Florydzie poprawka konstytucyjna (Amendment 2), zakazująca związków homoseksulanych formalnych i nieformalnych przeszła aż 62 do 38. W Californi za „Proposition 8″ (poprawką konstytucyjną zabraniająca małżeństw homoseksulanych) było ponad 52% woborcow.

Tak więc po 4 listopada 2008 Ameryka umocniła swe konserwatywne okopy.  Dziś w całym kraju, z wyjątkiem Massachusettess i Connecticut, nie zezwala sie na małżeństwa homosekusalne, mała zaś garstka stanów zezwala jeszcze na nieformalne związki. O porażce gejów zadecydowały te same mniejszości, które miały liberałom dać władzę totalną. W Californi „nie” powiedziało homoseksulistom 70%  Murzynów i ponad 60 procent Latynosów.

Liberałowie ruszyli do ataku. W Salt Lake City, ok. 2000 manifestantów oblegało świątynie Mormonów. W Michigan kilka lesbijek przerwało nabożeństwo krzycząc „It’s okay to be gay” i rozrzucając po kościele ulotki. Reszta grupy, na zewnątrz, zagłuszała nabożeństwo bijąc w bębny i skandując „Jesus był gejem”. W Los Angeles geje i lesbijki wyszli na ulice. W San Francisco podeptali krzyż. Z pomocą przyszły liberalne media ( m.in. Atlanta Journal and Constitution) zaprzyjaźniony internet (Daily Kos) powołując się na ruch praw człowieka lat 60 w XXI wiecznym wydaniu.

Europa, która zazdrości Ameryce stylu zycia, przestrzeni, niezależności od układów zbiorowych, potęgi kulturowej i ekonomicznej, chce widzieć europeizacje Ameryki, upadek jej narodowej tożsamości i kultury, dzielnie pociąga za yo-yo emocji.  Europejskie agencje (np. AFP) piszą o „dziesiątkach tysięcy aktywistów” maszerujących przez Amerykę „od Los Angeles po Nowy York”.

Dobre to dla Francuzów. W 310. milionowej Ameryce jest ok. 8.8 mln gejów (mniej niż 4% społeczeństwa między 18-45 lat). W ponad 10 milionowej metropolii nowojorskiej jest ich ok. pół miliona. Kilkutysięczne, w najlepszym razie, manifestacje w Los Angeles, pomnażały oczy wyobraźni dziennikarzy liberalnej prasy.

Ale w pewnych warunkach, dobrze zorganizowana mniejszość, jest w stanie narzucić swą wolę biernej większości.

Na Kapitolu, w stanie Washington, Fundacja Wolność Od Religii (http://www.frf.org/) o  mniej niż 13 tys. członków, obok szopki dla uczenia tradycji świąt Bożego Narodzenia obchodzonej przez 80 milionów wiernych, uzyskuje pozwolenie na transparent: „Nie ma bogów, diabłów, aniołów ani nieba ani piekła. Jest tylko nasz naturalny świat. Religia jest mitem i przesądem, który utwardza serca i zniewala umysły.” W San Francisco ateista, Michael Newdow, domaga się usunięcia inskrypcji In God We Trust (Bogu Zawierzamy) z amerykańskich monet, oraz, powołując się na separację religii i szkolnictwa, słowa „Bóg” w ślubowaniu na flagę (Pledge of Allegiance), które amerykańskie dzieci codziennie recytują w szkole. W Californii 18 tys. lesbijek i gejów potrafiło dotąd z sukcesem próbować narzucić swą wolę 37 milionom obywateli tego najbardziej zaludnionego stanu w Ameryce, uzyskując decyzję stanowego Sądu Najwyższego z 15 maja 2008 o niekonsytytucyjności zakazu dostępu gejów i lesbijek do instytucji małżeństwa.

Czy taki kulturowy przewał byłby możliwy w Polsce? Czy 38 milionów Polaków, może wodzić za nos kilkutysięczna armia „closet queens”? Czy bajki dla dzieci o Jasiu i Malgosi mogą zastapić przygody Zuzanny, która ma dwie mamusie?

