From Baby Boomers to Plastic Generation – the coming of age of American youth and their European buddies

By Max Kolonko | February 6, 2014

(Max Kolonko lecture  during Goethe Institute conference Fascination America, Fascination Europe, Berlin 2012)

kids usaAmerican youth, in its mass is not identical with European youth, just as America is not identical with Europe.  As America maintains a dominant role in the modern world, American youth maintains its dominance over their counterparts in Europe or Asia.

IPhone, iPod, iPad, Windows, the Internet, computers, Play Station, You Tube, Facebook, Twitter, Amazon, Google, Yahoo, Madonna, Elvis, electric guitar, Hammond organ, Moog synthesizer, Frisbee, Aerobic, Hula Hop, Barbie Doll, Hollywood, Silicon Valley, Wall Street,  Disneyland, Juke Box, Rock and Roll, Blues, Country, Soul,  the Wild West, Colt, Ford, pickup truck, baseball, football, CNN, MTV, the American Dream…all were invented by young American culture, allowing American youth a first-come, first-serve access to The New, creating an advantage over their European colleagues.

In that sense we can talk about exceptionalism of American youth which stems from the exceptionalism of America; the most powerful economic and political system of the twentieth century. America’s military, political, economic and cultural hegemony in the modern world is comparable to France of Louis XIV which established French economic, military and cultural domination on most of the seventeen century Europe forcing European monarchies to adopt the French language and French style.

The predominance and strength of America comes from its homogeneity. This union of independent states unified peoples of Judeo-Christian tradition, speaking the same language, gathered around a concept which was not political in nature but an intellectual one.  It’s principle was based on unleashing resources of an individual notwithstanding  race, origin, status or religion, contained in Abraham Lincoln’s formula that all man are created equal.

Contrary to this model of statehood, Europe and its young political cover, The European Union, is a political conglomerate of countries comprised of peoples speaking different languages, representing different cultures of often conflicted nations. Such a union is a formation that remains at odds with the natural process of development of states from human masses which, just as Europe’s history indicates, are usually built along cultural and ethnic, not political, lines.

Europe, contrary to America, is an entity with strong, liberal roots and as such does not promote the concept of family as the basic building block of a stable nation. On the contrary, the model of pro liberal life style discourages its youth toward the institutions of marriage and family, leading to a nation’s decay and along with that, the decay of its culture.

As a result, Europe is dying demographically with a birthrate below 2.1% which shrinks the old continent, reducing the chances of young Europeans to introduce constructive changes in the status quo.

The European concept of a social state makes its youth dependent on government intervention into their lives, replacing their entrepreneurship and energy with a social directive of politicians which destroys their creativity and leaves them ‘comfortably numb’ to paraphrase a line from Pink Floyd’s lyrics.

Whereas America absorbs immigrants quite selectively, assimilating them within one nation, Europe is becoming a Tower of Babel, absorbing into its multiracial melting pot crowds of illegal aliens speaking and maintaining foreign languages, proclaiming contradictory faiths which divides even more, rather than unites the old continent.

Also, European political tradition of nations governed by the rule of disciplined political parties, doesn’t favor the young. In order to have a direct influence on the government and its cultural institutions, young Europeans often have to become members of the party, devoting their lives to politics.  On the other hand, the relaxed party system in America, allows ordinary Joe the Plumbers to become congressmen with influence on politics. The process, nursed in a mantra which is repeated in American households to every child on every occasion, you can be the president!

Despite these differences, since the term ‘teenager’ appeared for the first time in America’s Reader’s Digest in 1941, describing young people with their age in the teens, the youth  on both sides of the Atlantic in different periods of their history, represented many common features.

“Come Together…”

When The Beatles, the idols of thousands of European teens, landed on the tarmac at JFKAirport in New York City, they didn’t know what to expect. How would they be received in the land of the King of Rock and Roll, ElvisPresley? Will an American teenage girl send them ‘All My Loving’? Will she shout: ‘I Wanna Hold Your Hand’ or pout: ‘Can’t Buy Me Love’?

To their relief The New York Times reported on that day: “three thousand teenagers stood four deep on the upper arcade of the InternationalArrivalsBuilding“. It was girls. Wall-to-wall.

What do you think of Beethoven? the reporters asked Ringo. “I love him. Especially his poems” answered the Beatle.  Ringo’s an idiot, huffed the music pundits.  Ringo’s a genius! cried out American teens.

It was 1964. For the first time in history, American youth has bought a European product en mass. The wave of young people rising after World War II on both sides of the Atlantic began to identify themselves through culture. The youth of Berlin and New York glued to transistor radios newly introduced by SONY, listened to what nobody else wanted to listen to and read what nobody wanted to read.

Eruption of the young counter-culture turned against the status quo of the older generation. The youth embraced blacks and rock ‘n’ roll, minorities, and the yellow man of Vietcong fighting what they called an unjust war.

On Trafalgar Square in London, young pacifists gathered a group of tens of thousands of young people under the Peace Sign in one of the first antiwar demonstrations. Youth in Central Europe tugged on the Iron Curtain, organizing in Warsaw and Prague the social uprisings of 1968 attempting to break away from the grip of communism.

‘If you’re going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair’, the youth sang an anthem of their generation during The Prague’s Spring even though Czech teenage girls’ only had gunpowder in their hair after soviet troops opened fire and blood after being clubbed by the communist police.

The counter-culture movement of the American baby boom generation engulfed America like a fire, uniting the hippies in San Francisco and beatniks in New York. They were joined by students in Amsterdam, London, West Berlin and in Paris almost seizing the city from President de Gaulle.

Bob_Dylan_-_The_Freewheelin'_Bob_DylanThe baby boomers began to identify themselves through symbols. In the movie ‘Rebel Without a Cause’, James Dean wore a red windbreaker. The same windbreaker was worn by Bob Dylan on the cover of his album ‘Freewheeling’ and Poland’s James Dean, Zbyszek  Cybulski. When the movie hit the screens, windbreakers disappeared from the stores in America and Europe. The movement of the young for the first time experienced identification through fashion.

A pick-up truck became another symbol of the baby boom rebellion. Popularized in Marty Robinson’s song ‘A White Sport’s Coat (and a Pink Carnation)’ and Don Mac Lean’s reference in ‘American Pie’, it became a symbol of potency and sex. At the peak of the counter-culture movement, young men dressed in windbreakers drive in pick-up trucks to a farm in upstate New York to make love on the grass with young women with flowers in their hair, culminating the rebellion of the baby boom generation with a historic rock concert in Woodstock.

From the very beginning of the teenage phenomenon, the American counter-culture movement of youth contesting the status quo, had a major advantage over their European counterparts with the sheer size of the phenomenon. In America, the youth rebellion of the 60’s was represented by a 70 million strong army of young people speaking one language of one nation which went down in history as the baby boom generation.

The multinational European youth could not cope with that force just as a lightweight fighter cannot compete with a punch of a heavyweight. The force of the impact of American baby boomers on culture emanates upon young generations to this day, like ripples spreading across the water after a splash of a granite rock.

What the baby boom generation experienced forty years ago affects the character of the youth we have today.

Generation X

chapman lennonOn December 8, 1980, a 25-year-old from Hawaii, Mark Chapman, approached John Lennon in the archway of Dakota House and pumped four bullets into Lennon’s back. Twenty eight years later now the  53-year-old assassin admitted to the parole board of the Attica Correctional Facility in upstate New York that he killed John Lennon because he was frustrated with the contrast between the lavish Lennon lifestyle and the populist message he sang about.

In 1980, John Lennon, a rebel without a cause, was no longer a folk bard dressed in a trashy sheepskin jacket questioning the Establishment. Lennon was  the Establishment par excellence who grew out of and was profiting from America and the American status quo.

Chapman belonged to Generation X. The unlucky 13th generation, as it is often called, was composed of post baby boomers who grew up in the times of the energy crisis of the 70’s, the AIDS epidemic, the recession of the 80’s and the market crash of 1987.

Chapman’s generation X was an epoch of migrants searching for their place not only philosophically but also physically. With the end of the cold war and the collapse of the Berlin wall, millions of young Eastern Europeans scattered around the world. John Lennon’s assassin found himself on the run from Texas through Georgia, Illinois, Arkansas and Hawaii to kick off his 1979 Asian-European Magical Mystery Tour “in search for himself” which ended a year later on a cold New York night at the archway of Dakota House.

Coming often from broken families, Xers became young outcasts without perspectives for a future. In Europe, they were building a facade of isolation portrayed by the brick wall on the cover of Pink Floyd’s double album, ‘The Wall’, and added to the general mess of punk rock and the Sex Pistols anarchists (‘Anarchy in the U.K.’).

On a cold Monday of January 1979, a sixteen-year-old Brenda Ann Spencer perched her semi-automatic .22 caliber rifle that her dad got her for Christmas on the window sill of her home in San Diego and began shooting randomly at kids of Grover Cleveland Elementary School across the street. When asked why she murdered two students and injured eight others, Spencer replied, ‘I don’t like Mondays. This livens up the day.’

That horrifying line was picked up by Bob Geldof of an Irish band, The Boomtown Rats, and became the song of the X generation (‘I Don’t Like Mondays’) in Europe but not in America.

Here, in the U.S., the elaborate guitar solos of hard rock bands were replaced by a steady beat of disco. “Stayin’ Alive” in the 1977 drama film, ‘Saturday Night Fever’, became the generation mantra for American kids. Even though that generation ‘was killin’ yourself, without killin’ yourself’, to use a line from the movie, their messy lives had a constructive overtone. In the climax of the movie Tony (John Travolta), escapes a fake life he lived under the roof of his parents in Brooklyn and moves to Manhattan, introducing an element of responsibility into his life.

This was new. Baby boomers were careless and anti-yuppy.  Xers were also anti-yuppie but the economic hardships they were experiencing were unleashing creative forces within them to constructively oppose their fate.

Children of the X generation, now in their pre-teens, are yet to show us what they have learned from their decadent parents.

The youth of today’s America are the straight-line descendants of baby boomers. They are called the Echo boomers or what I would call, The Plastic Generation.

Day_12_Occupy_Wall_Street_September_28_2011_Shankbone_33The Plastic Generation of Modern America

In 1999, thirty years after baby boomers gathered on a farm near Woodstock in one of the largest musical events in the history of rock and roll, their children organized a commemorating event. The ‘Old” Woodstock was remembered in Jimi Hendrix’s stunning guitar solos sliding down the strings to imitate bombs falling on Vietnam in ‘The Star-Spangled Banner’ and in a series of memorable concerts in one of the greatest events in pop music history.

Woodstock’99 went down in history in a worldwide broadcast showing firefighters combating torching of portable toilets which teenagers, tired of binge drinking, decided to burn. After the toilets they turned to burning a dozen trailers, a bus and a MTV broadcast tower which forced the New York state troopers in full riot gear to intervene.

“The legacy of Woodstock ’99, the three-day music festival in Upstate New York that disintegrated into a melee of vandalism and destruction on its final night, has grown uglier amid allegations that several women were raped during the event”, reported The Washington Post.

This is how, for the first time, the world heard of generation Y. The Echo boomers, children of the baby boom generation.

They were born in the 80’s, to their parents were no longer care-free hippies holding each other’s hands and singing Kumbaya.  The once rebellious baby boomers slowed down, ensconced at universities, government paid jobs and corporate chairs of Wall Street. Flowers in the hair were replaced by elegant coiffures at a hundred bucks a piece. Beat-up Volkswagen buses with a Peace Sign splattered on the hood were swapped for comfortable and exquisite Cadillac Escalades. Yesterday’s bards sprinkle today’s charts of The Forbes’ rich and famous.

Bob Dylan, after a motorcycle crash, became “more of a family man”, media reported. Elvis Presley, had he lived, would “probably sing gospel”. Even though Elvis was a teen idol and sex symbol, he never truly left his traditional ways just as many of the ‘flower children’ of that generation.

Just as their parents, children of the baby boomers who compose the current generation of American teens are plentiful in number, composing a group over 80 million souls strong. In comparison, according to a 2005 Eurostat report, in Europe with 460 million, there are less than 60 million kids aged 15 to 24.

Their affluent and overprotective parents, who constitute America’s middle class, sent them to expensive, often private schools and shoved laptops, iPhones, iPads, car keys and credit cards into their hands.

Where on Earth is Belgium?

Echo boomers communicate quickly and effortlessly through a variety of social networks they have created (Facebook). They are smart, nonjudgmental, self-oriented. They are aware of their mass, strength and advantage over their European counterparts but they do not express it. They don’t have to and they “don’t care”.  For many of them the world ends with America, behind which “there’s all the rest”. They are proud to be American “and that’s that”.

In a makeshift poll I conducted among my New Jersey teenage friends, they claim they don’t see Europe as a single entity. They consider Europe as multicultural and that is why it interests them. “You can see Italy, Germany, Paris and London from a car and they all speak English”.  After all, they think the entire world speaks English.

If they would decide to go to Europe on vacation, they would have chosen Spain. Why? ’Cuz people are nice, the country has an old culture, the landscape is interesting, food is great and girls are awesome.’ The best European cities in order: Paris, Barcelona, Prague and Florence.

What they don’t like about Europe is that it is “expensive and dark” (what Europeans do not always realize, New York is on latitude similar to that of Rome in Italy).

Echo boomers do not require anything from their European counterparts other than “be nice”. It hurts them when they are mistreated. That’s why they don’t like the French.

Gen Yers “don’t envy anything” and, in fact, the term seems foreign to them. American teenage girls admit, however, they like to show off European dresses and Paris handbags. Their favorite fashion designer? Cavalli. Favorite beer, Stella, but they do not know it’s made in Belgium (“Where on earth is Belgium?”). They like techno and in European music they constantly search for new sounds like Swedish House Mafia. Ever heard of them?

Will Europe challenge their domination? “This will never happen.  We have the technology and the know-how. Europe has only Airbus”. Yers cherish in order: career, wealth, family, friendship and faith in God.

Cute. So why did I call them The Plastic Generation?

The first thing an Echo boomer receives from parents is a cell phone and a credit card. Cell phone, to keep them in touch with their over-protective parents.  Credit card, because American teens are big spenders and live on credit. This doesn’t teach them responsibilities and makes them dependant on the protective umbrellas of their parents. In a prolonged recession, experts argue, it might throw these masses onto the streets just like we see it in Europe.

occupy wall streetAccording to an ABC report, about 5 million young Europeans, or about 20 percent of the under-25 population, are searching for a job. In some countries the situation is far worse. Nearly 37 percent of Spain’s Gen Yers can’t find work. In France, it is 24 percent, vs. 17 percent in the US.