Tak. Narzędziami gwałtu na społeczeństwie potrzebnymi do dokonania tego aktu kulturowej przemocy są media i stereotypy.

STEREOTYPY – aprobata dla praw homoseksualistów „jest cool”. Wolność obyczajowa jest „In”, konserwatyzm jest “Out”. Z kościoła się szydzi i wyśmiewa, wiarę uważa się za zabobon. Człowiek religijny to „moherowy beret”, niewierzący to „obywatel świata”. świętego Mikołaja zastępuje Gwiazdor. Boże Narodzenie, komunistyczna Gwiazdka. Wolny seks jest „spoko”, miłość jest „passe”. Jesteśmy hip i jesteśmy hop. Jesteśmy Europejczykami – powiedziała mi niedawno znajoma z Polski, z duma eksponując na ramieniu, plaster antykoncepcyjny wielkości biletu na bejsbolowy mecz.

MEDIA – „Tam, Gdzie Orgie Są Dozwolone”, „Seks z Nieznajomym”, „Kochać żonatego To Nie Grzech”, to tylko niedzielne nagłówki jednego z  polskich portali. Para gejów to „Najpiękniejsi” Gali. Aktorka na scenie „Jak Oni śpiewają” odrabia brak satysfakcji życiowej (I can’t Get No- Satisfaction), występem w stroju zakonnicy obrażającym Kościół i jeden z jego symboli. Z ekranu Tańca na Lodzie padają dialogi z którymi nie może sobie poradzić Komisja Etyki TVP i rodzice, których dzieci pytają, jak można „ciągnąć fleta”?

Obrońcy homoseksualistów nie mogą powołać się na ruch praw człowieka lat 60 w XXI wiecznym wydaniu. Dzieci Kwiaty taplające się nago w błotach Woodstock, cytowały równość praw Jeffersona, Biblię i zawarty w niej zespół praw naturalnych, przyrodzonych każdemu. De facto Jefferson, w 1779 jako gubernator Virginii, domagał się karania sodomii na równi z gwałtem. Martin Luther King pisał: „Sprawiedliwe prawo jest w zgodzie z prawem moralnym albo prawem danym od Boga.” O Boga i otrzymany od Boga zespół praw, opiera się cała Konstytucja USA. Zawiera przekonanie, że nasze wysiłki w stworzeniu ładu na ziemi mają siłę sprawczą gdzieś wyżej, w regulach chrześcijańskiego porządku, który uszlachetnia nas, ludzi tu, na ziemskim padole. Idei tych nie uświetniały maksymy Lenina, Newdowa czy Gomułki. Idee te kształtowały słowa św. Piotra, św. Marka czy św. Mateusza.

Tego atutu homoseksualitom brak. Pozostaje im więc nieustanne nękanie narodu zarzutami o homofobie, rasizm, seksizm, ciemnogród i zabobon.

Największa nastoletnia gwiazda Ameryki, Miley Cyrus, nie wierzy w seks przedmałżeński. Ikona Hollywoodu, Mel Gibson, modli się kilka razy dziennie. Amerykański Kongres rozpoczyna obrady modlitwą. Prezydent składa przysięgę na Biblię. Na dolarach ciągle widnieje „Bóg”, któremu „zawierzamy”. W gmachach Sądów ciągle stoją tablice Dziesięciu Przykazań. Mimo to Ameryka nie jest passe. Mel Gibson to nie „moherowy beret”, Miley Cyrus nie jest „out”. Ameryka jest hip i jest hop. A amerykański święty Mikołaj ciągle wjeżdża do domów przez komin.

Mariusz Max Kolonko  – Nowy York

http://www.maxkolonko.com/

Mariusz Max Kolonko – Producent telewizyjny, publicysta, dziennikarz i politolog. Wieloletni amerykański korespondent TVP. Od 20 lat mieszka i pracuje w Ameryce gdzie prowadzi telewizyjną firmę producencką. Gościł m.in. na antenie CNN i CBS i ABC i Instytytu Goethego w Waszyngtonie, jako ekspert od spraw polskoamerykańskich.  Autor książki Odkrywanie Ameryki i programu pod tym samym tytułem w TV4 i TVP1 .

Wiecej www.maxkolonko.com