What restrains many young Europeans from taking it to the streets is social protectorate but not the one of their parents, but that of government.

‘In June of 2009, British Prime Minister Gordon Brown unveiled a $1.6 billion (€1.1 billion) scheme to create 100,000 jobs for young people. And in April , French President Nicolas Sarkozy announced a $1.9 billion plan to find work for 500,000 young people by June, 2010, including grants to companies that employ Gen Yers’, says an ABC report.

With state-sponsored health care and ample jobless benefits, Europeans have fewer worries than unemployed twenty-somethings in the US. Yet the clashes of youth on the streets just as we’ve seen it in Europe are unthinkable in America for now. It is not just because The Plastic Generation rejected gangsta rap as too violent. For them, it’s all about the “economy, stupid”, to use a motto of a baby boomer, Bill Clinton, in the presidential election of 1992.

Bottoms up!

If one assumes that a cultural domination is a factor of political domination, the road to rebuilding the state of European culture lies in rebuilding the position of Europe in the world. This can be done not through unification or uniformisation of Europe but through rebuilding of the strength and the character of its nations.

Since Europe is multicultural, let it remain multicultural. Europe’s strength is mulitculturalism. As yers pointed out in the poll, it was multiculturalism of Europe that they respect. Thus creation of European Union, even though it strengthens the political position of Europe in the world, does not strengthen its culture, despite a plethora of various grants. Culture is built bottom up, not top down.

Modern Europe should rebuild the concept of family and the institution of marriage as the main building blocks of society. As the American example shows, rebuilding of universal values releases creativity, replaces nihilism with an idea and hardships of everyday life introduce responsibility.

Saturday-Night-Fever-05In all these aspects of the rebuilding process, Europe lags behind America. While Tony (Saturday Night Fever) moves out from his parent’s house, taking responsibility for his life into his own hands, Tony’s counterparts in Spain, along with half of his colleagues under 30, still live at home.

The end of World War II, which created the economic boom, turned the children of parents returning from the war against them. Make Love Not War became the symbol of the baby boom rebellion. While parents of baby boomers died in 1944 in Normandy with an American flag on their shoulders, their children burned the flag in public in 1968.

Their own children, however, are not eager to bust the walls of the establishment which protects them.  They grew smarter. ‘You don’t bite the hand which feeds you’, say American Gen Yers.  While their parents sang along with Bob Dylan, ‘when you got nothing you got nothing to lose’, their teenage kids add today a simple, more practical tone: so when you “got it”, you keep it, bro! Or make more of it.

Last summer I was hanging out with a group of Gen Yers at the pool outside my friend’s house in New Jersey. Yers drank beer (Stella) and kept talking. They tried to figure out how to make an extra buck during their summer break. The ideas that were thrown around at that pool could easily give their parents a heart attack.

When the day was coming to an end, this brainstorming left empty bottles of beer in the pool and a handful of ideas in their heads which, in a year, who knows, perhaps will change our world. Then they jumped into their cars and with girls screaming in the backseat, they speeded away God only knows where…

My parents would have called them “spoiled”. But then again, old folks, they’re always talkin’, y’ know.

Max Kolonko

( published in 2011 Goethe Institute in Berlin conference Fascination America- Fascination Europe )


Od Beatlesów po Szwedzką Mafię i Facebook – Jak amerykańska młodzież podbiła świat – z wykładu Maxa Kolonko w Goethe Institute w Berlinie 2011

By Max Kolonko | February 6, 2014

Amerykańska młodzież nie jest w swej masie tożsama z europejską, podobnie jak Ameryka nie jest tożsama z Europą. Tak jak Ameryka odgrywa dominującą rolę we współczesnym świecie, tak i amerykańska młodzież utrzymuje dominację nad swoimi rówieśnikami z Europy czy Azji.

Iphone, Ipad, Windows, internet, Play Station, You Tube, Facebook, Twitter, Amazon, Google, Madonna, Elvis, electric guitar, Hammond organ, Moog syntezator , Juke box, Aerobic, Hoola hop, Barbie Doll, Frisbee, Hollywood, Silicon Valley, Wall Street, Disneyland, Rock and Roll, Blues, Country, Soul, the Wild West, Colt, Ford, pickup truck, baseball, football, CNN, MTV, the American Dream, wszystko to stworzyła młoda amerykańska kultura dając młodym w Ameryce pierwszeństwo w dostępie do Nowego i tym samym przewagę nad ich europejskimi równieśnikami.

W tym sensie możemy mówić o wyjątkowości amerykańskiej młodzieży, która wynika z wyjątkowości Ameryki, najpotężniejszego organizmu państwowego współczesnego świata o hegemonii militarnej, politycznej, gospodarczej ale także i kulturowej.

Potęga Ameryki wynika z jej homogeniczności. Ow związek niezależnych stanów, zjednoczył ludzi o tradycji judeo-chrześcijańskiej mówiących tym samym językiem, skupionych – nie, wokół koncepcji politycznej, a intelektualnej; nieskrępowanego rozwoju sił tkwiących w człowieku bez względu na rasę pochodzenie status czy religię, zawartej w formule Lincolna all man are created equal.

W przeciwieństwie do tego modelu państwa, Europa i jej młodziutka polityczna przykrywka, Unia, jest konglomeratem politycznym państw zrzeszających ludzi mówiących roóżnymi językami, o odmiennych kulturach często zwaśnionych ze sobą narodów. Taki związek jest tworem pozostającym w sprzeczności z naturalnym procesem tworzenia się organizmów państwowych z mas ludzkich, które, jak wykazuje sama historia Europy, jednoczą się zwykle wokół więzi kulturowych, etnicznych, a nie politycznych.

W przeciwienstwie do Ameryki, Europa , jako organizm o silnych liberalnych korzeniach nie promuje młodym koncepcji rodziny jako podstawowej komórki stabilnego panstwa. Przeciwnie, proliberlany styl życia lansowany w Europie zniechęca młodych do instytucji małżeństwa, rodziny, doprowadzając do obumierania państwa. W efekcie Europa demograficznie umiera z przyrostem poniżej grnaicy 2.1% który kurczy każde kolejne pokolenie Starego Kontynentu, zmniejszając szanse młodych europejczyków do wprowadzania konstruktywnych zmian w status quo.

Europejska koncepcja państwa socjalnego uzależnia młodzież od interwencji rządu zastepując ich przesiębiorczość i energię dyrektywą socjalną polityków, która zabija ich inwencję i czyni z nich Comfortably Numb pod parasolem opiekuńczego państwa, żeby użyc linijki z hitu zespołu Pink Floyd.

Podczas gdy Ameryka wchłania dość selektywnie imigrantów, asymilujac ich w ramach jednego narodu, Europa staje się wieżą babel, wchłaniając do tego wielonarodowego tygla często nielegalną rzeszę ludzi odmiennych religii, co jeszcze bardziej dzieli, a nie unifikuje stary kontynet.

Rownież europejska tradycja polityczna państwa kierowanego rządem silnie zdyscyplinowanych partii politycznych nie sprzyja młodym. By mieć bezpośredni wpływ na władzę młodzi europejczycy muszą zapisać się do partii, poświęcając się karierze politycznej. Luźny system partyjny w Ameryce zaś pozwala zwykłym Joe the Plumbers stać sie kongresmenami mającymi wpływ na politykę. Proces, utrwalany w amerykańskich domach mantrą powtarzaną każdemu dziecku przy każdej okazji: I ty możesz zostać prezydentem, uwieńczoną prezydenturą Baracka Obamy.

Mimo tych różnic, odkąd termin „teenager’ pierwszy raz pojawił się w 1941 r. w amerykańskim Reader’s Digest na określenie młodych ludzi o wieku liczonym liczbą–teen, młodzi po obu stronach oceanu w różnych okresach swej młodej historii charakteryzowali sie wieloma cechami wspólnymi.

Help! We need somebody!

Kiedy Beatlesi, bożyszcze tysięcy europejskich nastolatek lądowali na lotnisku w Nowym Yorku nie wiedzieli czego sie spodziewać. Jak przyjmie ich ziemia króla rockendrola Elvisa Presleya? Czy amerykańska nastolatka prześle im all my loving? Krzyknie: I wanna hold your hand ? Zadąsa sie: Can’t buy me love?

Ku ich uldze The New York Times doniósł tego dnia ….na lotnisku trzy tysiące amerykańskich nastolatków czekało w sali przylotów w czterech rządach – dziewczyny od ściany do ściany .

Co sądzisz o Beethovenie – dziennikarze zapytali Ringo. Uwielbiam go – odparl Beatles. Zwlaszcza jego poematy. Ringo to idiota, skwitowała dorosła prasa . Ringo to geniusz! Krzyknęły amerykańskie nastolatki.

Byl rok 1964. Pierwszy raz w historii amerykańska młodzież kupiła masowo europejski produkt.

Rodzący się po wojnie po obu stronach oceanu ruch kontestacyjny młodych zaczął się identyfikować przez kulturę. Młodzież w Berlinie i Nowym Yorku przykleiła się do wprowadzonych przez Sony tranzystorowych odbiorników słuchając tego, czego nikt nie chciał słuchać i czytając to, czego nikt nie chciał czytać.

Erupcja kontrkultury młodych skierowała się przeciwko status quo starego ładu. Objęła w braterskim uścisku Murzynów i rock’n’roll, mniejszości narodowe i Żółtego Człowieka Vietcongu, broniącego swego kraju przed niesłuszną wojną.

W Londynie, na Trafalgar Square, grupa młodych pacyfistów zgromadziła pod popularnym do dziś symbolem pacyfy kilkadziesiat tysiecy mlodych ludzi w jednej z pierwszych demonstracji antywojennych młodego pokolenia. W Europie Centralnej młodzież targała żelazną kurtyną ogranizując w Warszawie i Pradze bunty społeczne 1968 roku, próbując wyrwać się z jarzma komunizmu.

“If you’re going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair” śpiewali młodzi w wiośnie praskiej pokoleniowy hymn, choć Czeszki miały wówczas we włosach jedynie proch po wystrzałach sovietskiego wojska i krew, po walącej ich pałami po głowach, komunistycznej policji.

Ruch kontrkultury jak płomień objął Amerykę jednocząc hippiesów z San Francisco i beatników z Nowego Yorku. W zachodniej Europie wtórowali im młodzi w Paryżu, Amsterdamie, Berlinie Zachodnim.

Młodzi zaczęli identyfikować się przez symbole. W filmie Buntownik Bez Powodu, Rebel Without a Cause , James Dean nosił czerwonąa wiatrowkę. Te samą wiatrówkę nosił Bob Dylan na okładce albumu Freewheeling i polski James Dean, Zbyszek Cybulski. Kiedy film się ukazał czerwone wiatrówki zniknęły ze sklepów w Ameryce i Europie, a młodzi przeżywają po raz pierwszy identyfikację przez modę.

Innym symbolem młodych staje się pick up truck, symbol potencji i seksu wylansowany w 1957 roku przez Marty’ego Robinsa w hicie A White Sport Coat ( and a Pink Carnation) do którego nawiązywał Don Mac Lean w głośnym hicie American Pie. Ubrani z wiatrówki mężczyzni w pickupach jadą w 1968 roku na farmę w stanie Nowy York , by kochać się na trawie z ubranymi w kwiaty we włosach równieśnicami wieńcząc bunt mlłodego pokolenia historycznym koncertem w Woodstock.

Od samego jednak początku fenomenu teenagers ich ruch masowej kontestacji status quo miał w Ameryce istotną przewagę nad swymi europejskimi równieśnikami. Tą przewagą była sama masa zjawiska. WAmeryce bunt młodych reprezentowała ponad 70. milionowa armia młodzieży mówiacej tym samym językiem, jednego narodu, ktora przeszla do historii jako baby boom generation.

Wielonarodowa Europa nie mogła temu ruchowi dorównać, jak bokser wagi lekkiej nie może dorównać sile uderzenia cięższemu w swej masie partnerowi. Siła uderzenia amerykańskich baby boomers na kulturę emanuje na nowe pokolenia młodzieży do dziś, jak kręgi rozchodzące się po tafli wody, po uderzeniu w nią skalnej bryły.

Co stało się z tą mlodzieza potem, rzutuje na to, jaką młodzież mamy obecnie.

Pokolenie X

8 grudnia 1980 roku 25. latek z Hawajów, Mark Chapman podszedł do Johna Lennona w bramie Dakota House i wpakował cztery kule w jego plecy. 28 lat później 53. letni morderca przyznał przed ławą więzienia Attica w Nowym Yorku, że zabił, bo rozeźlił go kontrast między wystawnym życiem Lennona, a populistycznym przesłaniem, które głosił. Lennon, buntownik z powodem, był w roku 80. już nie, odzianym w skórzane kufajki, bardem mlodego pokolenia kontestujacym establishment, a establishementem par excellence, wyrosłym i czerpiącym zyski z Ameryki i amerykańskiego status quo.

Chapman nalezał do pokolenia X. Pechowego, 13 pokolenia, jak się je czasem określa, młodzieży post baby boom gereration, dorastającej w czasach kryzysu energetycznego lat 70, epidemii AIDS, recesji lat 80 i krachu na giełdzie 87 roku. Pokolenie X Chapmana było pokoleniem migrantów, szukających swego miejsca nie tylko filozoficznie, ale i fizycznie. Koniec zimnej wojny i upadek berlińskiego muru rzucił miliony młodych ludzi Europy Wschodniej w świat. Sam morderca Lennona tułał się od Texasu, przez Georgie, Illinois, Arkansas, Hawaje by w 1978 roku wykonać swój europejsko-azjatycki Magical Mystery Tour w „poszukiwaniu siebie” zakończony dwa lata poźniej w chłodną, nowojorską noc pod bramą Dakota House.

Wywodząc się często z rozbitych domów, młodzi pokolenia X stali się młodzieżą osamotnioną i bez perspektyw na przyszłość. W Europie młodzi budowali ścianę nieporozumienia uosobnioną ceglanym murem okładki płyty Pink Floyd, The Wall i dorzucali się do ogólnego bałaganu punk rocka i anarchistów Sex Pistols (Anarchy in The U.K.)

W poniedzialek 1979 roku 16. letnia Brenda Ann Spencer wystawiła przez okno strzelbę, którą dostała od taty na Boże Narodzenie i wystrzelała dzieciaki ze szkoly Cleveland Elementary School w San Diego. Zapytana dlaczego to zrobiła odparla „Nie lubię poniedziałków. To ubarwia mi dzień.”( I dont like Mondays, this livens up the day. ) Horrendalne zdanie podchwycone przez Boba Geldofa z irlandzkiego bandu Boomtown Rats (I Dont Like Mondays) zdobyło nastolatków na Wyspach ale nie we wstrząśniętej tragedią Ameryce.

Tu rozbudowane aranżacje Led Zeppelin zastąpiły proste rytmy disco. Scieżka dźwiękowa Staying’Alive z filmu Saturday Night Fever stała się pokoleniową mantrą młodych ludzi w Ameryce. Mimo, iż pokolenie „zabijało się bez zabijania się”, żeby użyć dialogu z filmu, ich bałagan życiowy miał w Ameryce wątek konstruktywny. Tony (John Travolta) , główny bohater filmu, w kulminacyjnej scenie ucieka przed niby-życiem, które wiódł pod okiem rodziców na Brooklynie, przenosi się na Manhattan wprowadzając po raz pierwszy zjawisko odpowiedzialności do swojego życia.

To było nowe. Baby boomers byli beztroscy i antyuppies. Pokolenie X było antyyuppies ale ekonomiczne trudy życia których doświadczali wyzwalało w młodych siły twórcze do kontruktywnego przeciwstawienia się losowi.

Plastikowa generacja dzisiejszej Ameryki

W 1999 roku, 30 lat po tym, jak baby boomers zebrali się na farmie w Woodstock w jednym z największych wydarzeń muzycznych w historii rocka, ich dzieci urządziły tam pamiątkową powtórkę. „Stary” Wodstock świat zapamiętał w solówkach gitarowych Jimi Hendrixa ‘zjeżdżającego po strunach’ imitując bomby spadające na Wietnam w „The Star- Spangled Banner” i w serii pamiętnych koncertów jednego z największych wydarzeń w historii muzyki pop.

Woodstock’ 99 przeszedł do historii w wielogodzinej relacji telewizyjnej pokazującej walkę strażaków z pożarem toalet, które znużone pijaństwem nastolatki postanowiły podpalić. Po toaletach przyszła kolej na tuzin trailerów, autobus i wieżę telewizyjną, aż policja stanu Nowy York rozpędziła młodzież gazem po polach.

Tak po raz pierwszy dało o sobie znać pokolenie Y, zwane też Echo Boomers, złożone z dzieci baby boom generation. Kiedy przychodziły na świat w latach 80. ich rodzice nie byli już beztroskimi hippisami trzymającymi się z ręce i śpiewającymi Kumbaya. Zbuntowani Baby Boomers, gdy dorośli zwolnili tempo, rozsiedli się w uniwersytach na rządowych posadach, i korporacyjnych fotelach Wall Street. Kwiaty we włosach zastąpiły eleganckie fryzury za $100 sztuka, a poobijane volkswageny z pacyfą na masce zastąpilły eleganckie Caddillacki SUV. Wczorajsi trubadurzy dziś zdobią rankingi najbogatszych magazynu Forbes.

To właśnie dzieci baby boomers tworzą dzisiejsze młode pokolenie amerykańskich nastolatków. Jak niegdyś ich rodziców, jest ich w dzisiejszej Ameryce dużo, nieco ponad 80 milionów. Dla porównania w 460. milionowej Europie, według danych Eurosatu z 2005 roku, jest dziś mniej niż 60 milionów ludzi miedzy 15- 24 rokiem życia.

Opiekuńczy i zamożni rodzice baby boom generation tworzący dziś amerykańską klasę średnią posłali ich do drogich szkół, w ręce wcisnęli komputery, iPhony, iPady i kluczyki do aut.

Echo boomers komunikują się szybko w rozkwitających sieciach społecznych, które sami stworzyli, facebooka, twittera, you tube.Mają świadomość swej siły i przewagi nad ich europejskimi równieśnikami ale nie wyrażają jej, nie dbają o to. Swiat dla nich kończy się na Ameryce poza którą jest cała reszta. Są dumni z bycia Amerykanami and that’s that.

W ankiecie, która rozesłałem wśród znajomych nastolatków w New Jersey wynika, że nie traktują Europy jako pojedynczej jednostki. Europa jest różnorodna kulturowa i dlatego wydaje się im ciekawa. Można jednego dnia z samochodu zobaczyć Włochy i Niemcy, Paryż i Londyn i nie musieć się martwić, że będzie się niezrozumianym. W sumie, jak twierdzą, cały świat przecież mówi w ich języku.

Gdyby mieli jechać do Europy na wakacje wybraliby Hiszpanię. Dlaczego? Bo Hiszpanie są mili, kraj ma starą kulturę, krajobraz jest urozmaicony, jest tam dobre jedzenie, a kobiety są piekne.

Czego nie lubią w Europie to, że „jest drogo i ciemno’. Z czego europejczycy nie zawsze zdają sobie sprawę Nowy York leży na szerokości geograficznej Rzymu.

Od ich europejskich rownieśników niczego nie chcą wymagają tylko miłego zachowania. Nie chcą z nikim zadzierać i udowadniać, że są lepsi. Nie dbają o to. Ale boli ich kiedy są źle traktowani, bo są Amerykanami. Dlatego nie lubią Francuzów.

Ulubione miasta w Europie w kolejności: Paryż, Barcielona, Praga, Florencja. Mówią, że nie zazdroszczą niczego rówieśnikom w Europie, to pojęcie wogóle wydaje się być im obce. Ale amerykańskie nastolatki przyznają, że lubią szpanować europejskim ciuchem i torebkami z Paryża. Ulubiony dom mody, Cavalli. Ulubione europejskie piwo: Stella ale nie wiedzą, że pochodzi z Belgii (gdzie u licha jest Belgia?). Lubią muzyke techno. A w europejskich zespołach szukają ciągle nowych brzmień jak Swedish House Mafia.

Czy Europa zagrozi ich dominacji? To się nigdy nie stanie. Mają technologie i know-how. Europa ma tylko Airbus. Bardziej obawiają się Chińczyków.

W życiu cenią w kolejności: karierę, bogactwo, rodzinę, przyjaźń i wiarę w Boga.

Całkiem ładnie. Dlaczego zatem nazwałem ich Pokoleniem Plastiku?

Otóż pierwszą rzeczą, którą dorastające dziecko w dzisiejszej Ameryce dostaje do ręki jest telefon komórkowy i karta kredytowa. Telefon by być w stałym kontakcie z ich opiekuńczymi rodzicami. Karta kredytowa, bo amerykańskie nastolatki wydają dużo i żyją na kredyt. To nie uczy ich odpowiedzialności i uzależnia od parasola opieki ich rodziców, co przy przedłużającej się stagnacji gospodarczej może rzucić masy młodych na ulice tak, jak to widzimy w Europie. ( Rok po tym materiale pokolenie plastiku rozpoczelo w Nowym Yorku Ocuppy Wall Street movenment)

( czytaj dokonczenie w oryginale powyzej)


Smierć białej Ameryki?

By Max Kolonko | November 11, 2012

 publikacja Maxa Kolonko w ONET.pl

Jeden z ostatnich, drukowanych, numerów tygodnika Newsweek, przynosi na okładce prezydenta reelekta Baracka Obamę w mundurze Waszyngtona i nagłówkiem: Partia republikańska – jesteście biali, jesteście starzy, jesteście historią.

Po zwycięstwie Obamy w wyborach, Demokraci tryumfują. Republikanie, wraz z porażką Mitta Romneya, zastanawiają się, co ich trafiło. Były doradca Richarda Nixona, konserwatywny komentator polityczny, Pat Buchanan, zwierzał się w programie radiowym Gordona Liddy: Płakałem całymi godzinami. To jest nasz koniec. Wielki, biały naród nigdy nie przeżyje następnych czterech lat przywództwa Obamy.

Czy z reelekcją Baracka Obamy konserwatyzm w Ameryce umarł? Czy Ameryka, kraj stworzony przez białych Europejczykow, stała się narodami zjednoczonymi świata w której o wyborze prezydenta decydują narodowe mniejszości? Czy z reelekcją pierwszego czarnego prezydenta Ameryki, konserwatywne zasady chroniące tradycję judeochrzescijańską pielegnowaną przez pionierów ze starego kontynentu, przeżyły się? Czy Barack Obama w mundurze jednego z najsłynniejszych właścicieli niewolników kolonialnej Ameryki, rzeczywiście stał się grabarzem idei Lincolna?

Gdzie kowboje z tamtych lat?

Mundur Waszyngtona
Mundur Napoleona

Ameryka 2012 jest ciągle krajem centrowo-konserwatywnym. Według ankiety Rassmusena 38 % głosujacych we wtorkowych  wyborach prezydenckich uznało się za konserwatywnych, 28% za niezależnych, 31% za liberalnych. To, co sie zmienia, to demografia wyborcza Ameryki. W Kalifornii, Texasie i Nowym Meksyku, biali są już mniejszością.

Kurczy się biały elektorat, z 74% jeszcze 4 lata temu, do 71 % obecnie. Pokolenie baby boomers starzeje się, zastępowane przez płodne, młode i aktywne pokolenie Latynosów, które pierwszy raz w historii pokonało próg 10 % głosujących i które w 70 % poparło w wyborach Obamę, czyniąc z niego prezydenta drugiej kadencji.

Muppet z Chicago

Demokraci, bardziej niż republikanie, widzą zmieniający się kraj i wiedzą, jak to wykorzystać.

Partia demokratyczna w Ameryce zawsze była bardziej hip, niż jej republikańscy przeciwnicy. Na Kapitolu istniał konsensus, że aby zrobić karierę polityczną w partii republikańskiej, musiałeś mieć najpierw siwe włosy. Kiedy w wyborach prezydenckich 1996, republikanie wystawili weterana wojny Boba Dole’a, demokratów ponownie poprowadził do zwycięstwa baby boomer, Bill Clinton, sunący po coraz szerzej akceptowanej przez młodą Amerykę, koncepcji Trzeciej Drogi, łączacej wolnorynkowy kapitalizm z opieką socjalną państwa.

Kiedy 8 lat później republikanie ciągle czapkowali Georgowi Bushowi, demokraci wypchnęli na scenę młodziutkiego Baracka Obamę. Gdy przemawiał na konwencji partii demokratycznej w Bostonie w 2004 roku, widziałem, jak w oczach demokratów zgromadzonych na sali, zapaliły się lampy: wysunąć przed szereg mulata, człowieka spoza establishmentu, takiego grzecznego chłopczyka z dalekiego Chicago, który przyciągnie do nas mniejszości, a za którego sznurki pociągać będziemy my, starzy wyjadacze na Kapitolu.

Demokraci widzieli już w 2004 to, co lekceważyli jeszcze republikanie: wymieranie białej rasy w Ameryce i boom ludnościowy przybyszów z krajów trzeciego świata. Widzieli już wtedy łzy w oczach Patricka Buchanana i okładkę Newsweeka w 2012 z Obamą w stroju Waszyngtona pokazującego im mały palec.

Zwolennicy teorii spiskowych doszukaliby się pierwszego wątku liberalnej intrygi zmierzającej do obalenia tradycyjnej, białej Ameryki w jednym z najbardziej ciekawych w nowej historii tego kraju okresie: rewolucji kontrkulturowej lat 60. i prezydentury JFK.

JFK nie śnił o Marilyn Monroe

Od czasu swego powstania Ameryka ograniczała imigrację, by w czasach Kennedy’ego opaść na pułap 170 tys. imigrantów rocznie. W tym czasie w Ameryce, popularnym było dostawanie wizji we śnie. Martin Luther King miał swój I have a dream i JFK miał swój. Ameryka, która pojawiła mu się we śnie nie była homogeniczna w swej masie. Była kolorowa, jak tęcza. Z taką wizją przystąpił do stworzenia nowej Ustawy Imigracyjnej Harta-Cellera, która ujrzała światło dzienne w 1965 roku.

Tak,  jak dotąd 95 % imigrantów przybywało z Europy, teraz 95% imigrantów przybywało z krajów trzeciego świata.  Nie było to już 170 tysięcy rocznie, a niemal milion rocznie. Kennedy w swym śnie nie widział ani wiz dla Polaków, ani Marilyn Monroe. Musiał w nim za to zobaczyć ducha Baracka Obamy i olbrzymi blok wyborczy, który właśnie się formował, by pół wieku później dać demokratom przewagę wyborczą.  Ustawa Kennedyego,  jak mała Evelyn z filmu szpiegowskiego Salt, stała się tajną bronią demokratów, która zaczęła strzelać pół wieku później, tak, że dziś w Ameryce nie można wygrać wyborów do niczego, poza może szefem Narodowego Stowarzyszenia Strzeleckiego, bez głosów narodowych mniejszości. Sen Kennedy’ego demokraci musieli teraz utrzymać, wstrzykując w żyły narodu nasenny środek: wielojęzykowe karty do głosowania.

영어아세요 - ¿Habla Inglés – Do you speak English?

We wtorkowych  wyborach prezydenckich karty do głosowania w Kalifornii,  poza językiem angielskim, były wydrukowane w sześciu innych językach: mandaryńskim, japońskim, koreańskim , hiszpańskim, wietnamskim i tagalog.  Mieszkańcy New Jersey z trudem odnajdywali na karcie do głosowania znajome słowa w języku angielskim, zagrzebane wśród fikuśnych kresek mandaryńskiego. W istocie, aż w 25 stanach rząd nakazał drukowanie kart do głosowania w łącznie 68 językach świata. By ułatwić udział w wyborach przybyszom z Chin zalewającym San Diego, władze wynajęły 122 dwujęzycznych pracowników płacąc im piętnastodolarowy  bonus ponad zwyczajową dniówkę płatną dziesięciokrotnie więcej.

Jeśli we śnie Kennedy’ego pierwszym duchem była wspomniana ustawa otwierająca granice Ameryki dla przybyszów z krajów trzeciego świata, drugim duchem była ustawa o Prawie do Głosowania z tego samego 1965 roku  i również podpisana przez prezydenta demokratów,  L.B. Johnsona. Jej intencją było zapobieżenie, by murzyńscy analfabeci Południa nie byli pozbawieni prawa udziału w wyborach. W 1975 roku dzieci analfabetów były już doktorami, ale rząd objął mniejszości jeszcze większą opieką, wprowadzając prowizję nakazującą drukowanie kart wyborczych dla mniejszości,  które przekroczyły w swej masie 10 tys. ludzi albo 5% uprawnionych do głosowania.

Przedłużenie ustawy na kolejne 25 lat podpisał nie kto inny, jak George Bush, któremu  już dorosła  Evelyn ze szpiegowskiego filmu Salt, przystawiła pistolet do głowy. Nie podpiszesz – republikanie stracą poparcie mniejszości narodowych w wyborach. Mc Cain dostał za ten podpis 31% głosu Latynosów. Romney, cztery lata później, już tylko 27. Zeby myśleć o zwycięstwie za 4 lata republikanie muszą mniejszościom dać coś więcej, niż demokraci. Amnestię? Wizy? Studia  za darmo? Pracę? Dom? Gin z tonikiem?

Wielka wyprzedaż kraju zaczęła się.

Mariusz Max Kolonko – Nowy York



Huragan Sandy zatrzymał Romneya

By Max Kolonko | November 9, 2012

6 lis, 08:29   Publikacja w: Onet

Kiedy Barack Obama wygrał prezydenturę cztery lata temu, ponad 60 proc. Polaków wyraziło zaufanie do nowego, amerykańskiego prezydenta. W ankiecie Pew Research Center poza Europą, bardziej niż nad Wisłą, cieszono się z wyboru Baracka Obamy tylko w Kenii i Nigerii. Proliberalna Europa zobaczyła w Obamie zaprzeczenie republikańskiego dogmatu amerykańskiej wyjątkowości i wynikającej z niej potrzeby przewodzenia cywilizacji zachodniej.

Nowy prezydent Ameryki w zagranicznych wizytach kłaniał się w pas królowi Arabii Saudyjskiej, cesarzowi Japonii i prezydentowi Chin. W Strasburgu Obama przepraszał za amerykańską arogancję i Guantanamo, w ONZ za błędy poprzednika, przyjmując od dyktatora Wenezueli, Hugo Chaveza, książkę potępiającą amerykański kolonializm.Więzienie Abu Ghraib za Busha, zastąpiła za Obamy leninowska doktryna walki o “zmianę serc i umysłów”, którą krótko promował prezydent Johnson w Wietnamie. Żołnierz Kyle Steiner tak podsumował koncepcję walki o umysły Afgańczyków w nagrodzonym nominacją do Oskara dokumencie “Restrepo”: “facet przychodzi, ściska nam ręce, bierze 10 worków ryżu, które dajemy jemu i jego rodzinie, idzie w góry i rąbie w nas z granatnika, a rano pasie kozy i śmieje się. Pierd…lę jego serce. Pierd…lę jego umysł”.

Nieodwzajemniona miłość

Prezydent Obama, który walczył o umysły i serca muzułmanów, zapomniał o sercach Polaków. W 70. rocznicę sowieckiej inwazji na Polskę, Barack Obama pod naciskiem Rosji, zrezygnował z budowy tarczy rakietowej w Polsce przekreślając 15 lat budowy strategicznego partnerstwa naszego kraju ze Stanami Zjednoczonymi. Kiedy kraj pogrążył się w żałobie po tragicznej stracie prezydenta Lecha Kaczyńskiego, Obama skorzystał z chmury wulkanicznego pyłu nad Europą i poszedł grać w golfa. W maju amerykański prezydent mówił o “polskich obozach śmierci”, co po raz pierwszy w historii polsko-amerykańskich stosunków szef dyplomacji Polski, Radek Sikorski, określił mianem “ignorancji i niekompetencji”.

Rok po arabskiej “wiośnie ludów”, ci sami ludzie krzyczący “Allahu Akbar” na widok eksplodującej Toyoty wojsk Kaddafiego, palili amerykańskie flagi od Tunezji po Pakistan. Polityka appeasementuwobec świata arabskiego, zapoczątkowana przemówieniem Obamy w 2009 roku w Egipcie, legła w gruzach amerykańskiego konsulatu w Libii. Na tygodnie przed prezydenckimi wyborami zachwiała pozycją Obamy w ankietach i ustawiła kandydata republikanów, Mitta Romneya, powyżej magicznego progu 50 punktów gwarantujących objęcie prezydentury Stanów Zjednoczonych.

Sandy na ratunek

Ameryka w czasach kryzysu gromadzi się wokół swego przywódcy. Tak było, gdy George Bush stał z tubą na zgliszczach World Trade Center z ręką na ramieniu strażaka. Tak jest, gdy Barack Obama stanął na ruinach domów po huraganie Sandy. Amerykę obiegły zdjęcia zapłakanych ludzi w ramionach opiekuńczego prezydenta, a ten zapowiedział hojne sięganie po pomoc rządową. Ludzie z nadzieją ustawili się z konewkami po darmowe 10 galonów rządowej benzyny.

Na godziny przed wyborami, express wyborczy Mitta Romneya prowadzącego po pierwszej debacie grubo na punkty w ogólnokrajowych ankietach, zatrzymał się. Rozmowy Amerykanów zeszły z dyskusji o braku pracy na rozmowy o kataklizmach, ze śmierci ambasadora w Libii, na uścisk pojednania Obamy z republikańskim gubernatorem New Jersey, Chrisem Christie. Zwrotnicę dialogów umiejętnie przestawiły tutejsze media, strasząc wyborców na Florydzie zdjęciami ruin zalanych domów w Nowym Yorku.

Winnetou na Staten Island

Prezydent Obama zrobił fotkę i czmychnął z rejonu zero, gdy tylko jego sztab zorientował się, że pomoc rządowa nie płynie tak wartko, jak fale oceanu, które zalewały domy na Staten Island. Nowojorczycy, pierwsi w krytyce obywatelskiego prawa do posiadania broni gwarantowanego zapisami konstytucyjnymi, teraz stali u progu swych domostw bezbronni wobec hord rabusiów gotowych plądrować, co się da. Z zalanych piwnic mieszkańcy wyciągali kije bejsbolowe i maczugi. Gazety obiegło zdjęcie człowieka uzbrojonego w łuk i strzały, który stanął, jak Winnetou, w obronie swego domu. Przedstawiciel ruchu Occupy Wall Street zachęcał w Twitterze do wzięcia rewanżu na szybach budynków Wall Street. Pomoc rządowej agencji FEMA utknęła w niekompetencji państwowych urzędników wysyłających m.in. generatory prądu nie tam, gdzie trzeba.

Darmową benzynę wlewaną wcześniej do konewek, oszuści sprzedawali teraz po wyśrubowanych cenach kierowcom czekającym w kilometrowych kolejkach pod stacjami benzynowymi. Zapałki zaczynały iść po 10 dolarów paczka. Wkrótce potem, rozwścieczony brakiem środków do życia, zziębnięty i bezdomny tłum obrzucił wyzwiskami burmistrza Nowego Yorku,  Michaela Bloomberga, aż ten musiał salwować się z rejonu zero ucieczką.

“Zielona Góra” zadecyduje

Huragan uderzył w Baracka Obamę i koncepcję opiekuńczego państwa, które w momentach nadejścia kataklizmu, jakim był huragan Katrina, a teraz Sandy, opiekować się nami nie potrafi. Ale ten sam huragan wyhamował impet uderzenia Mitta Romneya. Ostatnia ankieta Gallupa wykazuje już tylko jednopunktową przewagę nad Obamą (49-48 proc.). Żywioł poprzestawiał mapy punktów wyborczych, wywrócił do góry nogami ankiety, bo ludziom nie działają telefony, a wielu wręcz zniechęcił do głosowania.

W 2004 roku John Kerry przegrał właśnie przez deszcz, który padał w północno-wschodnich swing states. Teraz w kluczowym dla tych wyborów stanie Ohio, który cztery lata temu Obama wygrał liczbą głosujących równej liczbie mieszkańców Zielonej Góry, milion ludzi było bez prądu. Jeśli pójdą do urn wyborczych mimo wszystko, mogą przechylić szalę tego wyścigu. Choć w tak wyrównanych wyborach, o prezydenturze ponad 300-milionowego państwa zadecydować może równie dobrze kilkanaście autobusów ludzi przywiezionych po niedzielnej mszy do urn wyborczych we wczesnych wyborach.

Mariusz Max Kolonko – Nowy York


*Mariusz Max Kolonko – jeden z najbardziej znanych polskich dziennikarzy, prezenter i producent telewizyjny, scenarzysta. Były korespondent TVP i TVN w USA. Specjalnie dla Onetu komentuje wybory prezydenckie w USA. Oto jego analizy: Obama czy Romney – zniesienia wiz do USA nie będzie,Romney wygra w USA. Szukajcie kolejnych tekstów na naszych stronach.


Czuję Sandy w plecach – relacja Maxa Kolonko specjalnie dla Onet.pl

By Max Kolonko | November 9, 2012

Czuję Sandy w plecach – mówi mi John, spoglądając w nadciągające chmury. John jest weteranem kilku wojen. Mówi, że za każdym razem, kiedy spada ciśnienie, daje mu o sobie znać odłamek, którym dostał na wojnie w Korei w dupę. Pokazać ci? Pyta, kiedy spoglądam na niego z niedowierzaniem.

John jest w okolicy naszym lokalnym meteorologiem. Kiedy w telewizji zapowiadają wielki deszcz, a John pracuje w ogródku, znaczy, że trochę pokropi. Ci w mediach zawsze straszą – denerwuje się sąsiadka. Byle prąd nie wysiadł. A co powiedział John? – pyta wsiadając do auta. Odpowiadam, że John czuje Sandy w plecach. Ale po której stronie? – dopytuje się sąsiadka. Bo te odłamki z Korei? To on ma je dwa.

Kilka godzin później oddech Sandy najpierw słychać w dalekim szumie drzew, potem dopiero smaga cię po twarzy. Najpierw milknie przyroda, znikają ptaki. Potem ludzie jadą do sklepów.

Zakupy za “żonką”

W Ameryce najlepiej jest singlowi robić zakupy “za housewife”. Po prostu idziesz za taką po supermarkecie i kupujesz, co ona. Amerykańskie housewives mają ten element życia opanowany do perfekcji. Z masy towarów wybierają produkty po najlepszych cenach, a i te zbijają jeszcze folderkami z dyskontowymi kuponami, które gromadzą, jak niegdyś dzieci w Polsce znaczki. Trzeba tylko uważać, żeby kobieta nie zadzwoniła po policję.

Ludzie nie tyle boją się wiatru, co braku prądu. Rok temu po huraganie Irene prądu nie było tydzień. Dzwonię do znajomego burmistrza wrzeszcząc do słuchawki, że 20 minut od Manhattanu znów będziemy żyć o świecach, jak w epoce kamienia łupanego. Kup sobie generator – odwiesza się John.

Pięć dwulitrowych Coca Coli za pięć dolarów – czytam z napisu i pakuję pięć butelek, jak wszyscy, chociaż wiem, że nie wypiję tego pewnie aż do Świąt Bożego Narodzenia. Przed dwumetrowym składem baterii stoi zakłopotana brunetka. Miałam kupić baterię, ale mąż nie powiedział jaką – zwierza się drugiej. W telewizji powiedzieli, że prąd straci  80 proc. stanu.

Jadę do Home Depot po generator. Człowiek rozkłada ręce. Nie mamy już żadnych. Może w Pennsylwanii. Jest lista, można się zapisać. Dowiozą jutro. Wpisuje się pod numerem 25. Huragan przynosi straty materialne, ale też zostawia zyski w sklepowych kasach.

Tutto  bene – zagaduję, kiedy wchodzę do znajomego właściciela pizzerii. Alessandro przyjmuje zamówienia już tylko na telefon. Odpowiada mi po włosku, ale milczę, bo po włosku znam jeszcze tylko coś o pięknych oczach. Będziemy otwarci nawet, jak będzie wiała siódemka, zapewnia. We’ll take care of you.

“Powieje, popada i przestanie”

Sandy kręci się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, więc po jednej stronie centrum, rzuca wiatr i deszcz. Po drugiej podnosi falę. Tą drugą stroną jest nabrzeże Nowego Yorku i plaże Long Island. W Atlantic City, po Atlantic Avenue, płynie już Atlantyk. Ludzie wyciągają kajaki, ale reporterzy jeszcze trzymają się lądu. Pamiętają reporterkę Michelle Kosinski, która “waliła standuppera” czy raczej głupa, płynąc po ulicy kajakiem w relacji na żywo, aż za nią przeszedł w kadrze człowiek w kaloszach w wodzie po kostki.

Na tydzień przed wyborami prezydenckimi relacje wyborcze znikają z programów newsowych, stacje lokalne pokazują umundurowanych przedstawicieli różnych służb i agencji rządowych, o których istnieniu dotąd nie wiedziałeś. Jest szereg wyprężonych mundurowych gwardii narodowej, których publika wita na konferencji prasowej oklaskami. Manhattan zamyka mosty. Jakiś facet pływa po Hudsonie na jet ski.

Do programów newsowych możesz posłać zdjęcie tego, co widzisz za oknem. Trampolina na liniach telefonicznych. Ocean City miastem w oceanie. Na szczycie budowanego na Manahattanie najwyższego, rezydencyjnego wieżowca miasta z cenami za 45 i 90 milionów dolarów za apartament, dźwig wygięło w drugą stronę.

W domu światło mruga raz i drugi, a w kamerach security widzę mój kosz na śmieci szybujący w kierunku samochodu i wysiadającego z niego Alessandro z wielkim kartonem pizzy w ręku, który trzyma jak sąsiadka dziecko. Sycylijska z podwójnym serem. Że napiwek powinien być w cenie pizzy rozumie się samo przez się. Mówi, że był u niego nasz meteorolog John i powiedział, że z tym huraganem, co pokazują w telewizji, to jedna wielka lipa. Powieje, popada i przestanie. Wie o tym, bo kłuje go w lewym boku. Tam, gdzie dostał kulą w Wietnamie.

Mariusz Max Kolonko – Nowy Jork 


*Mariusz Max Kolonko – jeden z najbardziej znanych polskich dziennikarzy, prezenter i producent telewizyjny, scenarzysta. Były korespondent TVP i TVN w USA. Specjalnie dla Onetu komentuje wybory prezydenckie w USA. Oto jego analizy: Obama czy Romney – zniesienia wiz do USA nie będzie, Romney wygra w USA. Szukajcie kolejnych tekstów na naszych stronach.


Page 1 of 912345...Last »

Mariusz Max Kolonko Blog designed by ThankU.com
Entries (RSS) and Comments (RSS)